Kerstmis op zijn Chinees
De zondagse sneeuw ligt er nog altijd. Alleen in de blakende middagzon smelt er een klein beetje weg, maar de temperatuur geraakt ook overdag niet meer boven nul.
Deze week is er klaarheid gekomen in het verdere lesprogramma: diegenen die me van in het begin voorspelden dat er na Kerstmis geen les meer geven wordt, kregen gelijk! Op 26 december moeten mijn punten binnen zijn. De week tussen kerstmis en Nieuwjaar is er wel klas, maar geen les meer. Dat betekent het hele kerstweekend de testen van de week ervoor verbeteren en puntentabellen uitrekenen. Dat heet waarschijnlijk Kerstmis op zijn Chinees? Het voordeel is dat ik zo nog twee volle weken aan 100% de Chiense lessen kan bijwonen, inclusief de examens. Een week minder les betekent nog maar eens het programma dooreen gooien om er de belangrijkste dingen nog door te jagen. Evident is dat niet, zowel voor marketing als international business is het tempo serieus gedaald sinds ik de studenten zelf laat werken; maar plezant is het wel; ze keken wel raar op toen ik ze de eerste keer een stuk theorie liet uitzoeken en op het bord schrijven; dat is zeker geen lesmethode ‘op zijn Chinees’. Gisteren en vandaag kwamen enkele studenten van de klas ‘Europa’ me vroegen of ik volgend semester aan hen niet verder les kon geven; mijn vertelsels over het oude continent openen een onbekende wereld voor hen.Vandaag hebben we uitgerekend met hoeveel het nettoloon van een Europese universitair in China zou overeenkomen, rekening houdend met de prijsverschillen – het was niet eens zoveel meer dan dat van een ervaren Chinese professor. De faculteit heeft me nu ook uitgenodigd om deel te nemen aan nep-interviews voor studenten die werk geen zoeken in de bedrijfswereld… benieuwd wat het wordt.
Deze week brachten vooral de wandelingen naar of van de refter met Wang Bonestaak Jiang en de middaggesprekken met Xiaodan wat couleur locale; Yang Xue dook een paar keer ’s avonds op, maar die kent de kunst om bijna altijd op ongelegen momenten te verschijnen; van mijn tweedaagse ochtendlijke leraar wushu pikte ik intussen de Chinese naam voor zowat alle onderdelen van het lichaam op.
De Chinese klassen verlopen niet zoals het hoort: mijn niveau Chinees luisteren is slecht en loopt altijd maar verder achter bij de klasgenoten; het lukt me niet een aan normaal tempo op een bandje ingesproken zin buiten de context te verstaan; zorgwekkend; proberen een CD of een MP3 te vinden met de tekst en dan maar elke dag op mijn eentje luisteren?
Woensdagavond het dineetje bij onze bejaarde Japanse collega Sato, als dank voor mijn mosselfestijn. Nu, ze heeft er meteen een kleine party van gemaakt; we zijn met zijn zevenen en ze kookt sukiaki; die sukiaki lijkt goed op onze hutsepot (overigens deze week ook in het Chinese restaurant hier nog een soort lekkere hutsepot gegeten); maar de Japanners zetten gewoon een kom kokend water op tafel en gooien er dan de fijngesneden groenten en vlees beetje bij beetje in; iedereen moet er met zijn stokjes maar uitvissen wat gaar is; voor de goede smaak kiepert Sato er regelmatig een scheut donkere soyasaus in en een overdosis suiker; ge kunt denken dat ik er van gegeten heb.Het is arbeidsintensief maar lijkt niet moeilijk. Verder werden er kleverige rijstballen gekruid met één of ander Japans poeder geserveerd, stukjes ‘pomelo’- een grote zoete pompelmoes, en tussendoor een bakje aardbeien (ik vergat haar te vragen wat dat in de winter hier wel kost). Sato zelf spreekt heel slecht Engels maar mijn Britse collega Jennifer praat het meeste van de avond vol ; zij en een andere collega Russ voeren hun privé-oorlogje met het bestuur van de faculteit over de gebruikte inefficiënte pedagogische methoden; ze hebben natuurlijk gelijk, die studenten worden hier in de regel nog behandeld als kinderen en leren niet om zelf te denken of initiatieven te nemen; maar ze hebben zich zo erg vastgebeten in het onderwerp dat ze meer vijanden dan vooruitgang maken. De jonge Japanse Meigumi was er ook; ze zat naar mij te kijken en vroeg plots waarom ik me niet omgekleed had vóór het eten (ik had nog mijn werkkledij aan, ttz deftig pak met das); ik antwoordde al schertsend dat ik me nooit omkleed, waarop ze in alle ernst vroeg of ik zo ook ging slapen. Ik bemerkte nu pas dat zijzelf in een soort pyjama rondliep. Ted, onze Filippijnse collega die met vrouw en vier kinderen aan de andere kant van de stad woont, miste door het etentje zijn laatste bus en wilde gaan 4 euro uitgeven voor een taxi- vier euro is een pak geld voor een Filipino; hij is dan maar bij mij op de sofa blijven slapen.