Om 5U25 opstaan

Om 5U25 opstaan, ons met de taxi naar onze ‘farmersboat’ laten brengen om om 07 uur weg te varen op de Li rivier. Perfect op tijd om te zien hoe de dag de nacht inpalmt en zijdezacht gaat schijnen boven het allermooiste landschap. We hebben het ijs- echt ijskoud op ons open bootje maar dit is waarlijk een geselingetje waard. DIT is het Guilinlandschap op zijn best. Hoge rotspieken en rotsbergen rijzen uit het vlakke landschap omhoog. Ze hebben alle mogelijke vormen. Van masieve vormen tot fallusvormen: je kunt het niet beschrijven. Sommige staan solitair in het landschap, andere vormen een keten. Ik ben zo blij voor Frank dat hij dat ziet! Dit mocht hij niet missen. We genieten mateloos. Als in een sprookje komen ze te voorschijn uit de nacht, zachtjes, licht van kleuren. Een nevel hangt boven het water en speelt het spel helemaal mee. De zon flirt subtiel met de dag. Een keertje lonken, o wat doet dat beetje warmte goed, en dan verdwijnt ze weer achter een reuze rotsvorm…Aan een officiele opstapplaats moeten we ons een beetje verstoppen. Ons sympatieke farmersbootje hoort niet echt thuis in het toerstisch circuit…In Xingping moeten we uitstappen. Er staat teweinig water om veel verder te varen. Maar dat blijkt een goede zaak want dit is een prachtig dorpje. Hier weet men erg goed het traditionele met het toerisme te combineren. We genieten van de twee gezichten van dit dorpje en ik begin me te herkennen: ja: hier was ik ooit! Leuk…We bussen naar Yangshou. Daar logeerde ik ooit en ook aan dit dorpje heb ik sterke herinneringen. Maar wat is dit dorpje verknoeit! Niet te geloven. Ik vind het plaatsje terug waar ik ooit sliep want eigenlijk herbouwde men de benedenverdieping als destijds maar dan nu met enkele verdiepingen erbovenop maar het spijtige is dat de benedenverdiepingen nu echt de ene winkel na de andere zijn, met van die uiterst toeristische spullen.Er is maar 1 oplossing: wegwezen! We hebben het sublieme idee om te doen wat ik destijds ook deed: fietsen huren. En zoals altijd als ik fiets in een vreemd land krijg ik ook nu een heerlijke adrinalinestoot: dit vind ik HEERLIJK! De temperatuur is intussen ook aardig opgelopen tot een zomers peil. We fietsen naar Moonhill, parkeren de fiets en beklimmen deze berg via ontelbaar veel trappen, dit herken ik helemaal. Had ik ooit kunnen vermoeden dat ik deze berg twee keer in mijn leven zou beklimmen?! Het leven kan vreemde spelletjes spelen… Het uitzicht vanop Moonhill is indrukwekkend. Vanop de hoogt zie ik een alternatief weggetje om terug te fietsen: het ziet er zo eenvoudig uit. Tot je beneden bent. En als je dan nog een man hebt die een nog kleiner wegje op wil dan jij dan kom je op een aarden baantje vol keien terecht… de avond valt en zoveel vertrouwen heb ik niet in deze fietsbanden. Maar alles komt goed: we halen het, we halen zelfs nog onze bus (2 uur bussen).Aangekomen in het hotel staat me een enorme verrassing te wachten: ons gidsenkoppeltje van gisteren liet een prachtige verjaardagstaart voor mij afgeven. Ik ben erg geroerd…