oudejaarsavond

Vanmiddag nog een paar telefoontjes van de faculteit gehad: iedereen is vandaag zondag aan het werk! Ze krijgen immers morgen een dag extra verlof!
Vanavond naar Michel en Xiaoli, deze keer voor oudejaarsavond. Mijn goede fietservaring van gisteren maakt me wat overmoedig, ik ga de ruim 20 kilometer enkel naar hun huis aan de andere kant van de stad per fiets afleggen! Ik arriveer een kwartier te laat en behoorlijk bekaf!
Ten huize van Michel en Xiaoli zijn vanavond familieleden uitgenodigd, we zitten met elf rond de tafel, nu ja, …iedereen hangt verspreid rond in het appartement: TV, computer, keuken,…Rond zes uur krijgen ze iedereen dan toch samen, maar er is geen ambiance: de Chinese familie eet niet veel van de gerechten van Michel’s schoonma, zijn eigen slasoep kan er nog door maar voor zijn spaghetti bolognaise, appelrozijnen- en bananentaart is de belangstelling ondermaats; om acht uur beginnen ze al naar huis te gaan. Is dit het Chinese concept van een gezellig samenzijn? Michel weet me te vertellen dat ze op het echte nieuwjaar, het =chinese, tot ’s morgens vroeg blijven hangen. Plezant detail: in de winter trekken de Chinezen, mannen en vrouwen, eens in huis allemaal hun broek uit. Stel u daar maar niets pikant bij voor, ze dragen tegenwoordig allemaal drie lange broeken boven mekaar, je krijgt alleen de tweede laag te zien. Ik blijf nog tot 10 uur, we kijken televisie, op de Chinese televisie betekent oudejaarsavond dat er klassieke westerse concerten worden uitgezonden.
Op de weg naar huis is er niets bijzonders te merken in de stad. Nog redelijk veel auto’s , hier en daar een verloren fiets of voetganger, alle winkels gesloten. Rond elf uur lopen enkele late restaurants leeg, alleen een paar karaoke-tenten willen de nacht ingaan. Langs de grote baan waar onze universiteit aanligt passeer ik voorbij een reeks winkeltjes die vroeger al mijn aandacht trokken: ze nemen de hele onderste verdieping van een groot appartementsblok uit de jaren 60 of 70 n beslag ; met wat zoekwerk in het woordenboek ontdek ik dat ze stuk voor stuk aan ‘voettherapie doen’; om halftwaalf als enige in de stad nog open? En met roze vensterverlichting? China heeft officieel geen prostitutie, maar wel veel te veel ‘kappersalons’- en ‘massagesalons’ .
Wanneer ik bij Michel buitenkom is het weer zacht, er vallen enkele sneeuwvlokjes; precies om vijf voor twaalf ben ik thuis; de campus slaapt onder een dun wit deken; oudejaarsavond op de fiets dwars door Shenyang, in de sneeuw…het heeft iets.

Belgian Caffee

Nog maar eens per fiets naar het stadscentrum, wat kleine geschenkjes gaan kopen. De dagtemperatuur ligt rond de tien graden onder nul.Verkenning van Taiyuan straat, één van de drie voetgangerszones in de stad. De kleine helft van de straat bestaat uit braakliggend terrein, juist afgebroken gebouwen waar binnen een jaar alweer een nieuwe toren komt; langs de terreinen is de straat ingenomen door kleine kraampjes waar van alles verkocht wordt; verderop staan al enkele mastodont koopcentra. Ook nog langs geweest in het station; lange wachtrijen en ik heb geen zin om voor niets aan te schuiven; met mijn primitief Chinees kom ik te weten dat het inderdaad nog te vroeg is om nu mijn ticket voor Beijing van 14 januari te kunnen kopen; op het plein voor het station staan overigens sndwichmannen/vrouwen reclame te maken voor bussen naar Beijing; keuze e over?.
Langsgeweest bij Willy van het Belgian Caffee, die naar een nieuwe engelstalige ‘manager’ zoekt (er waren geldproblemen met de vorige) en vraagt of ik niemand ken aan de universiteit.

Vandaag belangrijke bijeenkomst van de faculteitsverantwoordelijken

Vandaag belangrijke bijeenkomst van de faculteitsverantwoordelijken: de functies moeten voor een nieuwe periode van vijf jaar toegewezen worden. Achteraf hoor ik dat ze er niet uitgeraakt zijn; er zijn twee kandidaten als partijvoorzitter, ze konden niet kiezen. De decaan blijft in functie, en ook mijn baas, die opnieuw zucht dat hij liever gewoon leraar zou zijn.
Vanavond officieel nieuwjaarsbanket van de faculteit, voor de medewerkers en familie.. Er is meer dan tweehonderd man aanwezig in het sjieke Feniks hotel.
Het volk begint toe te komen rond 5 uur in de namiddag. Er is een ook groep oude gepensioneerde leraars. Een uitgeweken lerares die in Australië werkt is juist op verlof en deelt aan iedereen ‘Australische’ snoepjes uit; nooit geweten dat noga als Australische specialiteit beschouwd werd. Het is verder de gelegenheid om te ontdekken dat we ook nog een 23-jarige Russische collega uit Vladivostok hebben; ze woont in de stad en niemand van ons heeft haar al in de klaslokalen gezien.
Hoe verloopt zo een banket ? Iedereen zit aan ronde tafels van 10 personen Rond half zes staat elke grote ronde tafel al tot overlopen vol met schotels eten, in twee lagen, minstens twaalf tot vijftien verschillende. Dan begint de decaan een toespraak met diavoorstelling over het voorbije jaar, terwijl het eten maar staat af te koelen. Gezellig. Bij het eten wordt bier geserveerd, en later ook een profijtig glaasje rode wijn van een bekend Chinees merk Great Wall . Tussen het eten door wandelen de verantwoordlijken van de hele tafel naar de andere, om overal te gaan toasten. Ik profiteer ervan om de vice-decaan aan te spreken die beloofd heeft voor mij een gesprek met iemand van het stadsbestuur te regelen (voor een artikel in China vandaag); ‘ tja, dat zal iets worden voor na het verlof…, einde januari of zo’. Om zeven uur begint de grote massa weg te trekken; na uitvoerige nieuwjaarswensen zijn we om kwart voor acht terug op ons logement.

In de Chinese klas komen elke dag wat minder studenten opdagen, en de lerares spraakkunst drijft het tempo elke dag wat op, kwestie van te kunnen zeggen dat ze het hele programma afgewerkt heeft; ze doet nu ook geen inspanning meer om wat trager te praten; niet te doen! Het gesproken Chinees is een verrassing: ik krijg 85/100 voor wat ikzelf een catastrofaal examen vond! Die Chinese leraars geven echt heel veel punten, of ben ikzelf verkeerd bezig met mijn zuinige zestig of zeventig procentjes voor mijn leerlingen? Een doordenkertje.
De punten van mijn studenten die ik per e-mail naar het secretariaat doorstuurde zijn verloren gegaan, ik moet ze persoonlijk gaan afgeven maar het is nu ineens allemaal niet meer zo dringend als twee weken geleden! De ‘echte’ examens voor de hoofdvakken hebben maar plaats rond half januari dus heeft het secretariaat alle tijd om intussen onze bijvakjes te verwerken. Ik bespreek de uitslagen nog maar eens met enkele verantwoordelijken van de faculteit; ze hebben intussen beslist dat de gebuisden in het begin van het tweede semester een herkansing krijgen, ik ga hen een opstel over een onderwerp uit de cursus moeten laten schrijven. Van de beste leerling van de klas laatstejaars die wegens meewerken aan spieken een 60 kreeg heb ik de score uiteindelijk toch maar verhoogd, ik zou niet willen dat ze omwille van mijn vak niet door de ingangsproeven voor haar masters geraakt.

Mijn e-mail met de punten is niet zomaar verloren gegaan! Dinsdag was er een aardbeving in zee in de buurt van Taiwan, en de internationale kabels zijn geraakt! Het elektronisch verkeer in tussen China en de rest van de wereld lag twee dagen zo goed als stil! Lichte paniek in de zakenwereld… zij en wij zijn wel erg afhankelijk geworden van onbeheersbare gebeurtenissen duizenden kilometers verder. Het zal twee weken duren vóór alles hersteld is.

Maar over het algemeen zijn ze tevreden…

Het schoolsemester loopt op zijn einde.
Deze week afscheid nemen van de studenten, alhoewel…op 50 na heb ik ze volgend semester weer bij mij, voor een ander vak.
Het afscheid van sommige klassen is ontroerend, het brengt me een tiental heel persoonlijke wenskaartjes op en zelfs drie kleine geschenkjes, waaronder één voor Lieve…De studenten poseren voor een klasfoto, in twee klassen willen ze daarna nog eens allemaal per twee samen met mij op de foto; voel me een beetje opa tussen de kleinkinderen…Gaat het er in Europese scholen ook zo aan toe? Pijnlijk is het afscheid van enkele studenten die ik gebuisd heb: het is me nog altijd niet duidelijk wat de gevolgen daarvan voor hen zijn, naar wat ze zeggen zou er geen herkansingsmogelijkheid zijn, maar dat lijkt me toch onwaarschijnlijk voor deze ‘prutsvakken’. Eén student die altijd trouw aanwezig was in de klas heeft al twee buizen op hoofdvakken, en ziet door dit bijkomend falen zijn droom om in 2007 toch nog af te studeren alsmaar ijdeler worden. Een onverwachts drama overkomt de beste studente ‘international business’; ze had 90% verwacht en ik heb haar zonder me dat te realiseren 60% gegeven, het minimum om te slagen; stukken van haar examenblad zijn gekopieerd door twee andere studenten; ik geloof niet dat het kan zonder dat ze meewerkte; pijnlijk is dat ze zich voorbereid op het ingangsexamen voor masters in een commerciële richting; volgens haar wordt daarbij rekening gehouden met de uitslag op ‘verwante vakken’; het wordt moeilijk om die lage score te verklaren aan de examinatoren.
Enfin, ik heb de uitslagen met mijn chef overlopen en hij ziet er geen graten in.
Ik houd ook een kleine opiniepeiling onder de studente over de voorbije klassen, ze komen met heel interessante opmerkingen af; wanneer je ze laat schrijven komt er meer uit dan wanneer je vragen stelt in de klas… mijn handschrift is nog steeds moeilijk leesbaar; de vakken – behalve Europa – zijn te moeilijk en te ver van hun bed, meer praktische voorbeelden , illustraties zijn gewenst; sommigen vinden dat ik nog te veel zelf praat, maar wanneer ze zelf iets moeten presenteren moet het korter en interessanter zijn. Maar over het algemeen zijn ze tevreden…

Kerstmis vandaag

Kerstmis vandaag, maar de Chinese les gaat gewoon door en de meeste buitenlandse studenten van onze klas duiken zelfs op. Er wordt uitvoerig Shen Dan Kuai Le gewenst. Om tien uur komt Alina er met een reuze taart aan; morgen vertrekt ze naar Rusland; we vieren op voorhand haar verjaardag van 3 januari. De stemming is wat melancholisch, lerares Wang Jiang Bonestaak zingt een liedje en we beseffen dat het hier op zijn laatste benen begint te lopen: sommige studenten komen na nieuwjaar niet meer terug, en de anderen gaan naar hogere klassen, maar niet allemaal naar hetzelfde niveau! Koreaanse studentes delen aan iedereen enkele snoepjes uit en één heeft er een persoonlijk kaartje bijgedaan.