Maar over het algemeen zijn ze tevreden…

Het schoolsemester loopt op zijn einde.
Deze week afscheid nemen van de studenten, alhoewel…op 50 na heb ik ze volgend semester weer bij mij, voor een ander vak.
Het afscheid van sommige klassen is ontroerend, het brengt me een tiental heel persoonlijke wenskaartjes op en zelfs drie kleine geschenkjes, waaronder één voor Lieve…De studenten poseren voor een klasfoto, in twee klassen willen ze daarna nog eens allemaal per twee samen met mij op de foto; voel me een beetje opa tussen de kleinkinderen…Gaat het er in Europese scholen ook zo aan toe? Pijnlijk is het afscheid van enkele studenten die ik gebuisd heb: het is me nog altijd niet duidelijk wat de gevolgen daarvan voor hen zijn, naar wat ze zeggen zou er geen herkansingsmogelijkheid zijn, maar dat lijkt me toch onwaarschijnlijk voor deze ‘prutsvakken’. Eén student die altijd trouw aanwezig was in de klas heeft al twee buizen op hoofdvakken, en ziet door dit bijkomend falen zijn droom om in 2007 toch nog af te studeren alsmaar ijdeler worden. Een onverwachts drama overkomt de beste studente ‘international business’; ze had 90% verwacht en ik heb haar zonder me dat te realiseren 60% gegeven, het minimum om te slagen; stukken van haar examenblad zijn gekopieerd door twee andere studenten; ik geloof niet dat het kan zonder dat ze meewerkte; pijnlijk is dat ze zich voorbereid op het ingangsexamen voor masters in een commerciële richting; volgens haar wordt daarbij rekening gehouden met de uitslag op ‘verwante vakken’; het wordt moeilijk om die lage score te verklaren aan de examinatoren.
Enfin, ik heb de uitslagen met mijn chef overlopen en hij ziet er geen graten in.
Ik houd ook een kleine opiniepeiling onder de studente over de voorbije klassen, ze komen met heel interessante opmerkingen af; wanneer je ze laat schrijven komt er meer uit dan wanneer je vragen stelt in de klas… mijn handschrift is nog steeds moeilijk leesbaar; de vakken – behalve Europa – zijn te moeilijk en te ver van hun bed, meer praktische voorbeelden , illustraties zijn gewenst; sommigen vinden dat ik nog te veel zelf praat, maar wanneer ze zelf iets moeten presenteren moet het korter en interessanter zijn. Maar over het algemeen zijn ze tevreden…