Een rustige zaterdag, poetsdag?

Om kwart voor zeven gewekt door een telefoon van Liu Dan, die uiteindelijk beslist heeft toch geen les te geven om halfacht. Terug naar bed, om zeven uur telefoontje vanYang Xue, een bevriende assistent van de nabijgelegen ingenieursschool. Hij gaat vandaag naar het Nan Hu meer in combinatie met een bezoek aan zijn oude universiteit. Ik heb hem gisteravond al afgescheept en laat me nu verleiden; opstaan, eten en rond halfnegen zijn we weg.Nan Hu of het zuidelijk meer is een groot park in het zuiden van de stad, het mooiste en rijkste deel.We doen er met het openbaar vervoer meer dan twee uur over, met twee bussen. De 255, de enige rechtstreekse bus naar het station is een echte ramp; in het weekend constant overvol, met maar enkele zitplaatsjes; dat wordt een uur rechtstaan in een sardienenblik. Van aan het station moeten we een kwartiertje wandelen door de drukste winkelstraat van Shenyang, de Taiyuan straat. Ik was hier al eens op een avond; overdag is het even druk; een soort Nieuwstraat in Brussel; supermarkten van ketens, waaronder enkele van de duurdere soort. Het verschil met de Nieuwstraat: op straat staat het vol met kraampjes, je kan er met moeite door; er zijn ook enkele grotere animatiestanden, zo te zien om auto’s te verkopen; één stand wordt bevrouwd door dames met gesteven kapsels van een halve meter hoog; de aandacht trekt het wel! Ik ontdek nu onder de buurt een netwerk van tunnels op verschillende verdiepingen ligt; vandaag een reuze commercieel centrum, maar in de jaren 60 bittere ernst: China vreesde voor een grootscheepse aanval van de Amerikanen of de Russen; het Noordoosten lag direct in de vuurlijn (dicht bij Korea en bij Rusland) in alle belangrijke stadscentra zijn uitgebreide ondergrondse schuilkelders gebouwd.
Aan het einde van de straat kunnen we de volgende bus nemen, een dik halfuur nog en we zijn er. Het plan is een korte wandeling door het park en dan rond halftwaalf het Chinese middageten. Nan Hu park is mooi, groot en goed onderhouden. Er is een pretpark voor kinderen, met zo te zien weinig klanten op deze zaterdag. De overkant wordt gedomineerd door blinkende wolkenkrabbers. Eén is een vijfsterrenhotel waar het personeel van BMW verblijft; die hebben hier ook al een fabriek; volgens Michael produceert hun Chinese partner in dezelfde fabriek een eigen luxemodel, een kruising van BMW, Audi en Mercedes getekend door een befaamd Italiaans ontwerpbureau. In een andere staalblauwe wolkenkrabber huist de Chinese versie van Elia, het electriciteitsnetwerk; het is een staatsbedrijf en zit blijkbaar goed in de centen.
Op onze weg naar het restaurant zien we een groep al wat oudere mensen staan; intrigerend, we gaan erop af: het is een bijeenkomst van ouders die informatie uitwisselen om hun kinderen te koppelen. Veel ouders in China gaan op zoek naar een geschikte partner om aan hun kroost voor te stellen; hier zijn het overwegend ouders met dochters; leeftijd, persoonsbeschrijving, studies, karakter staan netjes op een bordje geschreven; sommigen vermelden ook de grootte van het appartement dat de toekomstige bruid kan inbrengen, ik zie zelfs een plannetje. We slenteren erdoor en de frank van mijn compagnon, 31 jaar en ongehuwd, begint te vallen. Hij is hier de enige jongere in de buurt; we staan maar even stil en hij heeft al een half dozijn ouders rond hem; dat hij rondwandelt in het gezelschap van een buitenlander verhoogt zijn marktwaarde.Om het verhaal kort te houden: na twee uur heeft hij een stapel briefjes met persoonsbeschrijvingen en telefoonnummers! Ik ga er ondertussen maar bij zitten en krijg gratis een ideale gelegenheid om mijn Chinees te oefenen: of ik ook kinderen heb die een echtgeno(o)t(e) zoeken? Of ik misschien zelf een vrouw zoek? De Chinezen schatten me Gemiddeld tien jaar jonger dan de werkelijkheid, dat zal wel uit voorzichtigheid zijn. De ouders die hier twee dagen per weekend bijeenkomen vinden de aanwezigheid van een buitenlander wel interessante afleiding, sommigen doen echt hun best om traag te spreken en het dialect van de anderen te corrigeren. Ik vraag hen waarom ze dit doen, of hun kinderen dat wel prettig vinden, maar ‘het is een Chinese gewoonte’ zeggen ze. Yang heeft Gemengde gevoelens maar doet toch mee.
We zitten nog maar goed in het restaurant of mijn vriend krijgt al de eerste telefoontjes binnen! Dat restaurant’ Golden Hans’ heeft een buffet gecombineerd met barbecue, een meer en meer populaire formule. Er is een zeer uitgebreid assortiment van taartjes, ik kan het niet laten heel zwaar te zondigen. De diensters lopen in iets wat van ver op Duitse folkloristische kledij lijkt en de mannen in nep lederhosen; achter de toog staat een blinkende koperen installatie om bier te brouwen, twee brouwtanks voor zwart respectievelijk wit bier; dat wordt in halve liters à volonté bij het menu geschonken. Er is niet veel dat de Chinese commerçanten nog niet uitgeprobeerd hebben! Het etablissement zit vol, Yang wil absoluut opnieuw betalen, hij geeft 10 euro voor twee man en krijgt nog wel wat terug.
Na het eten tot mijn verbazing terug naar het park, Yang heeft nog een afspraak met enkele ouders! Daarna eindelijk naar de universiteit. Onderweg zien we nog een non die met een tiental mensen in het park spelletjes organiseert; enkele andere discipelen spreken voorbijgangers aan. Christenen zijn hier een kleine minderheid maar wel aktief!
De universitaire campus van de Dong Bei Daxue ofwel Universiteit van het Noordoosten is zoals verwacht reusachtig en de meeste gebouwen zijn nieuw; leraars wonen in twee torengebouwen, vijf jaar oud; daarachter staan de oude loGementen uit de jaren 60 of 70, wat een verschil; die zijn nu verhuurd aan arbeiders en kinderen van universitair personeel. Deze universiteit legt de nadruk op technische opleidingen; de studenten zijn juist bezig met praktische oefeningen landmeetkunde, op elke hoek staat wel een nieuwe theodoliet opgesteld.Volgens Yang heeft ook deze universiteit zich in enkele jaren enorm uitgebreid. Het administratiegebouw is zelfs nog niet helemaal af. De universiteit is in 1923 opgericht door Zhang Xueliang en is de oudste van het Noordoosten. Zhang heeft hier een gedenkteken op de campus. Dat komt niet alleen door zijn academische prestaties. Zhang Xueliang was in de jaren 20 een plaatselijke krijgsheer, die dit deel van China min of meer onafhankelijk bestuurde. Pech voor hem, de Japanners vielen binnen in 1931 en exit Zhang. Hij vervoegt het leger van Chiang Kaishek’s Kuomintang om tegen de Japanners te kunnen vechten, maar opnieuw pech: Chiang is alleen geïnteresseerd in het verslaan van de communistische bandieten. In 1936 is Zhang het beu: hij gijzelt Chiang in Xian en laat hem maar vrij nadat er een akkoord met de communisten is om samen tegen Japan te vechten. Het is het begin van de onstuitbare opgang die Mao in 1949 aan de macht brengt. Zhang wordt in China gevierd als een nationale held. Hemzelf verging het minder goed; Chiang nam hem op zijn beurt gevangen en voerde hem in 1949 zelfs mee op de vlucht naar Taiwan.
De wijk achter de universiteit is Silicon Valley van Shenyang; nog nooit zoveel computers en andere elektronica tezamen gezien; straten en supermarkten met alleen maar dat. Mijn vriend krijgt intussen nog wat telefoontjes en ja, om vier uur heeft hij al een eerste afspraakje.
Ik trek dan maar alleen terug naar de universiteit; de koppige weigering om een taxi te nemen breekt me zuur op: de bussen zitten nog voller dan vanmorgen. Sommigen rijden de halte voorbij zonder stoppen; niemand wil er af en nóg meer volk erbij kan niet! Wanneer we toch aan een halte stoppen duurt het vijf minuten voor we terug weg geraken. Het is al een heel eind donker wanneer we aankomen; vanmiddag heb ik echt té veel taartjes gegeten, vanavond dan maar zelf een lichte maaltijd met toufu en worteltjes ineen knutselen; Gem komt zelfs kijken wat ik eet; ze vond dat het in de gang zo lekker geurde! Het is waar, na de aanpassingsperiode hier begin ik bij te komen! Gedaan met onbezonnen alles eten…