Vandaag begint de grote tentoonstelling van Lieve

Vandaag begint de grote tentoonstelling van Lieve in Brugge, de spanning hangt in de lucht… wat wordt het?
Hier is het de hele week koud geweest, nooit boven nul, terwijl de sneeuw van twee weken terug beetje bij beetje elke middag in de stralende zon wat verder verdampt. Die sneeuw ziet er hier op de campus nog redelijk wit uit; niet echt het resultaat van een vervuilde omgeving…
VeDeze week twee keer gaan eten met collega Eddie. Eddie is getrouwd met een Chinese die vijftig kilometer verder woont en hij in het weekeknd vervoegt; hij maakt er een gewoonte van ‘s avonds enkele studenten uit te nodigen voor het eten; de eerste keer interessant, nu heb ik wel voor een poosje genoeg van de bakvispraat; Eddie moet rond de vijftig zijn, ziet er jonger uit en maakt een grote indruk op de meisjesstudenten zitten; ‘je bent echt knap’ enz. Ze hebben nochtans allemaal al een lief, maar die zitten in een ander stad aan een andere universiteit; telefoonvrijages met om de maand of twee maand een weerzien. Voor de Chinezen is dat doodgewoon, niemand kijkt er hier van op dat Lieve en ik bijna vijf maanden gescheiden zullen zijn!
Mijn Amerikaanse buurman Kyle heeft een Chinees lief, die aan de andere kant van het land woont; deze week was hij nogal stevig ziek en kwam ze plots opdagen; het is daar ook haar laatste kans om hem te zien vóór hij in januari- februari naar Amerika terugkeert

Mijn paspoort en verblijfsvergunning zijn intussen al enkele weken weg naar de douanefirma die nog altijd bezig is met het inklaren van onze twee kisten- jaja, diegene die ik begin september al kreeg! Ik ging op het bureel vragen hoe dat nu zat, een telefoontje naar de firma: tja, er is een probleempje, ze konden het niet fiksen, er moet 200 euro invoerrechten betaald worden!. Een Kafkaiaans – of Chinese ? – situatie: mijn contract is voor een jaar, maar de administratie begint maar te tellen vanaf het moment van de registratie; daardoor is mijn verblijf hier officieel minder dan een jaar, en moeten er rechten op de invoer betaald worden?! Of ik zo vriendelijk wil zijn dat te doen, dan geven ze mijn paspoort wel terug! Pluis kan de hele zaak niet zijn; ik heb nog nooit ergens invoerrechten op persoonlijke goederen moeten betalen; ofwel hebben die gasten geknoeid, ofwel zijn ze me aan het oplichten; nu ik erover nadenkt was het ophalen van mijn paspoort en verblijfsvergunning waarschijnlijk al een manoeuvre om me ander druk te kunnen zetten! Het wordt een hartig gesprek met de verantwoordelijke voor de vreemdelingenadministratie van de universiteit, professor Wu; ze hebben niet de minste ervaring met het inklaren van goederen van buitenlanders; hij kijkt beschuldigend naar de bediende die de documenten meegegeven heeft – ik verwijt het mezelf ook- , en besluit dat onze positie te zwak is om weerstand te bieden. Nou, als hij daarvan overtuigd is moet de universiteit maar voor mij betalen? Dat ziet hij al evenmin zitten, maar ik blijf met Chinees geduld uitleggen dat er iets niet klopt en ze maar moeten helpen; resultaat: we zullen elk de helft betalen.

Vrijdagnamiddag trek ik naar de bank om nogmaals uit te vissen hoe ik met mijn kredietkaart geld kan afhalen. In de eerste bank, twee maanden terug, ging het niet uit het kastje in de muur – een kredietkaart die hun machine niet kent, of misschien de juiste code vergeten wegens te weinig gebruikt? Geen nood, ik kreeg een ander adres waar ze aan het loket uitbetalen.. Vorige maand gegaan, maar het was een misverstand: ook hier alleen geld uit de muur, niet aan de toonbank; maar op het hoofdkwartier, daar gaat het zeker! Vandaag dus per fiets naar het hoofdkwartier, heen en terug 25 kilometer per fiets in de vrieskoude. De fietstocht doet me goed. De bank is enorm, een vriendelijke bediende brengt me naar het juiste loket en vertaalt wat ik precies wil; ‘dat kan, uw paspoort aub’; geen paspoort, geen geld!. Gelukkig heb ik nog een reserve euros: ‘om te wisselen is ook een paspoort nodig’!
Als ik niet zonder geld wil vallen zal mijn paspoort niet te lang meer mogen wegblijven…

Deze week is de kabeldistributie eindelijk in orde gekomen. Vergeten dat televisiebeelden zo mooi konden zijn. Zoals de Chinezen kijk ik quasi permanent naar de Aziatische spelen in Doha (Qatar). De Standaard on-line maakt er – ten onrechte- geen woord aan vuil, maar hier is dat hét nieuws; de spelen lokken anderhalf miljard televisiekijkers. De olie en het geld van Qatar, het menselijk potentieel van China; niet te negeren! Qatar moet er pakken geld tegen gegooid hebben; Qatar is het mini-staatje in de Perzische gold waar ze een reusachtig kunstmatig eilang gebouwd hebben in de vorm van een palmboom. De Chinezen hebben al honderd gouden medailles, Japan is tweede met minder dan 40. Het lijkt de algemene repetitie voor de Olympische spelen in Beijing.