Chongqing
Chongqing, drieduizend kilometer landinwaarts op de Yangtze, is de poort naar het zuidwesten. Het zuidwesten heeft zoals het noordoosten, een eigen sfeer en mentaliteit. Alles is hier groener, warmer, vochtiger, er zijn palmbomen en bananen. De mensen leven dichter op mekaar, hier kan je op straat nog dragers huren met Chinese jukken waaraan je aan elke kant een zware last hangt. De boeren hebben hier nog strohoeden en dragen materiaal en kinderen rond in manden. Naar ons gevoel veel meer het ‘echte’ China dan het noordoosten waar een Europeaan zich gemakkelijk thuis voelt. En van mijn armzalig ‘algemeen beschaafd chinees’ begrijpt geen kat iets.Chongqing is een belangrijke stad omdat ze tweemaal aanwezig was op een historisch rendez-vous. Tijdens de oorlog zocht de regering een voorlopige hoofdstad die afgelegen genoeg was opdat de Japanners ze niet zouden kunnen bedreigen en tegelijk niet te onbereikbaar opdat de Amerikaanse militaire hulp er nog zou geraken; Chongqing aan het einde van de Burmah road bleek de oplossing. In de jaren 60 was Mao bang dat de Amerikanen of de Russen China zouden aanvallen en de Partij besloot een nieuwe industriele basis diep in het binnenland op te richten, en opnieuw keek men naar Chongqing. Chongqing is vandaag de grootste stad van China, op papier tenminste, want 80 procent van de ‘stad’ bestaat uit platteland. Het levensniveau ligt er een beetje boven het nationale gemiddelde, met grote verschillen tussen stedelijke en plattelandsgebieden; op het platteland bedraagt het gemiddelde inkomen ongeveer een dollar per dag. De stad zelf verbluft door glimmende megatorens; tegelijk staan vlakbij het centrum nog oude krotgebouwen verstopt achter de moderne reuzen.We bezoeken het blufferige high-tech museum van de geplande stadsontwikkeling aan de haven : tegen 2020 moet het hele grondgebied van Chongqing stad zowel als platteland, grondig gemoderniseerd en ingericht zijn met alle moderne faciliteiten.
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)Eindelijk zover!
Ik ben in China aangekomen! Bijna zomaar eventjes tussendoor want tot het laatste ogenblik bleef het hollen, rennen, organiseren: geen tijd om deftig te pakken!Maar een engel bracht me naar de luchthaven, en enkele anderen vlogen om de wagen heen en begeleiden me: Lieve’prachtige sjaaltje rond mijn hals, Marina sierde me met haar juweel,Trui’s hoedje op mijn hoofd en nog enkele andere engelen in mijn hoofd. De tranen aan de gate waren er van dankbaarheid.Behalve dat ik bij al die controle in Londen even het Oosten verloor en dus mijn handtas liet staan, verliep de vlucht prima. Ik sliep vrij goed maar vooral het wakker worden was overweldigend: het landschap onder me was zo mooi! Ik vloog over Novosibirisk en Irkutsk, wetend dat ik daar onlangs doorheen spoorde… het gebergte zag er van zo hoog golvend en bruin uit, bedekt met een dun laagje sneeuw: zo zacht. Het leek me een ideale plek om mijn engelen los te laten en me nu echt over te geven aan de goden, maar ach, dat lukt me nooit. Ze gaan gewoon met me mee.Was die knappe slinger echt de muur? Jawel, zonder twijfel. Mooi!In Peking wachtte me een ruiker bloemen en m’n lieve man op…woensdag 17 januari 2007De man waar we gisteren mee uit eten gingen maakte zich zo,n zorgen om mijn dunne kousen dat we prompt uit shoppen gaan. Hij brengt ons naar een sjiek shoppingcentrum. Jawel, het aanbod is erg veranderd in China, maar zoveel van het gedrag van de mensen doet me wel direct herinneren aan het China van destijds: baby,s hebben nog steeds een broek met een grote opening achterin, er wordt ook door de jonge mensen nog gespuwd en o wat is deze maatschappij toch a-erotisch! Niet alleen de kou zal me afkoelen maar vooral de houding van de Chinezen! Ze “hebben” het niet. Spijts de aankoop van dikke lange onderbroeken, super hemden en het vervangen van mijn slipjes door van die grote slips die beslist warm om mijn billen zullen zitten…Al zijn er wel knappe, zeer knappe jonge mensen toch mis ik veel in hun houding… Ikzelf voelde me eerder in “the mood” voor een zuiders land, denk ik!Maar snel zal blijken dat er veel is dat dit gevoel compenseert. Ik genoot verder de dag met volle teugen van de wandeling door de hutong, het slenteren langs een romatisch meer en het drinken van een… warme chocolade melk! Erg onchinees maar het is er tegenwoordig en ik dronk er nippend van…donderdag 18 januariEenvoudigweg een bed-dag. Alle moeheid gutste vandaag naar buiten en ik gaf me er voluit aan over. Mijn eerste niets-doen-dag sinds de aanvang van mijn tentoonstelling te Ekeren, op 1 september, stel je voor.We zochten een internet cafe. Tjonge, het emotioneerde me om aan de andere kant van de wereld berichtjes te lezen en dan nog van m’n vriendinnetje, Brigitte! Het feit alleen al dat zij MAILT is een warme shock!vrijdag 19 januariOntbijt op bed: de lekkerste yogurt die ik ooit at, werd me geserveerd.Het vullen de rugzakken voor ons volgend avontuur , een reis van 25 uur per trein naar het zuiden, dat in de namiddag zal beginnen, was weer een klus. Wat in Peking laten en wat mee naar het Zuiden? Naar het schijnt is het daar ook koud, alhoewel: op andere plaatsen kan het er wel 20 graden zijn. Begin dan maar te pakken?We vonden onze treinwagon alsof we hier elke dag treinen. En ik kan je verzekeren dat we niet de enige waren die de trein namen! Frank kon slechts tweedeklasse tickets bemachtigen. We moesten ze op te trein proberen omruilen. Dat probeerden we. Maar de treinchef was zo’n lief meisje dat o-zo lief en fijn uitlegde “excuse mie bute no sleepplace in firste classe” dat we alleen tevreden konden zeggen dat het niet erg was. Het was ook niet zo erg. Onze slaapgenoten vielen erg mee. Al deelden we de ruimte met 8 in de plaats van met 6: er waren twee kinderen bij. Hoe zij het bed met de mama konden delen is me nog een raadsel.Er was van die lieve Chinese muziek, de warmwaterkannen stonden klaar, kortom: alles aanwezig om goed in the mood te komen. (van de televisie had ik geen last).Prompt om 21u30 werden de gordijnen dicht getrokken en gingen de lichten uit. Het werd ook meteen stil: zalig!
Een bijdrage van Lieve | Commentaar (0)