Naxi-dorpen

Na een geimproviseerd ontbijtje in de zon op ons terras huren we fietsen om enkele Naxi-dorpen in de buurt te bezoeken.Deze dag zien we een beetje als onze laatste echte reisdag. En het wordt een topper, dat is natuurlijk leuk!We fietsen langs een autostrade zonder auto’s (erg ongewoon in China) en wanen ons daardoor bijna in Irak: waar is de tijd dat we fietsen tussen Jordanie en Irak, via de lege autosnelweg… toen was de weg leeg door het embargo… veel gebeurd sindsdien!De kennismaking met Baisha is reuzetof. We maken de kleinste steegjes onveilig tot zij mij aanvallen: lekke band: ik fietste in een doorn. Een fietsenhersteller zoeken en vinden, natuurlijk, we zijn in China nietwaar. In het open huisje naast ons zitten ongeveer tien muzikanten te wachten op een bus bezoekers die niet afkomt. Het is te rustig naar hun zin en daarom spelen ze voor ons! We moeten wel meedoen. Frank krijgt twee cimbalen in de pollen en ik twee ringen die ik op elkaar moet laten slaan. De muziek is taoistisch en erg rustgevend. Ik geef me eraan over en geniet. Ze zijn tevreden over ons: ik mag bijna blijven.In het resto waar we koffie drinken en baba eten kunnen we vragen stellen aan de baas: praat goed engels. Zo hoor ik nu waartoe die dikke doeken op de rug van de vrouwen dienen: warmte en bescherming bij het sjouwen van zware lasten op hun rug. Ik word er triestig van want het is waar dat de vrouwen hier gigantisch hard werken. Meer en zwaarder dan de mannen. Daarenboven weten we dat het zelfmooraantal van vrouwen op het platteland in China het hoogst ter werelg is: nu veel mannen naar de stad trekken is hun positie ver van verbeterd…De dorpen zien er anders wel beter uit dan 20 jaar geleden, als ik vergelijk. Ik was toen positief omdat destijds alle Chinezen gehuisd waren, gekleed waren, te eten hadden, onderwijs en een vrij goede geneeskunde genoten. Niet niets voor een land met dergelijke bevolkingsaantal. Ik vergeleek het toen uiteraard ook met Afrika en Indie die ik ervoor bezocht en kon voor wat ik hier toen zag,echt wel respect krijgen. Vanaf toen heb ik het socialisme van Mao ook een stuk anders bekeken, want dit hebben de Chinezen wel aan hem te danken. Hadden ze hem niet gehad dan was het hier Indie of Afrika.Nu zien de dorpen er nog erg rudimentair uit maar tenslotte is er nu wel bijna overal stromend water, electriciteit, GSM, zijn de mensen vrij goed gekleed en hebben veel gevarieerder te eten, sindsdien. En… zoals een kennis schrijft: Chinezen kunnen nu wel voor eigen stoep vegen! Dit is zeker erg verandert met alle gevolgen vandien voor de dorpen.En dat het toerisme de mensen geen windeieren legt is duidelijk. Net na het bezoeken van die charmante, authentieke Naxi-dorpen, zoals wij dat graag noemen, komen we terecht in een andere maar niet minder authentieke wereld. Eerst is er nog een klein dorpje waar ook veel kanalen zijn en waar men zeer recentelijk snapte: wat ze in Lijiang kunnen, kunnen wij ook: renoveren en nog eens renoveren! De allercharmantste hotelletjes rijzen uit de grond en het is het hier ook wel waard! Dit wordt een toeristische voltreffer voor veel reizigers. Het is wellicht doordat de zaken hier goed gaan dat we op de immense baan terecht komen die ons nu naar Lijang brengt. Een immense baan met aan weerskanten een gigantisch groot aantal nieuwbouw: heel erg sjieke villa’s, ook moderne eengezinswoningen en appartementen. Allen opgebouwd in ‘eigen dorpen’, ommuurd. Maar zoveel? Hopelijk overbouwden ze zich niet teveel en als dat dan zo is, kun je alleen maar hopen dat de leegstand uiteindelijk de prijs naar beneden zal halen en voor meer mensen toegankelijk zal zijn.Van de hedendaagse stad rond Lijang waar je als toerist eigenlijk niet naartoe gaat, val je ook achterover. Maar dit is uiteraard ook China! Die hedendaagse stad is indrukwekkend heropgebouwd, na de aardbeving. Nu geniet zo’n 20% van de bevolking van dit soort luxe in China. Het is nu natuurlijk de uitdaging van China om de kloof nu niet groter te laten worden en de armen en het platteland te kunnen laten meegenieten. Dat is duidelijk voor iedereen. Maar goed, ze moeten ergens beginnen en je merkt toch dat vooruitgang hier wel gebruikt wordt in functie daarvan, wat je er bij ons ook vaak over hoort. En dat het een hele klus is voor zo’n land met zo’n bevolkingsaantal is ook wel te begrijpen… het is een opdracht!Fietsen binnenbrengen in de oude stad en toch tevoet terug komen naar de nieuwe stad die eigenlijk echter is. We eten op een overdekte markt. Heel netjes en heel lekker.Deze dag vol contrasten zorgde nog voor een pittige afsluiter!