Zo een korte werkweek is echt een luxe.
Vanmorgen weer twee uur Chinese les en nog een uurtje met de privé-lerares (ze begint al om 7.30H, dat is wel vroeg!). Vanmiddag in de kantine blijven handen. Wang was er terug, we hadden een discussie met een Australiër en een Canadees; ze is lid van de Communistische Partij maar liet zich ontsnappen dat het vroeger beter gesteld was met de partij; verdere details wou ze niet geven, want dat waren onze zaken niet…ik pak ze nog wel eens alleen aan over dat onderwerp.
Op de campus is het druk vandaag. Er is weeral eens een grote conferentie bezig, deze keer over de economische aspecten van het onderwijs; delegaties van over heel China; in ons gebouw is het onthaal. Tegelijk heeft een klas buitenlandse taalstudenten op het tweede verdiep van hetzelfde gebouw een muziekvoorstelling georganiseerd…Naar het schijnt komen alle klassen aan de beurt, straks vragen ze mij ook nog om een liedje te komen kwelen.
In de persberichten vanmorgen stond het resultaat van de internationale expertenconferentie waar eerder deze week iedereen moest voor in de bres springen: 700 aanwezigen, de helft uit de vroeger Sovjet-Unie; 24 contracten getekend voor bijna 900 miljoen dollar. Het artikel vermeldt tot besluit dat er al 340.000 buitenlandse esperts in China werken. Indien je mocht denken dat ik hier alleen ben… Een ander artikel heeft het over de zoektocht naar buitenlandse toptalenten om leidinggevende posities op te nemen in Chinese staatsbedrijven…mocht ik wat meer ‘top’ zijn dan was het misschien toch nog de moeite mijn pensioen op te schorten.
Mijn collega’s voelen ook het weekend naderen; onverwachts nodigen ze me uit voor een uitstapje shopping in de Metro met zijn vieren. We zitten een klein uur op de bus en ontdekken weer eens enkele nieuwe straten; langs een grote weg staan tussen de nieuwbouw nog enkele eenzame ‘oude’ huisjes van de jaren 50 of 60, duidelijk stukken van een grotere wijk die voor de verbreding van de straat moest wijken; er komt juist een oud vrouwtje in kleren van de jaren 60 buiten om haar was aan de voorgevel te laten drogen; het contrast met de glimmende nieuwbouw is onwezenlijk.
We wandelen ook door de Koreaanse wijk; de provincie Liaoning heeft een etnische minderheid van een paar miljoen Koreanen; hun wijk is echt anders; smallere straten, veel drukker, veel meer Engelse opschriften. Er is ondermeer ook een filiaal van een Amerikaanse ijskreem keten, maar mijn collegas geven geen krimp, dus ik ook niet. En wat te denken van ‘The decent restaurant’?