De campus begint leeg te lopen
De campus begint leeg te lopen; officieel is het vandaag een zaterdagse werkdag om het verlof te compenseren, maar veel komen er niet opdagen. Studenten en leraars beginnen naar de vier windstreken uit te zwerven. Voor mij wordt het poets- en studeerdag; vooral dat laatste verloopt frustrerend en de moed zakt weer in mijn schoenen. Ik slaag erin Gem en Jennifer te overtuigen vanavond het licht- en klankspel in het Wulihe park te gaan bezoeken.We nemen nog de Chinese receptioniste van ons verblijf mee wiens dienst erop zit; ze is al drie jaar afgestudeerd aan de universiteit en verdient met dit werk 80 euro per maand. We doen met de taxi bijna een uur over de 18 km en betalen 4 euro. De verlichting- Italiaans- is inderdaad erg mooi; de rest van het spektakel heel wat minder: overtuigende Koreaanse trommelaars, de rest Chinese versie van Idool. Er is nog geen honderd man aanwezig; 3 euro ingang is ook niet goedkoop en dit programma loopt al 50 dagen. Maar wij zijn tevreden.
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)laatste werkdag vóór een week verlof
Vandaag de laatste werkdag vóór een week verlof ter gelegenheid van de nationale feestdag op 1 oktober.
Vanmorgen vroeg één van de gardes van ons gebouw bezig gezien met taijiquan; mis, zegt hij, het is een andere stijl; hij oefent elke morgen een uur en ik mag wel eens meedoen; afspraak zondagmorgen halfzeven…brr zo vroeg!
Mijn privé-lerares komt ook vanmorgen niet opdagen, na wat mislukte pogingen met een verkeerd nummer krijg ik haar eindelijk te pakken; ze ratelt haar Chinees door de telefoon; een hoop misverstanden; we spreken mekaar wel opnieuw op 9 oktober…
Vanmiddag is er het banket met de rector van de universiteit en alle buitenlandse collega’s; dertig in totaal, acht nationaliteiten. Het gebeurt in een apart zaaltje van de kantine en het eten is echt lekker; komt dat uit diezelfde keuken die onze dagelijkse gesubsidieerde smurrie kookt?De rector houdt een mooie speech en zet twee collega’s in de bloemetjes: een Japanse danslerares(!) heeft met haar klas een nationale prijs gewonnen, en onze jonge Amerikaanse vriend Nolan heeft met zijn klas ook in een of andere wedstrijd uitgeblonken; hij had er zelf nog niets van gezegd. We klinken op alle nationaliteiten, te beginnen met de minst belangrijke – ik mag de spits afbijten; de rector noemt me in het Chinees een Spanjaard maar de slimme tolk -Veronica- corrigeert discreet. Het banket is een kans om eens te praten met professor Wu, die verantwoordelijk is voor het administratief opvolgen van de buitenlanders maar ons anders straal negeert. Hij heeft juist een nieuw huis gekocht, een écht mooi huis met garage in de afgesloten compound van de universiteit; de prijs bedraagt slechts 170 euro per meter, maar hij kan het niet vrij verkopen, het gaat altijd terug naar de universiteit. Hij is niet de enige die uit de stad wegtrekt om hier dichter bij het werk te komen wonen; ik vermelde John al, maar vandaag blijkt ook Owen, nog een vrijgezel, hier een appartement in de buurt gekocht te hebben; hij is het nog aan het inrichten, zijn verlof wordt daaraan besteed. Wu heeft één zoon, die volgt momenteel een MBA in Canada, een dure zaak, volledig op eigen kosten; Wu weet waarvoor hij werkt…Op het banket maak ik nog kennis met Michael, een tweetalig Canadees met Libanese roots, ook al getrouwd met een Chinese en ook al op zoek om een appartement in de buurt te kopen; we babbelen wat in het Frans; hij zal me introduceren bij de reünie van de Franstaligen in Shenyang; waarom niet?
De halvelings geplande uitstap en afspraak met ex-collega Philippe in Dalian gaat niet door, hij vertrekt morgenvroeg al weer naar Thailand en dan India. Daarentegen lukt het me de voor zover bekend enige andere Vlaming in Shenyang, Michel en Chinese echtgenote Xiaoli telefonisch te bereiken; we spreken zondagavond af om iets te gaan eten.
Mao, Deng, Jiang Zemin
Routine les volgen les geven. Tegen ’s middags zit de job erop. Lunch met Mick (de Christen) , Bonestaak Wang (moet toch eens haar echte naam vragen) en een Chinees die les geeft aan het Business Institute. Hij heet vrienden in Belgie; enkele jaren terug gaven ze in Shenyang les Engelse les aan de Technische Universiteit; zijn vrienden zijn communisten, kwamen naar hier omwille van hun ideaal. Dat brengt ons op het onderwerp politiek, marxisme, economie. Volgens Mick geven de Chinese leraars aan het business instituut les over ‘kapitalistische economie gebaseerd op een Marxistische grondslag’; dat hoort hij van zijn studenten. Onze Chinese collega’s leggen uit dat alle studenten Marxistische opvoeding krijgen: een alGemene inleiding met de ideeën van Marx, en dan de moderne Chinese theorieën over het communisme: Mao, Deng, Jiang Zemin. Wang die lid van de partij is, heeft nooit een woord van Marx zelf gelezen; ze heeft evenmin de besluiten van het laatste partijcongres bekeken en vind het ongelofelijk dat ik die wel heb uitgepluisd. Mick interesseert zich wel voor economie, en heeft Von Mieses weerlegging van Marx gelezen; we discussiëren wat over de wetenschappelijke verdiensten van Marx en zijn betekenis vandaag; de twee Chinese collega’s hebben moeite met de Marxistische terminologie in het Engels. Ze weten er niet zoveel van maar tonen wel allebei belangstelling.Over de theorieën van de huidige en vorige president weten ze meer; we proberen uit te vissen met wat de soms cryptische Engelse formules in het Chinees overeenkomen. De ‘harmonische maatschappij’ die de nieuwe president Hu Jintao voorstaat kennen we allemaal, maar ik kan de ‘twee achten’ (acht hoekstenen en nog acht van iets anders) niet thuisbrengen. Het gesprek bevestigt grotendeels wat partijsecretaris Ren me enkele dagen terug vertelde: gewone partijleden worden vooral geacht het voorbeeld te geven bij het werk; serieuze studie van de politiek is gereserveerd voor hogere echelons.
Ik vraag hen dan wat ze denken van de recente gebeurtenissen in Shanghai (afzetting van de partijleider, één van de twintig nationale topleiders, en van de vice-partijleider, allebei wegens corruptie); ze weten er niets van maar geven toe dat ze het nieuws niet zo goed volgen; onze collega van het Business Institute belooft het op de website van het nationale persagentschap Xinhua op te zoeken; het heeft nochtans in de Volkskrant gestaan, weet ik zeker. Bij het woord corruptie zuchten ze allebei; ja, er is corruptie, vooral bij de hogere verantwoordelijken…enkele jaren terug werden de burGemeester en vice-burGemeester van Shenyang ter dood veroordeeld wegens een immobiliënschandaal.
Vanavond met de klas Chinees naar de stad, Koreaans gaan eten. Ook twee leraressen zijn aanwezig. Het gaat er gezellig aan toe; ik ken nog altijd de namen van mijn medestudenten niet , dus maar vragen en proberen onthouden; blijkt dat ze allemaal zowat in dezelfde situatie zitten: de aangenomen Chinese namen zijn te moeilijk, dus maar de echte namen geprobeerd: Leonid, Irina (2x),Alesa, Mukaish, Emanshu; Kim (2x) Sok, Yeung, enz…Eén van de Kims is getrouwd en woont hier met haar echtgenoot die geneeskunde studeert en nadien naar Amerika wil trekken; de andere Kim is 19 jaar, wil hier een jaar Chinees studeren, dan een jaar Engels in Amerika en tenslotte een jaar Japans in Japan; wat ze dan uiteindelijk gaat doen? Danslerares worden?! Ik weet niet goed wat ik van het kind moet denken, ze lijkt superinteligent want volgt hier zonder moeite de tweede klas terwijl ze vooraf ma ar anderhalve maand Chinees studeerde. Alesa komt uit de Oeral maar is van Oekrainse afkomst. Zij ziet voor zichzelf een toekomst in de zakenwereld, een eigen firma.
Het Koreaanse eten is niet echt bijzonder maar de ambiance is er en we beginnen één voor één in het Chinees iets over onszelf te vertellen. Dat gaat best maar hoeveel er van begrepen wordt? Na de maaltijd- het is intussen al vreselijk laat, zeker halfacht!- gaat de jeugd nog naar de karaoke; ik neem een taxi naar huis samen met Leonid. Verschillende van die Russen hebben er een paar jaar unief opzitten en weten waarover ze praten; hun geschreven Chinees is veel te goed voor onze klas, maar ze verstaan geen gesproken Chinees en wat ze zelf zeggen is ook al onverstaanbaar. Leonids vader is computerspecialist (vroeger bij het leger) , zijn moeder is journaliste (vroeger lerares maar dat betaalt niet meer); hijzelf hoopt in China wat bij te verdienen met zijn uitgebreide IT kennis; eigenlijk studeert hij rechten en hij wil zich ooit als zakenjurist in China vestigen; Rusland is om zeep, zegt hij, het is allemaal de schuld van de ‘buitenlanders’; zelfs de Russische regering zit vol ‘buitenlanders’, ook Poetin is geen echte raszuivere Rus…Het gesprek over nationalisme, extremisme en racisme dat ik met hem probeer te voeren verloopt stroef, de taalkloof is te groot om echt met argumenten boven te komen.
Terug op de campus profiteer ik van de gelegenheid om de grote aula te bezoeken; er is een soort zangwedstrijd van de studenten bezig; indrukwekkende zaal, 4000 plaatsen; in de gangen een uitgebreide tentoonstelling over de geschiedenis van de universiteit, de verschillende faculteiten, professoren, samenwerking met andere universitetiten… een geleid bezoek zou nuttig zijn.
Vandaag les krijgen en les geven.
Gisteren kregen we na een miezerige voormiddag nog een prachtige namiddag. Vanmorgen hangt hier voor het eerst een dichte mist. Later opnieuw prachtig weer.
Vandaag les krijgen en les geven. Beiden vallen mee.
De klas buitenlandse studenten wordt me wat duidelijker: “ 3 Russen van 17-20 jaar, twee Indiers –afgestudeerde universitairen van 25-27 jaar; 12 Koreanen, waaronder één getrouwde twintiger die hier met haar man is , de rest rond de 18 jaar maar ook een handvol gasten van 15-16, het was me al opgevallen dat die zich kinderachtig gedroegen. Onze belangrijkst lerares is 35; ik voel me grootvader maar het studeren gaat en de vooruitgang is voelbaar.
Vanmiddag in de kantine nog wat gepalaverd met John; hij heeft juist een nieuw appartement gekocht, 175 m² (voor drie personen!); het is drie jaar oud en er is al wat reparatie aan vloeren en schrijnwerkerij; dat gaat hij nu organiseren met losse arbeiders; hij hoopt er tegen nieuwjaar te kunnen intrekken. Het appartement ligt vlak bij de campus; dat zal hem heel wat tijd besparen en deze buurt is ook veel goedkoper dan het stadscentrum ; zijn vrouw moet dan wel elke dag naar de andere kant van de stad.
Tijdens de namiddagbreak de nieuwe leraar Eddie ontmoet die nogal contact zoekt. Hij werkte als ingenieur voor de Amerikaanse regering; supervisie van de bouwkundige veiligheidsaspecten van de Amerikaanse ambassades; heeft zo de helft van de wereld afgereisd en op 50 op pensioen. In Oeganda ontmoette hij een Chinese vrouw die er voor een private Chinese firma werkte; ze zijn intussen getrouwd, hij spreekt nog geen woord Chinees en zij maar weinig Engels, maar het gaat…. Hij geeft al drie jaar les en vindt het heel tof. Het appartement op de campus –zo groot als het mijne, is volgens hem OK qua oppervlakte, maar vuil! Hij heeft een Chinees autootje (7000 euro);het moeilijkste was het Chinese rijbewijs: multiple choice in het Chinees; je moet een politieagent betalen om de vragen te vertalen(of hem gewoon zelf het antwoord laten invullen).
Vanavond nog maar eens gaan inkopen doen op de boerenmarkt, en veel te veel gekocht; ja wat wil je met aardappelen aan 10 eurocent voor 1,5 kg , wortelen aan 10 eurocent per 2 kg en Chinese kolen aan 20 eurocent voor één kool van 2,5 kilo! Ongelofelijk, in een schoenwinkel in de buurt hebben ze sportschoenen maat 45 en zelfs 46!Een Chinese 46 is juist mij maat; oef, gedaan om dag in dag uit rond te fietsen en wandelen met zondagse schoenen; voor 13 euro zijn ze van mij, niet voordat ik er nog een halve euro afgepingeld heb, de verkoper gaf me teveel de indruk dat de prijs op maat van de klant berekend werd…Onderweg blijf ik nog wat hangen bij een openluchtvoorstelling van een stuk klassieke komische opera, twee zangers, een schelle fluitist en een keyboard als begeleiding; ook de opera moderniseert …
In het restaurant aangesproken door drie studentinnetjes, die hun moed bijeenrapen en me –in het Chinees- uitnodigen om samen met hen te eten; de conversatie verloopt met vallen en opstaan; ze zijn 20 jaar oud en alle drie uit deze provincie; de vlotste van de drie woont 50 kilometer van hier, maar ze is Mongools; haar ouders werken voor het plaatselijk bestuur; alle drie zijn ze al in Beijing geweest, de Mongoolse al twee keer plus één keer naar haar thuisland, Binnen-Mongolië; Chinese jongeren vandaag kijken verder dan hun dorpsplein…Bij het vertrekken slaag ik er niet in te betalen, zij regelen alles! De dienster van het restaurant vertelt me intussen een verhaal over de ‘dikke zwarte lerares’ (Gem) die hier opnieuw kwam eten en met handen en voeten uitlegde dat ze dezelfde schotel van vorige keer wou.
Over dikke zwarte lerares gesproken, van Gem kreeg ik te horen dat mijn populariteit bij de studenten gebaseerd is op mijn ‘sympathieke neus’! Zo dient het buitensporig ornament toch nog tot iets.
Is de herfst begonnen?
Om zeven uur is het nog nacht, er valt een zachte motregen uit een loden hemel. De campus is stil…
Om 8 uur naar mijn afspraak met partijsecretaris Ren. Die blijkt al in gesprek met Nolan, over allerlei pedagogische aspecten, en is onze afspraak compleet vergeten. Enfin, rond 9 uur mag ik teruggaan.
Het gesprek verloopt hartelijk. Prof Ren is één van de twintig faculteitssecretarissen van de partij. Hij heeft een fullt-time leeropdracht. Op zijn niveau is de tijd voor partijwerk eerder gering; de partij heeft beslist dat de verbetering van de levensomstandigheden voorrang op alles moet krijgen, dus communisten op zijn niveau worden verondersteld uit te blinken door een voorbeeldig professioneel gedrag. Van de twintig partijsecretarissen zijn alleen die van de zes grootste faculteiten voltijds met politiek bezig; die moeten dan wel professoren én studenten organiseren. De mensen die echt met ‘politiek’ bezig zijn zitten op het hogere, universitaire niveau. Ren toont veel belangstelling voor de situatie in Europa, we spreken af daarover eens een gesprek te organiseren. Ik bied ook mijn diensten aan mochten ze hulp nodig hebben om buitenlandse delegaties op te vangen of hun contacten met de KU Leuven uit te breiden. Hij geeft me zijn naamkaartje en zegt dat ik met vragen altijd bij hem terecht kan.
Op het departement krijg ik een Herfstgeschenk van de secretaresse van de dekaan, een fles goede Great Wall wijn en een doos ‘mooncakes’. Chinezen vieren het Maanfeest, halfweg de herfst volgens hun kalender, dit jaar op 6 oktober. Daar horen speciale koekjes bij , gevuld met een zware pasta van zoete bonen en soms een ei; de betere stuff kost zowat één euro per stuk.
Toevallige ontmoeting met mijn chef John : ‘Oh ja, ik moest je nog zeggen dat we volgende week niet werken, we moeten mekaar vandaag zien om de verplaatsing van de lessen te regelen…’. We zien wel deze namiddag.
Vanmiddag kom ik hem terug tegen in de kantine; de hele Chinese staf heeft blijkbaar samen gegeten in een apart zaaltje; John weet me te melden dat de lessen wegvallen, geen verplaatsingen! Juist beslist op die vergadering?
’s Namiddags nog een gesprek met Jane: Gedurende het verlof voor de nationale feestdag zit alle vervoer en loGement eivol; indien ik wil improviseren dan zou het kunnen tegenvallen. En wat is zijzelf van plan? Met man en dochter rondtoeren in de provincie, zonder reservatie… zij reizen per auto! Op de Chinese tv wordt het verhaal van de vakantiedrukte bevestigd; ze verwachten een toename met 35%; extra treinen, extra vliegtuigen,…
In Beijing is juist een biënnale van architectuur bezig, volgens de TV. Sjanghai is volgepoot met wolkenkrabbers, Manhattan met Chinese krullen. Maar Beijing heeft de beste architecten van de wereld uitgenodigd om tegen 2008 de wereld te verbluffen met hedendaagse kwaliteit; het Olympisch stadium wordt overdekt met een soort vogelnest…Toch maar volgende week eens naar Beijing trekken?
’s Avonds nog maar eens Koreaanse barbecue met Kyle, die er niet genoeg kan van krijgen; hij heeft wel zijn buik vol van de zwakke pedagogische organisatie hier en probeert voor volgend jaar in een Amerikaanse universiteit binnen te geraken voor een doctoraat in linguïstiek;ongeveer één kandidaat op zeven wordt aanvaard, hij moet op verschillende plaatsen proberen om zijn kansen te verbeteren. Alle Amerikanen hier zijn ongelofelijk tegen Bush; volgens hem is ook in de USA het tij volop aan het keren; de mensen beginnen te zien welke leugens hen wijsGemaakt zijn over Afghanistan en Irak. Kyle trekt er met zijn Chinese vriendin uit Kanton op uit volgende week: vier dagen Dalian; hij heeft niets geregeld; zijn vriendin doet het allemaal voor hen , per internet vanuit Kanton.