zes uur les, van 8 tot 5

Vandaag met frisse moed aan het werk: zes uur les, van 8 tot 5.
Het is mooi zomerweer vandaag, minder drukkend en voor het eerst is de lucht hier helder blauw. Vanwaar komt toch die grijzige waas rond de zon de vorige dagen? Zou het dan toch het beruchte zand uit de Mongoolse woestijn zijn? Het valt me wel op dat er inde flat overal veel stof ligt; wekelijks poetsen zoals ik plande is zeker te weinig.
Terug naar de klas dus; vandaag valt het best mee, de studenten blijken alles te verstaan en ik ga vlot vooruit; in de hoogste klassen zijn ze om één of andere reden moeilijk tot praten te krijgen, misschien verbetert dat nog. Maar de klas Europese aardrijkskunde is erg enthousiast; in de pauze en na de les komen de studenten me uitvragen; mocht het zo altijd zijn dan komt het wel goed. Buiten kom ik Ross tegen die al zes jaar in China woont: hij geeft me wat pedagogische raad; Chinese studenten krijgen dikwijls vervelende lessen waar gewoon uit een boek voorgelezen wordt dat ze nadien maar moeten van buiten leren; hun aandacht in de les blijven houden is niet evident en ze actief maken evenmin, maar na enkele weken betert het wel wanneer ze gewoon zijn aan de andere stijl. Zoals al de andere buitenlandse leraars is ook hij min of meer zijn land ontvlucht – in dit geval Groot-Brittannië; ontgoocheld over Blair die de slippendrager van Bush speelt, enz. Hij zowel als Jennifer nemen regelmatig gedurende het weekend in andere Chinese steden het officiële Engelse taalexamen af, waarvoor ze door de Britse staat betaald worden; daarmee komen ze zelfs aan een decent inkomen naar Europese normen. Hij weet veel van het reilen en zeilen hier en houdt zich zoals Jennifer op de vlakte om over het regime te oordelen.een sympathieke kerel die alleen in een flat woont in een nieuwe stadswijk, nog verder van de stad maar op nog geen 10 minuten fietsen van hier.
Intussen heb ik ook begrepen hoe het systeem hier werkt: om vijf uur vertrekt het volledige vast personeel per bus of met eigen vervoer naar huis, buiten de campus; alleen de een of twee dozijn buitenlandse leerkrachten blijven verloren achter in een menigte van 25.000 jongeren; ze zullen me hier wel al snel kennen, nu al krijg ik op straat groeten van lieftallige Chinese meisjes – de trend dat 80 à 90 % van mijn studenten meisjes zijn zet zich door. Een raar gevoel te weten dat je de oudste bent die hier s’avonds op de campus tussen al die duizenden rondloopt. Nog een plezante anekdote: de ‘keuzevakken’ die ik moet geven zijn toch wel wat speciaal; vandaag moesten enkele studenten uitleggen waarom ze voor dit vak gekozen hadden; één ervan antwoordde gewoon dat de computer haar eruit gepikt had! Ik heb mijn succes dus toch niet helemaal aan mezelf te danken!
Er is ook nieuws van het praktische front vandaag: 1. Het terugbetalen van mijn vliegtuigbiljet is administratief goedgekeurd en ik kan binnen een achttal dagen mijn geld verwachten 2. De badge van de universiteit zou binnen een dag of twee afzijn 3. De enige computertechnicus van dienst zou binnen een dag of twee onze computer in het gezamenlijke bureel werkklaar maken 3. Van de beamer voor mijn klas die ik vandaag nodig heb, nog geen spoor; maar er zijn wel grootscheepse plannen om er een bij te kopen en die zitten nu voor goedkeuring in de bevoegde echelons; Guo weet me te zeggen dat hij er absoluut voorstander van is me de nodige mediamiddelen ter beschikking te stellen. Alles komt dus wel in orde? En het mooiste komt nog: vanmiddag kreeg ik telefoon van Ma Shu die vanmorgen eindelijk naar de luchthaven gegaan is om mijn kisten op te halen; om 1 uur moest ik absoluut present zijn want de mannen van de kisten kwamen; eindelijk. Om één uur stond er inderdaad een douaneagent klaar met de nodige documenten die ik moet ondertekenen voor de inklaring; de procedure moet nog starten! Volgens hem duurt dat een week; het magazijn vraagt intussen 8 euro per dag; met de tien dagen die al verloren zijn belooft dat een mooie rekening te worden!
Voor wie over google earth beschikt, hierbij voor de fun de handleiding die je moet toelaten me te vinden.
Enkele kilometers ten noorden van het centrum van Shenyang zie je een enorm park met een soort verkleinde versie van de verboden stad; er loopt een brede straat door die vanuit het centrum pal noordwaarts gaat; volg deze straat enkele kilometers tot je aan de grote ringweg komt (die loopt helemaal rond de stad); ongeveer een kilometer voorbij de ring ligt de campus aan de oostzijde van de grote baan.
De campus heeft een heel grote open vlakte aan de ingang. Meer naar het oosten toe ligt het midden, een groot vierkant plein omzoomd door gebouwen en daar rond een ringvormige weg. Net buiten deze ringstraat ,in het zuidwesten (linksonder dus) bevindt zich een niet al te groot gebouw , min of meer in T vorm, met een vijver eraan. Juist ten noorden van dit gebouw bevindt zich een kleiner rechthoekig gebouw. Daar wonen de buitenlandse leraars, ik op de tweede verdieping.

Ik heb hier ook een telefoon nr. 00862486574334; voor wie een goede operator heeft is telefoneren naar China tegenwoordig spotgoedkoop; wel rekening houden met zes uur tijdsverschil aub; acht uur ’s avonds voor jullie is twee uur ’s morgens voor mij.

Na het avondeten nog wat gaan wandelen, profiteren van de avondkoelte en filosoferen. Zoals elke avond is het hier vuurwerk, ook vandaag weer drie verspreid over de avond. Om nog maar te zwijgen van de knallers die met honderden ratelen, soms al voor het ontbijt; rare jongens die Chinezen, ze moeten er echt aan verslaafd zijn. Op de campus loopt ook vanavond veel volk rond, heel veel jonge koppeltjes hand in hand ook. Die campus is nog een stuk groter dan ik dacht; voorbij het sportstadium en het superpompeuze Amerikaanse Internationale Business Center ligt nog een splinternieuwe wijk met slaapzalen, ze zijn de wegen er nog aan het aanleggen. Daar nog voorbij is een schijnbaar onbewaakte zijpoort waarlangs ik in een soort nieuwe stadswijk kom; aan de ene kant reusachtige onverlichte gebouwen met een indrukwekkende onafgewerkte triomfboog aan de ingang, aan de andere kant woonblokken met beneden winkels. Redelijk nieuw maar met Chinese rommelambiance. De helft van de etablissementen zijn restaurants of gasten die gewoon op straat brochettes staan te roosteren; ik zie er zelfs een met alleen koppen van vogels; eten alle Chinezen dan elke dag op restaurant? Het zal bijna moeten, want ook in deze straat staan overal venters van fruit maar geen enkele van groenten. De andere helft van de winkels is meestal ondefinieerbaar; allicht verkopen ze niets maar zijn het allerlei diensten. Het enige interessante in de straat is een luxe bakkerij, met echt Frans stokbrood, wattig grijs brood en taartjes die ook bij ons niet zouden misstaan; de prijs misschien evenmin, tussen 50 cent en een euro per stuk; Chinese topklasse. Vlak bij de campus ligt nog een luxueus hotel, de naam ben ik vergeten maar het begint zoals alle prestigezaken in China met ‘Golden…’; er is een boetiek met dure dameskledij en Louis Vuiton handtassen. Daarnaast iets dat uit de sprookjes van duizend en één nacht komt, en zichzelf aanprijst als ‘natural bath’; voor alle zekerheid ga ik eens kijken of het geen gewoon zwembad is; niet dus…naar de prijzen te oordelen is het sauna met massage en allicht nog iets met een rozig hartje bij; een dozijn stijf uitgedoste bedienden groeten mij uit. In het sportstadium lopen koppeltjes rond in het halfduister; de garde komt een praatje maken; na het onvermijdelijke ‘u spreekt erg goed Chinees’ in antwoord op mijn ‘ni hao’ krijg ik de volle lading; van wat ik begrepen heb vindt hij België een rijk land en wil hij een wedstrijd van weet ik welke sport organiseren tussen de buitenlandse leraars en de ploeg van de garde.