laatste week uitbollen

Vandaag mijn laatste les gegeven; nu nog testen volgende week en de laatste week uitbollen.
Lieve beleeft intussen een fantastische tijd met haar expo in Brugge; het moet echt de moeite zijn!
Deze week verder niet veel opbeurends te melden.
Van mijn paspoort en andere papieren nog steeds geen spoor… de administratie ligt er hier niet wakker van; hopelijk krijgen ze het klaar tegen dat Lieve aankomt zodat we samen kunnen rondreizen…
Vandaag het lessenrooster gekregen voor het tweede semester. Grote ontgoocheling…ik had twee keer gevraagd vrije voormiddagen te hebben om Chinese les te kunnen volgen, en bijna al mijn klassen zijn ’s voormidags; de man die het uurrooster opstelde kreeg de boodschap niet door. Mijn baas John kwam zoals gebruikelijk poeslief en onderdanig het papier afgeven in de klas. Aangedrongen om het aan te passen, maar dat kan niet meer nu! Pas nadat de studenten hun keuzevakken bepaald hebben kan er eventueel nog gesleuteld worden.
Met mijn al verworven kennis heb ik verder ontdekt dat mijn les nu niet meer marketing noemt maar management. Inlichtingen ingewonnen: inderdaad, ik geef volgend semester een ander vak aan dezelfde studenten! Dus opnieuw alles voorbereiden. Had ik het niet toevallig gezien, wat zou er gebeurd zijn? Als voorbeeld van communicatie kan het tellen. John beweert dat er een handboek is maar kan me niet zeggen wanneer ik er zou kunnen aangeraken. Enfin, als dat handboek er inderdaad is moet ik tenminste geen eigen cursus gaan schrijven voor marketing zoals ze gevraagd hadden! Misschien valt het nog wel mee met de voorbereiding.
Sommige collega’s hebben enkele dagen geleden bericht gekregen dat we op Kerstmis vrij zijn; om een mysterieuze reden ik niet maar het maakt geen verschil want maandag is mijn vrije dag. Jennifer ergert zich blauw dat het bericht zo laat komt; te laat om haar laatste lessen en testen te herschikken, dus er zit niets anders op dan toch maar les geven; daarbij heeft ze een officieel document opgediept waarin staat dat buitenlandse experts recht hebben op twee vrije dagen voor Kerstmis!
Toch een positieve noot: partijsecretaris Ren heeft beloofd me te helpen om een verantwoordelijke van de stad te vinden die ik voor ons tijdschrift China Vandaag kan interviewen over de problemen van de sociale zekerheid of over de nieuwe mega ontwikkelingszone waar onze unief deel van uitmaakt ; hij heeft de opdracht echter wel aan iemand anders doorgeschoven! Afwachten.
Vanavond gaan eten met Wilson,een pas afgestudeerde leraar Engels aan het Amerikaanse business center. Hij brengt me naar wat volgens hem een beter restaurant op de campus is, en bestelt voor elk een bol noedels met wat groenten, 0,9 euro in het totaal. Nadat ik hem getrakteerd heb nodigt hij mij uit in de cafetaria van de bib waar hij voor twee thees 0,4 euro betaalt. Afgestudeerd hier betekent bijna altijd alleen maar kandidaturen, en dat volstaat om assistent te worden. Die Wilson deelt een kamer op de campus met nog enkele andere jonge leraars; hij kent verschillende Belgen die vroeger in Shenyang les gegeven hebben, ondermeer de broer van de jonge Vlaamse tekenfilmmaker die twee jaar terug in Cannes ophef maakte met zijn anti-Bush speech (ben zijn naam even vergeten). Hij interesseert zich erg aan de politieke en sociale situatie in het Westen. Wilson’s vader werkte enkele jaren als ingenieur in Bagdad, we kunnen mekaar daar nog tegengekomen zijn! Hij is nu 51 en op vervroegd pensioen wegens zwakke gezondheid en omdat de bouwfirma waar hij werkte over kop gegaan is. Dat was een staatsfirma en die kunnen niet concurreren met privé-firma’s die minder loon betalen en gemakkelijker met sociale wetten en andere reglementen een loopje nemen. Een jaar of vijf terug werd Wilson’s vader uit het management van de firma gestoten, volgens hem omdat hij geen steekpenningen aan de algemene directeur wilde betalen. Veel van de directeurs van de staatsfirma hebben hun eigen private bouwfirma opgestart.(een jaar of vijf geleden werd het halve stadsbestuur veroordeeld wegens corruptie, er werden er zelfs twee terechtgesteld). Wilson heeft ook een oom wiens fabriek failliet gegaan is, hij krijgt al tien jaar geen loon of pensioen meer uitbetaald. De stad betaalt hem elke maand 25 euro, zowat het levensminimum. We vonden het allebei een interessante avond; wordt vervolgd.