Vandaag nationale feestdag
Vanmorgen dus om halfzeven gaan turnen met onze receptionist Chang.
Hij beoefent xin yi liu he quan; letterlijk vertaald: ‘de verwachtingen van het hart in zes combinaties’. Het lijkt me wel iets voor oudere mensen, gericht op lenigheid, motoriek en snelle reacties; Chang is 62. Overmorgen probeer ik terug.
Op TV is er al een verslag van het nationale banket in de ‘Grote Hall van het Volk’ in Beijing gisteravond; alle hoge pieten van het land, met de buitenlandse ambassadeurs en 49 buitenlandse experts ‘die veel hebben bijgedragen aan de modernisering van China’ en daarvoor de Vriendschapsprijs’ kregen. De eerste minister heeft een toespraak gehouden, volgens wat ze laten zien niets nieuws. Vanmorgen om vijf uur stonden er op het Tian An Men plein in Beijing duizenden mensen te wachten op de dagelijkse ceremonie van het hijsen van de nationale vlag bij zonsopgang; die ceremonie trekt van jaar tot jaar op 1 oktober meer volk.
De campus lijkt wel uitgestorven, de meerderheid van de winkels geeft gesloten voor de hele week…ik geraak gelukkig toch nog aan brood en yoghurt voor het ontbijt.
Daarna mag ik het kabelslot van mijn fiets afzagen; een plezante heeft vruchteloos geprobeerd het slot te forceren, de fiets staat er nog maar het slot is kapot. Fietsdiefstal is ook in China een toenemend probleem.
In de namiddag een poging gedaan om in het najaarszonnetje buiten te studeren; na korte tijd werd ik aangesproken door drie laatstejaarsstudentinnen; praktische oefeningen Chinees in plaats van theorie; heel ver geraak ik niet; het draait uit op de bijna onvermijdelijke fotosessie want de dames hebben uiteraard allemaal een GSM met fototoestel; wat ze met de foto’s gaan doen kon ik niet uitvissen; allicht opsturen naar hun respectievelijke liefjes die in een andere provincie studeren?
Vanavond op bezoek bij Michel en Xiaoli. Michel is voor zover bekend de enige andere Vlaming in Shenyang; er zou ook nog een Franstalige Belg moeten rondlopen die een winkel van Belgische wafels uitbaat. Her verhaal van Michel en Xiaoli klinkt romantisch; mekaar ontmoet op de bus in Leuven waar zij drie jaar studeerde; daarna getrouwd en verhuisd naar China omdat zij graag terug wilde naar China en hij dat ook een goed idee vond; ze wonen hier bijna een jaar en hebben een groot appartement gekocht , een duplex op de zesde verdieping van een nieuwe verkaveling in de wijk Tiexi; naar Chinese normen duur – marktwaarde vandaag 600 euro per m²; in het appartement wonen ook de schoonouders, beiden vijftigers en gepensioneerde kleine ondernemers; het appartement ligt op de zesde en hoogste verdieping, dat zien de Chinezen nog net zitten zonder lift. Michel spreekt Nederlands met een Leuvens coloriet en Xiaoli met een Chinees, maar ze verstaan mekaar en ik hen; om in hun levensonderhoud te voorzien proberen ze hier op kleine schaal aan import-export van ondermeer bier te doen; het wordt een gezellige avond met een waar banket door schoonmama bereid, gevolgd door degustatie van een taart, Zuid-Amerikaanse koffie, en diverse likeuren alles door Michel Gemaakt. Wie de moeite wil doen om te investeren in zijn levensomstandigheden kan hier comfortabel leven: het appartement met vloerverwarming en parket oogt modern en mooi afgewerkt;daar zitten de praktische schrijnwerkerskwaliteiten van Michel wel voor iets tussen; ze hebben naast de gebruikelijke frigo, wasmachine, microgolf en kookplaten ook nog een echte oven, een broodbakmachine en nog wat andere voor China eerder ongewone apparaten, plus een bizar toestel, een kast om in de zomer de bacteriën in het voedsel te doden; ik heb dat hier nog al gezien maar snap niet hoe het werkt noch waarom het nodig is; Schoonmoeder slaagt er zelfs in ‘Belgische’ frieten te bakken in een wok! Ik noteer en passant dat de metalen buitendeur veel weg heeft van een safedeur, veiligheid wordt ook in China een thema.
Het is al laat op de avond wanneer we afscheid nemen met de belofte nog eens iets samen te organiseren en ik hen het beste in hun commerciële avonturen wens.