vier beroemde boeken
Vandaag de ‘moeilijke’ klas international business. Heb het over een andere boeg gegooid: oefening om de theorie van vorige week toe te passen, ‘en dien het maar in met jullie naam erop’.Algemene consternatie! Na verbetering blijkt dat 20% een acceptabel deel van de oplossing kan geven, 20% wat nonsens opschrijven of afschrijven, en 60% procent een leeg blad afgeeft. Bovendien is een kwart van de klas ongewettigd afwezig. Na die oefening het huiswerk van vorige keer laten oplossen door de drie studenten met het beste resultaat. Daarna blijft er nog een halfuurtje over van mijn twee lesuren, dus maar één enkel centraal punt aangepakt en uitgelegd; vorige week zelfde punt terug aanpakken en door henzelf laten afwerken, daarna toepassing als huiswerk. Veel zullen ze op die manier niet bijleren, maar allicht toch iets. Eén van de studentes wil me uitleggen dat haar naam veranderd is, bovendien komt ze afwisselend in de ochtend – en namiddagklas; allemaal goed en wel, maar het brave kind wil me dit in het Chinees opsolferen! Wanneer ik aandring op Engels wordt er een klasgenote als tolk bijgeroepen! En deze studente krijgt in juni na vier jaar studies haar diploma als bachelor in de Engelse taal; ook in de andere klas ‘international business’ noteerde ik al dat enkele studenten totaal op niets reageren, ook niet wanneer ik ze aanspreek; je kan in deze afdeling dus afstuderen zonder een deftige zin Engels te begrijpen of te kunnen spreken. In mijn klassen van derdejaars heb ik niet die ervaring, op één of ander manier dienen deze vierdejaars ‘keuzevakken’ als vuilbak; blij dat ik er volgend semester vanaf ben, maar niet echt goed voor het Chinese onderwijs. Ik neem me voor de zaak met de decaan te gaan doorpraten.
In de marketing klas heb ik ook opgekeken: een studente moest uitleggen hoe ze een Chinese MP-3 speler aan de man/vrouw zou brengen. Eén van de medestudenten stelde dat ze liever een beter Japans toestel kocht; daarop begonnen ze te discussiëren over de plicht van Chinese jongeren om de ontwikkeling van het land te steunen door lokale producten te kopen. Dat idee van ‘we moeten het land steunen’ kom je heel de tijd tegen!
Vanavond toevallig op Eddie gebotst die opnieuw de vier schoonheden uit zijn klas heeft opgetrommeld om een hotpot te gaan eten en blij is dat ik wil meegaan. We moeten een kwartiertje stappen naar een restaurantje buiten de campus en de temperatuur is sinds vandaag echt ‘ijzig’; mijn oren zijn zowat afgevroren wanneer we in het restaurant komen; zoals vorige keer draait het gesprek rond het vergelijken van de culturen: hoe leven jonge mensen in de USA en Europa, hoe zijn de familierelaties, enz., enz. Mijn tafelbuur is erg geïnteresseerd in Chinese cultuur; ze kent de ‘vier beroemde boeken’, waaronder de ‘Droom van de Rode Kamer’ en ‘De Reis naar het Westen’. Heeft ze die ook gelezen? Nee, alleen gezien op televisie! Wij van onze kant leggen hun uit hoe ze een T-dansant moeten organiseren om wat variatie te brengen in het saaie campusleven. De hotpot voor zes man, inclusief enkele grote flessen bier, kost ons bijna negen euro!