5 FEBRUARI 2007

We zijn inmiddels 13 februari – of we konden niet op onze blog, of de plaats waar we logeerden had wel een computer maar had niet betaald- maar met plezier duik ik terug naar 5 februari want we beleefden echt een heerlijke tijd! 5 FEBRUARI 2007 Gisterenavond babbelde ik Westvlaams tegen een vogeltje in een kooitje en vandaag ligt ie dood… Aie.Ik was me buiten aan een teiltje, de temperatuur draait rond de vijf graden. We ontbijten op ons terrasje. Ja, je kunt er een beetje aan wennen aan leven zonder verwarming (maar alleen als je weet dat het tijdelijk is, denk ik). En niettegenstaande de kou zal mijn herinnering aan dit plaatsje erg warm zijn! Shuanzhuang aan het meer, nabij Dali.Met een open driewielertje reizen we 18 km. verder langs het meer, ook dit vehikel is eigenlijk te koud voor deze afstand maar er blijkt geen alternatief te zijn. Het plattelandsleven glijdt ons voorbij. Ik zie ook landmeters aan het werk en prompt komen de traantjes: ik denk aan mijn vriend-neefje, Marc. Ik maak me zorgen om zijn gezondheid. Afstand wist dit soort gedachten niet uit.We stappen uit in Wase: daar is een grote marktdag. Ogen, neuzen en oren tekort, natuurlijk. Hier ontdek ik ook hoe die prachtige plaatselijke dameskapsels in elkaar zitten. De vrouwen vlechten een lang touw in hun lange haar, opzij van hun gezicht. (net voor ik me mateloos gefrustreerd ga voelen omwille van die mooie haren zie ik dat ze die vlechten verderop verkopen!) Een dikke blauwe doek van 15 cm.\40cm wordt bovenop het hoofd gelegd. Daarop leggen ze die vlecht, het touw maakt meer toeren rond het hoofd zodat alles vastzit. En boven de hele haartooi komt nu een transparant sjaaltje. Jammer, vind ik want dit sjaaltje steekt al dat moois teveel weg.Met een zakje minitomaatjes, vier elastiekjes, vier mandarijnen en vier wortelen als buit, stappen we een bootje op. Uiteraard loopt dit bootje snel vol met veel mensen, massa’s manden, een gans, een bromfiets, en ander couleur locale. Intussen is de temperatuur enorm opgelopen, tot wel 16 graden, minstens. De verschillen tussen dag en nacht zijn groot. Ik omarm dit zonnetje passioneel!Van de boot stappen we in een paardenkar. En maar schudden en rammelen op de onverharde wegen tot in Xizhou: hier waren we al eerder. Daar nemen we de bus -het is weer eens wat anders- tot onze eindbestemming van vandaag: dit vehikel is het meest luxueuse en de goedkoopste! Aangekomen in het vrij toeristische maar knappe Dali, zijn we ‘scheel van de goesting’ in een koffie en een pannekoek. Kun je op niet zoveel plaatsen in China krijgen! Op weg naar het koffiehuis laten we ons verleiden tot het laten poetsen van onze schoenen. Die man vindt het blijkbaar nodig onze schoenen niet alleen te poetsen maar ook volledig te herstellen! Zitten we daar voor een half uur op onze sokken te dromen van die koffie! De 2 yuan zijn uiteraard 180 yuan geworden maar we gaan TOCH maar mooi ons pannekoek eten in het zonnetje want we hebben echt een dipje.We veroveren de hoekjes van het mooie Dali die we nog niet kennen, gaan vis eten, concreet betekent dit hier vaak: vooral vissekoppen en veel graten in je bord, en rennen terug naar ons hotel want het regent inmiddels. De sfeer op ons kamertje met verwarming, remember?, is des te gezelliger. Ik besef op dit moment niet dat dit de laatste verwarming voor de komende tien dagen is en dat het nog veel kouder wordt tijdens de avonden en nachten.