Laatste week Chinese les
Laatste week Chinese les voor een beperkt publiek maar aan sneltreinvaart.
Deze namiddag concert van het Mannheimer ensemble in het Instituut voor Theaterkunsten. Een mooi concert van enthousiaste muzikanten, Mozart, Brahms en de dezer dagen onvermijdelijke Strauss. De zaal is wat speciaal, er is een groot podium met alles erop en eraan, en dan een belachelijk kleine zaal voor het publiek, maar een tiental rijen diep; speciaal gemaakt voor studenten die hier moeten oefenen? De Duitsers zijn voor het eerst in China, ze vinden het fantastisch, maar de helft is er slecht aan toe wegens de beruchte Chinese gan mao ofte griepachtige verkoudheid.
Vanmiddag afscheidsetentje met de Indische collega Mukundam , nog een Indische student en een Chinees meisje dat hij privé-les Engels geeft. Mukundam is een ‘echte professor’, doctor in de vergelijkende onderwijsorganisatie. Ik krijg een gesigneerd exemplaar van zijn doctoraatsthesis; hij laat me trots zijn bureel zien ( veel mooier dan ons appartement) en zijn internationale wetenschappelijke publicaties dit jaar. Hij is op loopbaanonderbreking bij het ministerie van onderwijs in Kerala. Zijn twee maanden verlof in India zitten al propvol, want hij heeft een grote familie en veel virenden; er moeten ook wat religieuze activiteiten volbracht worden in de privé-tempels van de familie; ze zijn namelijk de belangrijkste brahmanenfamilie en landeigenaars uit de streek, in de jaren 50 werden ze door de communisten grotendeels onteigend, maar hun prestige blijft nog altijd.
‘s Avonds uitgenodigd voor maaltijd met Andy Xiao Ma. Hij heeft definitief beslist niet terug te keren naar zijn islamitische geboortestreek en zoekt elders een interessante job. Gemakkelijk is het, niet als leraar lichamelijke opvoeding een job zoeken in een totaal andere richting! Ik geef hem het adres van Willy de wafelbakker. Het is goed aan met Xiao Ma’s nieuwe vriendin, maar hij durft het niet zeggen aan zijn ouders, want zij is geen moslim noch Hui minderheid. Eerst moeten ze allebei afgestudeerd zijn en werk hebben, dus niet vóór half 2008! Zonder mijn advies te vragen bestelt hij en bord met cocons van zijdewormen, een specialiteit van dit restaurant! Zo een cocon is ongeveer twee centimeter lang, ik veronderstel dat het de overschot is nadat ze er de zijde afgewikkeld hebben? Met de ogen toe smaakt het niet slecht, een beetje zoals gekruid vet gehakt. Achteraf vertelt hij me dat het een delicatesse is, maar de meeste mensen hier in de streek zijn er vies van!