Officiële eerste dag van het academiejaar.

Drukke bedrijvigheid alom. Ik pas me stilaan aan het Chinese uur aan en sta al om half acht op.Eerst wat administratie: Ma Shu zal proberen morgen de kisten van de luchthaven af te halen – ze staan er al een week en dat kan niet goed zijn. Aan deze unief hangt alles af van je badge; ik laat dus maar rap de gevraagde pasfoto’s maken – één dag wachten om ze af te drukken. Zonder badge moet ik zelf mijn middagmaal blijven betalen – aan minder dan een euro Gemiddeld maakt dat wel niet veel uit – , maar krijg ik evenmin een computerpaswoord in de flat.Bij Owen geweest om aan te dringen op de beamer voor mijn klas aardrijkskunde.Volgens hem moet die door tien leraars gedeeld worden en wordt dat een moeilijke onderhandeling. Lesschema’s afgedrukt in de bib want bij Owen zij nu de twee drukkers buiten gebruik. Sleutels gekregen van ons bureel met één computer voor drie; het paswoord van Owen tijdelijk gekregen om op het internet te kunnen gaan (gisteravond, na één dag, waren alle computers voor buitenlandse studenten al geblokkeerd voor het internet) maar dit exemplaar blijft zelfs steken op een Chinees openingsscherm. Hij belooft een bevoegd technicus te zullen raadplegen.Gaan lobbyen voor de beamer bij Veronica. Heb haar ook gevraagd hoelang het eerste semester nu echt duurt: volgens haar lessen tot 7 januari, volgens Guo tot 24 december; maar het is zoals ze zegt allemaal erg gecompliceerd want het definitieve antwoord moet van hogerhand komen; ik krijg wel info wanneer het zover is. Ze is ook de eerste Chinees die vragen stelt over mijn motivatie en achtergrond om naar hier te komen. Verder een discussie over wat ik volgende semester of eventueel volgend jaar kan geven; ze wil precies dat ik er dan nog andere vakken bijneem of verander; ik leg er de nadruk op dat deze cursussen nieuw zijn en me al veel energie kosten en beloof diplomatiek als een Chinees om de zaak ter gelegener tijd te bekijken. De fameuze badge zal me ook toegang moeten geven tot het gymnasium; ik ga toch maar eens kijken, stel me voor als buitenlandse leraar en mag zonder formaliteiten binnen. Je kan hier van alles: pingpong, snooker, wushu (de Chinese voorvader van karate), badminton enz; maar niet zwemmen, helaas voor Lieve. Zeker op te volgen.
Uiteindelijk met lood in de schoenen begonnen aan de ultieme voorbereiding voor mijn lessen die morgen aanvangen. Het gaat redelijk goed en rond 16H besluit ik een kleine verkenning van de omgeving te maken per fiets. De vriendelijke huisbewaarder schetst me twee plaatsen in de buurt waar vers voedsel te vinden is. Ik kom na minder dan een kilometer in het China van twintig jaar geleden terecht; onverharde modderige stegen, gebouwen zonder verdieping, overlopende rioleringen, vuiligheid alom; en massa’s restaurantjes en winkeltjes. Eén ervan is wat groter, een soort dorpssupermarkt; ik koop er rijst, olie, peper; er is ook nogal wat keuze aan koekjes, chocolade en alcohol. Wat verder is inderdaad de gezochte groentemarkt met een groter dan verwachte keuze; alles voor consumptie heel grondig te reinigen, de omgeving is ver van appetijtelijk; er is ook vers vlees en levende vis te koop. Zowat alles is hier volgebouwd, vermoedelijk zijn het toch geen boeren die hier wonen maar enkele van de meer dan honderd miljoen interne gastarbeiders.
Terug op mijn kamer Jennifer en twee jonge Amerikanen tegengekomen, Kyle, vannacht aangekomen uit Indianapolis, en Nolan uit Californiëdie ik al ontmoette. Van het een komt het ander en we belanden allemaal samen in mijn flat rond alle koppen thee die ik kan vinden plus mijn klein pakje koekjes en chocolade. Interessant gezelschap, de anderen werken allemaal al enkele jaren in het buitenland, in China maar ook elders. Na de gezamenlijke studie van de werking van de verticale wasmachine – enkel met koud water?- en de elektrische kookplaat, kabbelt het gesprek verder over China en onze respectievelijke landen/culturen. Er valt moeilijk op te tornen tegen die assertieve Amerikaanse jongeren – ik heb trouwens nog altijd moeilijkheden met hun taal.Dat belooft nog interessante discussies. En passant verneem ik dat zij allemaal iets meer dan 500 euro per maand verdienen; als je een beetje zuinig leeft kan je daar 300 of 400 euro van sparen, nog geen fortuin wanner je in eigen land geen sociale zekerheid hebt, maar toch…Om zeven uur zitten ze er nog en mijn lesvoorbereiding is niet af! Ik stel dan maar voor samen een kom noedels te gaan eten en kan pas om acht uur terug aan de slag voor de laatste twee uur. Schoenen poetsen en propere kleren klaarleggen voor morgen…