Ik ga onbeslist slapen…
Vandaag slechts twee uur les en daarna voorbereiding volgende week. In mijn t-shirt v is het koud vandaag. Ik keer nog terug om voor het eerst een kostuum aan te doen maar vind niet welke broek bij welke vest past; ja, een man alleen… Het lesgeven begint vlot te gaan. Europese aardrijkskunde en economie ligt me; ook de studenten komen wat los; ze zijn niet gewoon dat een prof hier twee uur staat te speechen; ik moet ze meer zelf aan het woord krijgen; maar de belangstelling is er wel.
Gaan lunchen met collega Su Fei, 24jaar en assistent; ongehuwd, woont in een kamer want zijn ouders wonen wel in deze provincie maar op zes uur treinafstand; hij verdient 200 euro per maand, terwijl bekende professoren 600 tot 1000 euro kunnen halen ,mits wat te cumuleren; hij betaalt maandelijks en nog gedurende drie jaar 50 euro terug van zijn studiebeurs; zijn kamer van de universiteit kost 4 euro per maand; met wat hij overhoudt heeft hij genoeg om vlot te leven, maar trouwen zit er nog niet in; arbeiders in de stad verdienen in vele gevallen minder dan 100 euro, maar het leven in Shenyang is dan ook veel minder duur dan in Beijing of Shanghai; de werklozen krijgen in Shenyang een levensminimum uitbetaald, hoeveel dat is weet hij niet.
Vandaag bij het wandelen over de campus nog eens in bewondering gestaan; mijn vijver loopt verschillende honderden meters verder via een kanaal en verdreedt dan weer tot een meertje met eenden en een echt strandje; er ligt ook een groot cirkelvormig platform in marmer en graniet langs; helaas, te weinig voegen; veel stenen zijn al omhooggekomen en stuk. Vele gebouwen hier zijn langs buiten met cement bezet en geschilderd; na drie jaar zijn er overal al barsten; en op het gelijkvloers hangt overal een geschilderd ijzeren hek voor de vensters; die zijn ook al volop aan het roesten met de onvermijdelijke roodbruine druipers langs de gevels. Maar goed, het blijft mooi.
Vanavond stak ik de steenweg over en reed gewoon het straatje aan de andere kant in; open riolen, vuilnis die wellicht maar eens in veertien dagen weggehaald wordt, huisjes zonder verdieping rond een binnenkoertje volgestouwd met rommel; vervolgens kwam ik op een wat grotere straat, met rijen winkeltjes, magazijnen vol recuperatie(?) rommel, depots van bouwmaterialen, een chaotische bedoening; wat verder de ‘Dandelon Internationale experimentele lagere school’ een redelijk luxueus gebouw waar om zes uur ’s avonds de kinderen nog in de klas zaten. Nog wat verder allerlei KMO’s, een andere –middelbare – school nog vol leerlingen en een bureelgebouw van een of andere Star Business Group; erg heeft de ster niet geschenen; er groeien al bomen in de dakgoot; nog verder een fabriek van polyethyleen, en dan een echt uit de kluiten gewassen industriegebied. Op de terugweg wordt ik plots voorbijgestoken door wel twintig werfcamions; dat zal ook wel geen kleine werf zijn? Ik laat me nog verleiden om onderweg te gaan eten in een restaurantje dat er wat properder uitziet en ben de enige klant; er hangen wel vijf Boeddha afbeeldingen en in de hoek branden de kaarsjes voor het altaartje; het eten valt mee, het enige wat ik kan ontcijferen op het menu is ‘kippenei’; ik krijg dan ook een grote schotel roerei Gemengd met pijpajuin, een klein schoteltje met bijna droge bonen in een pikante saus ,een kom rijst en een ketel thee voor 0,6 euro..
Vanavond aan de ingang van de campus nog op een groep Chinezen en Koreanen gebotst die een demonstratie Tae Kwondo aan het voorbereiden zijn. Ze zouden elke avond van 6 tot 8 in het gymnasium trainen; de demonstratie motiveert me niet echt om mee te doen; na mijn derde bezoek aan het gymnasium wordt me gezegd dat er morgenvroeg om acht uur een les wushu is. Dat wordt kiezen tussen wushu of Chinese spraakkunst. Ik ga onbeslist slapen…