dringend bijstuderen!

Vanmorgen nog maar eens Chinese les, het gebrek aan studie de laatste week begint zich te laten voelen en ik ga af als een gieter; dringend bijstuderen!
Om elf uur afspraak met Michael, die me een ‘tof kaffee’ zal tonen. Dat klopt nog ook, de keet ziet eruit als een echt kaffee; op honderd meter van de noordelijke poort van de campus, ik ben er dikwijls voorbijgereden zonder erop te letten. We zitten er wel helemaal alleen, daar zijn de prijzen niet vreemd aan; die kunnen mee met de betere tavernes bij ons; pas rond één uur begint er aan een andere tafel een soort verjaardagsfeestje met taart. De ‘manager’, een jongedame die pas in Singapore afgestudeerd is, moet onze namen, telefoons en geboortedata hebben; de fantastische koffie van het etablissement – er staan zeker twintig soorten op het menu – is spijtig genoeg niet te krijgen, er is vandaag geen elektriciteit tot 16.00 H; we leggen het lieve kind uit dat onze grootmoeder ook zonder elektriciteit koffie kon malen en zetten, maar het brengt geen zoden aan de dijk. Dan maar chrysantenthee gekozen uit een al even indrukwekkende menu. Die is inderdaad heel lekker en we krijgen er ‘gratis’ een hele schotel mooncakes bij. Voor het middageten is ook weer een en ander niet beschikbaar wegens geen stroom, we kiezen dan maar allebei spaghetti met sla. Na een tijdje komt er een schotel spaghetti, spijtig genoeg is dat al wat ze hebben, maar er zijn nog penne te krijgen; OK dan maar. Knotsgek, spaghetti en penne in het land van de noedels! Maar goed, het eten is lekker, ook al is er geen parmesaan bij, die is hier echt zeldzaam en peperduur. We onderdrukken nog net de neiging om na het eten een koffietje met likeur te vragen.
Michael is een Canadees met Libanese wortels; hij is in de veertig, getrouwd met een Chinese van 31 en heeft een zoontje van twee jaar, Salim Yi Jia, ‘Salim de rijke Canadees’; nog maar eens een speciaal levensverhaal; hij gaf les aan een universiteit in Canada, maar hield na de afbetaling voor zijn huis in Quebec niets meer over; hier in China kan hij zich een huishoudster of aiyi (tante) veroorloven en nog sparen; zijn vrouw gaf tien jaar geleden haar universitaire studies op maar is nu herbegonnen. Hij is het lesgeven stilaan beu en kijkt uit of hij geen business kan starten ( voor een Libanees moet dat kunnen zou ik denken); hij zou ook zijn huis in Canada willen verkopen en een huisje in een hutong in Beijing kopen; ik wist niet dat het kon maar de stormloop is al begonnen, zo’n typisch Pekinese huisjes die goed gelegen zijn kunnen tot vijfhonderdduizend euros gaan; je krijgt dan wel iets heel exclusiefs voor je geld: een ruime bungalow van meer dan 100 jaar oud gebouwd rond een binnentuin met als enige toegang tot de wereld een smal gangetje uitgevend op een verkeersvrije steeg; absolute rust en privacy midden in een wereldstad!
In mijn loGement een briefje van Sun, die me niet vergeten is: om twee uur try-out voorstelling van onze beroemde toneelschool; het blijkt geen opera, maar een reeks eenakters. De jonge acteurs articuleren met veel nadruk, ik kan me eigenlijk geen betere luisterles voorstellen en slaag erin de plot te begrijpen. Nu ja, ‘wo ai ni’ betekent ‘ik hou van jou’ en en met enige varianten daarvan kwam ik in dit geval al heel ver.