Woensdag 31 januari
We zijn in een fantastisch hotel terecht gekomen, zo tof dat we beslissen hier twee nachten te blijven hangen en wat uit te rusten.Kunming zelf heeft niet zoveel te bieden: het is een transferplaats.Ooit bezocht ik hier het stenen woud. Nu laten we dat in handen van het chinese toerisme… Frank schrijft er meer over…
Een bijdrage van Lieve | Commentaar (0)Ergens in China mogen verjaren
Ergens in China mogen verjaren, er zijn ergere dingen! En eigenlijk voel ik me een beetje als dit land: uiterlijk is het in 20 jaar ontzettend veel veranderd maar de ziel is o zo hetzelfde gebleven… wat mij betreft: op momenten vind ik dat vrij shokerend dat je zo weinig kunt veranderen en op andere momenten ben ik daar best blij om… Toen ik vorige maand in Brugge tentoonstelde en daar zoveel mensen terugzag die ik ook vele jaren niet meer gezien had deed het me ook deugd te voelen hoe sommige mensen gewoonweg hetzelfde hart behouden hadden, niettegenstaande de materiele omstandigheden vaak erg verandert waren… Dergelijke bedenkingen kan een mens zich dan aan de andere kant van de wereld maken…Om 7u15 staan we op want ik zou graag de rijstterassen van Longcheng zien. Het wordt een rit van twee en een half uur. Een mooie rit. Onderweg bezoeken we de Yao minderheden. Zij zijn bijzonder omdat de vrouwen er erg lang haar hebben: anderhalve tot twee meter lang! Ze binden drie strengen haar om hun hoofd: hun eigen haar, een streng die afgeknipt werd toen ze achttien waren en het haar dat uitviel en ze zelf verzamelden tot een nieuwe streng. De manier waarop ze het haar om het hoofd leggen vertelt of ze getrouwd is en al dan niet kinderen heeft.We worden er ontvangen en krijgen er uitleg: het toerisme is voor hen natuurlijk ook een interessante zaak..Dicht bij de rijstterassen gaan we een specialiteit eten: rijst en kip wordt gaar gemaakt in de stengel van bamboe. Dit is niet alleen mooi om zien, het smaakt heerlijk. Ik trakteer ons groepje van 10 mensen op een licheewijntje voor mijn verjaardag. Dit wordt erg geapprecieerd, ze zingen voor me, het ijs is helemaal gebroken: we eten samen aan een tafel. Leuk!De wandeling door de rijstterrassen valt bijzonder goed mee. Niet te geloven maar we vonden toevallig een pad dat om en door de terrassen heen loopt en mooi op tijd om de bus te halen, net aan de parking uitkwam, al moesten we ietje te hard doorstappen!Terug in Guilin vond ik het erg prettig enkele verjaardagswensen op mijn hotmail te vinden, ik blijf dat ongelooflijk vinden, dat mailen! Daarentegen geraak ik niet meer op mijn telenetadres en dat is dan even moeilijk om dat van me af te zetten… je gaat er tegelijk ook erg op rekenen, dit is dan een keerzijde.We haasten ons naar de luchthaven om naar Kunming te vliegen…
Een bijdrage van Lieve | Commentaar (0)Om 5U25 opstaan
Om 5U25 opstaan, ons met de taxi naar onze ‘farmersboat’ laten brengen om om 07 uur weg te varen op de Li rivier. Perfect op tijd om te zien hoe de dag de nacht inpalmt en zijdezacht gaat schijnen boven het allermooiste landschap. We hebben het ijs- echt ijskoud op ons open bootje maar dit is waarlijk een geselingetje waard. DIT is het Guilinlandschap op zijn best. Hoge rotspieken en rotsbergen rijzen uit het vlakke landschap omhoog. Ze hebben alle mogelijke vormen. Van masieve vormen tot fallusvormen: je kunt het niet beschrijven. Sommige staan solitair in het landschap, andere vormen een keten. Ik ben zo blij voor Frank dat hij dat ziet! Dit mocht hij niet missen. We genieten mateloos. Als in een sprookje komen ze te voorschijn uit de nacht, zachtjes, licht van kleuren. Een nevel hangt boven het water en speelt het spel helemaal mee. De zon flirt subtiel met de dag. Een keertje lonken, o wat doet dat beetje warmte goed, en dan verdwijnt ze weer achter een reuze rotsvorm…Aan een officiele opstapplaats moeten we ons een beetje verstoppen. Ons sympatieke farmersbootje hoort niet echt thuis in het toerstisch circuit…In Xingping moeten we uitstappen. Er staat teweinig water om veel verder te varen. Maar dat blijkt een goede zaak want dit is een prachtig dorpje. Hier weet men erg goed het traditionele met het toerisme te combineren. We genieten van de twee gezichten van dit dorpje en ik begin me te herkennen: ja: hier was ik ooit! Leuk…We bussen naar Yangshou. Daar logeerde ik ooit en ook aan dit dorpje heb ik sterke herinneringen. Maar wat is dit dorpje verknoeit! Niet te geloven. Ik vind het plaatsje terug waar ik ooit sliep want eigenlijk herbouwde men de benedenverdieping als destijds maar dan nu met enkele verdiepingen erbovenop maar het spijtige is dat de benedenverdiepingen nu echt de ene winkel na de andere zijn, met van die uiterst toeristische spullen.Er is maar 1 oplossing: wegwezen! We hebben het sublieme idee om te doen wat ik destijds ook deed: fietsen huren. En zoals altijd als ik fiets in een vreemd land krijg ik ook nu een heerlijke adrinalinestoot: dit vind ik HEERLIJK! De temperatuur is intussen ook aardig opgelopen tot een zomers peil. We fietsen naar Moonhill, parkeren de fiets en beklimmen deze berg via ontelbaar veel trappen, dit herken ik helemaal. Had ik ooit kunnen vermoeden dat ik deze berg twee keer in mijn leven zou beklimmen?! Het leven kan vreemde spelletjes spelen… Het uitzicht vanop Moonhill is indrukwekkend. Vanop de hoogt zie ik een alternatief weggetje om terug te fietsen: het ziet er zo eenvoudig uit. Tot je beneden bent. En als je dan nog een man hebt die een nog kleiner wegje op wil dan jij dan kom je op een aarden baantje vol keien terecht… de avond valt en zoveel vertrouwen heb ik niet in deze fietsbanden. Maar alles komt goed: we halen het, we halen zelfs nog onze bus (2 uur bussen).Aangekomen in het hotel staat me een enorme verrassing te wachten: ons gidsenkoppeltje van gisteren liet een prachtige verjaardagstaart voor mij afgeven. Ik ben erg geroerd…
Een bijdrage van Lieve | Commentaar (0)Geen moment onveilig
We hebben ons laten verleiden door een heel erg lieve man en een heel erg lieve zus van hem om ons de stad te laten zien. Misschien was dit onnodig maar goed, het was lekker lui en makkelijk…Ze brachten ons een beetje van het een naar het ander. Het meest indrukwekkende was het bezoek aan de grotten. Die waren adembenemend. Een ondergronds sprookjespaleis was dat. En integenstelling tot wat ik vreesde: geen begeleiding van muzak noch overdreven belichting. Knap wat de natuur kan!Verder bezoeken we de ‘olifantberg’. Dit is een rots die eruit ziet als een olifant met zijn slurf in het water. In het park errond stonder ter decoratie een groep uit steen gesculpteerde olifanten en die deden ons zo erg denken aan de olifanten in DePanne vorige zomer, opgesteld naar aanleiding van het kunstevenement Beaufort! De opstelling was zowat dezelfde.’s Middags nodigden we onze gidsen uit op een etentje. Ik moest erg lachen met hun vragen over ons land. Ze schaterden het uit als we vertelden hoever de grenzen van de buurlanden van ons huis verwijderd zijn, en dat we ver van de zee wonen (100km.)…Zijzelf komen uit een gezin van 4 kinderen. Het meisje gaat op 1 mei trouwen. Trouwen mag je pas na je 24ste jaar, kwestie van geboortebeperking. Als je op het platteland woont en je eerste kindje is een meisje dan mag er een tweede komen. De chinezen aanvaarden deze regeling vrij goed: ze kunnen zich het alternatief ook wel voorstellen.We eindigden de dag bovenop een rots: zicht op het bijzondere landschap van Guilin waar ik voor kwam. Maar we zullen wat verder moeten lopen om dit in zijn pracht te zien want nu blijkt dat men de stad echt tot tussen de massieve, hoge rotsblokken of rotspieken die dit landschap zo typeren, uitbreidde. Gelukkig vallen de woningen door de vallende nacht niet teveel op en hebben wij toch onze romantiek…Terugwandelend komen we in een buitenwijk terecht. Het China dat ik van vroeger kende. Bruin, goor, donker, weinig verlichting… over 3 jaar zal dit beslist ook al vernieuwd zijn. We genieten nu wel van DE grote luxe van rondreizen in China: we voelen ons geen moment onveilig. Zo, op dit uur, ronddwalen in een onverlichte achterbuurt zou ik in geen enkel ander land durven.
Een bijdrage van Lieve | Commentaar (0)Dazu
Vandaag bezoek aan een complex met uit de rotsen gehouwen boedhistische beelden nabij Dazu. Dazu op een goede honderd kilometer buiten Chongqing is een uit de kluiten gewassen provinciestad met zelfs een beetje hoogbouw. Om van het ene naar het andere busstation te geraken hebben we zelfs een taxi nodig, de stad is te groot om het te voet te doen. Nochtans, volgens de Chinese classificatie komt Dazu niet verder dan een ‘county’ , een plattelandsarrondissement. Het moet gezegd, de weg naar de rotssculpturen voert ons echt langs dorpen. Al eens iemand een volwassen varken zien transporteren op zijn fiets?In het oude dorp Bao Ding Shan, waar de bekendste boedha’s staan vinden we nog de houten huizen langs de hoofdstraat; die is zo te zien recentelijk geplaveid met onregelmatige granietblokken en ligt onder een laag modder want vandaag motregent het; veel rommelwinkels of moet ik zeggen mini-supermarkten? in de winkeltjes wordt gegeten, gekaart of mahjong gespeeld, gekletst en geroddeld over die twee rare buitenlanders en zo te zien ook geslapen. Op straat lopen ganzen, eenden, kippen, een kreupele hond. Peuters in kleurrijke ‘chinese’ kleren stoppen zich voor ons weg; overduidelijke armoede, en toch… we zien een winkel met flat screen tv’s en wasmachines, en verschillende GSM winkels…Aan de grotten zelf staan veel meer verkopers van souvenirs dan dat er bezoekers zijn…ze bieden zichzelf af en maken ons het leven behoorlijk zuur.Blijkbaar kwamen we in het stille seizoen.Morgen dinsdag schepen we in voor een driedaagse afvaart van de Yangtse met een bezoek aan de bekende Drie Kloven en de bijbehorende grootste stuwdam ter wereld.
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)