Mijn vingers zijn nu wel bevroren…

Dit geloof je nooit: het heeft me erg veel tijd gekost om de dubbele punt die na vertelt staat te vinden. Gisteren geraakte ik niet op mijn hotmail. Nadat ik het opgaf en werkte op Frank zijn adres ontdekte ik dat wat op het scherm verschijnt voor diverse tekens niet overeenkomt met wat op het klavier staat! DAAROM kon ik niet op mijn hotmail: mijn paswoord, dat dus nooit zichtbaar wordt op het scherm, bevatte tekens die niet klopten met wat ik dacht in te tikken! Tussen haakjes: ik ontdekte gelukkig het de tekens voor mijn paswoord. Het is al een opdracht om te werken op een qwerty maar dit is helemaal de top… Zo kan ik geen aanhalingstekens of haakjes vinden, al staan die wel op mijn klavier. dit:*is een haakje, dit: is een aanhalingsteken…Ik zit momenteel in Kunming BUITEN te bloggen. Het sneeuwt voor de eerste keer deze winter en exceptioneel voor deze streek. Dat ik niet veel tijd heb is dus niet erg: straks vriezen mijn vingers er toch af.We hebben prachtige dagen achter de rug. Warme dagen ook. Ik eindigde vorig verhaal in Chongqing. Terwijl we in de bank geld wisselden ontmoetten we er onze eerste buitenlander: een Canadees. Als ik dus praat over veel toeristen dan heb ik het over Chinese toeristen:zij reizen nu massaal: het is hier nieuwjaarsvakantie *wat het moeilijker maakt om ticketten te bemachtigen. Vanaf nu moeten we plannen en ticketten meer op voorhand kopen.* De buitenlandse toeristen die we ontmoeten zijn er die hier werken of studeren.In Chongqing bezochten we nog een Memorial van de revolutie waar de rol van de communistische partij tijdens de oorlog uitgelegd werd. Wat ik niet wist dat deze stad ook platgebombardeed werd tijdens de oorlog: dit gedurende een dag. Frank liep hier weer rond als een wandelende encyclopedie: dat is onvoorstelbaar wat die man weet. Ik geniet daar mateloos van en laat dus het geven van dergelijke informatie maar aan hem over.Vanuit Chongying nemen we de boot voor onze driedaagse op de Yangse rivier. Hier keek ik erg naar uit. En terecht, zo bleek. Het was prachtig! Ook al zag de boot er niet erg vaarwaardig uit *ik heb een vriend in Maassluis die voor geen geld 1 voet op deze boot zou durven zetten, nietwaar Ron?Er waren sjiekere boten maar wij verkiezen te reizen tussen Chinese toeristen, dus…* Ook al informeerden we ons grondig of er wel verwarming was in de kajuit en ook al zeiden ze dat er was: er was er geen! Af en toe rondjes lopen op het dek, een warme douche nemen en gaan slapen met mijn theefles en Frank als bedkruiken hielpen. Daarenboven waren de gorges en de ambiance de kou waard. Op een morgen kon ik me zelfs eens opwarmen door in een ochtendzonnetje, helemaal alleen op het dek, met prachtige chinese muziek die vanuit de luidsprekers kwam, te staan dansen!Het was wel een ervaring op zich ons voor te stellen dat het waterpeil hier sinds anderhalf jaar 185 meter steeg, door de bouw van die dam. Zo volgde we op een bepaald moment ons boekje dat ons aanraadde om tijdens een uitstap een dorp te bezoeken. Maar eenmaal we daar aankwamen konden we helemaal niet bij dat dorp: dit was nu afgesloten van het vaste land door het gestegen water en om de boot daarheen te nemen was er geen tijd.Verder hadden we af en toe een uitstap om een tempel te bezoeken, een theatervoorstelling te zien, of door een smalle gorge te gaan varen met een kleiner boot. Vaak was het het interessants te zien hoe de chinezen op alles reageren, wat niet betekent dat de rest niet super was, hoor! Integendeel.Daarenboven moet ik zeggen dat er erg knappe chinezen op deze boot zaten. Opvallend. Ik zag hier zelfs de chinese versie van enkele vrienden van me, van Greetje, Luc, Magda… Ze bleken uit het Noorden te komen. Zou best kunnen dat de mensen daar groter zijn: invloed van de russen?Op de oevers reizen de nieuwe steden als paddestoelen uit de grond. Uiteraard: 1.3miljoen mensen moesten verhuizen vanwege het gestegen water. De verhuis verliep vaak moeilijk. Sommige mensen moesten 3 maal verhuizen vooraleer de definitieve woning te vinden maar ze waren veel beter gehuisd als voorheen, dus waren ze erg tevreden.Natuurlijk is er nog heel veel prachtige natuur. Zeker als je tussen de gorges vaart. Ik heb veel geschilderd. En als er geen gorges waren genoot ik van de laagjes bergen: de Turner in me kwam wakker: door de mist gaven die zachte schakkeringen van grijswaarden. De vormen varieren: glooiingen en scherpe kanten wisselen mekaar af. We zagen ook apen op de bergflanken!Af en toe puft een klein bootje overladen met mandarijnen voorbij of een groot vrachtschip vol autos.Af en toe dwalen mijn gedachten nog af naar jullie. Net twee weken terug had ik mijn visum nog niet in handen, ging ik die vrijdag nog uit eten en zwemmen bij mijn Rottiertjes,… Fysisch gezien lijkt het veraf maar in mijn hart zit het nog dichtbij.Eenmaal aan de dam aangekomen, het einde van onze boottocht, wordt Frank wild van enthousiasme. En dat betekent wat. Dus ik laat hem daarover vertellen…We bussen gedurende enkele uren naar Wuhan om vandaaruit te treinen naar Guilin. Dit blijkt niet meer mogelijk te zijn dus bestellen we vliegtickets. Dit valt mee. We kunnen s anderendaags vliegen. Frank had deze uitstap niet voorzien omdat hij wist dat ik daar al ooit was, hij plandde Kunming. Daar was ik eigenlijk ook al. Maar dat is niet erg, integendeel. Toch vind ik dat HIJ Guilin moet zien. Daar heb ik zo n goede herinnering aan.De avond gebruiken we om te internetten en te vernemen dat mijn vriendinnetje in de Craenenburg in Brugge over mij zat te roddelen, stel je voor en dat mijn Omarkat zijn surogaatmoeder aanvaard heeft…Later vertel ik over het mooie Guilin. Mijn vingers zijn nu wel bevroren…