DE “IJSSCULPTUUR-RUINES” VAN HARBIN.

LIEVE: DE “IJSSCULPTUUR-RUINES” VAN HARBIN.
Daar het onmogelijk was om nog treinticketten naar Harbin te bemachtigen, stappen we dapper de bus in om 500 kilometer verder noordwaarts de wereldbefaamde ijssculpturen te gaan bewonderen. Om 8u20 vertrekken, om 14u30 aankomen. De rit was prachtig: eindeloze horizonten met zachte heuvels en met af en toe een geul waarin een bevroren rivier kronkelt, tijdens de eerste helft van de rit, zo vlak als maar kan tijdens het vervolg. Dorre akkers met mais- en graanstoppels, af en toe een boerendorp. De dorpen bijlange niet zo charmant als in het zuiden want hier hebben ze die fantasie niet in de bouwstijl: geen bolle dakpannen en punten aan de uiteinden van de nokken, geen beschilderde muren of gesculpteerd houtwerk maar huizen als blokkendozen. En toch: de dorpen hebben een eenvoud die ik graag omarm.
Aan de rand van Shenyang werden we even geconfronteerd met erg arme, grauwe buurten. Ook bij het binnenrijden van Harbin. Dit zijn resten van vroegere woningen die nu vooral verhuurd worden aan interne gastarbeiders.
Tijdens de rit valt het ons op dat er zo weinig sneeuw te zien is! En tijdens de sanitaire stops heb ik het niet eens zo koud. Er zal nog veel moeten veranderen willen we het Harbin zien zoals we verwachtten. Frank bezocht in 1985 Harbin en maakte toen -35° mee!
Bij ons eerste resto bezoek worden we als Russen ingeschat en dat zal de rest van deze trip zo blijven. Dit heeft deels te maken met het feit dat Harbin en Rusland historisch verbonden zijn met elkaar: ooit was Harbin een kolonie van de Russische tsaar die dit gebied graag onder zijn controle hield omdat de transiberische spoorweg door deze stad liep. (Eigenlijk ontstond de stad pas nadat de trein hier liep.) Je merkt die verbondenheid aan alles: architectuur, het aanbod in de winkels, de opschriften en menukaarten zijn vertaald in het Russisch… Een blanke is hier al snel een Rus. Maar met onze dikke jassen lijken we echt wel op Russen! Ik draag een erfstuk van mijn schoonmoeder, die de jas zelf ook erfde: een pelsjas en muts van 80 jaar oud en Frank maakt indruk met zijn mouton retourné van zijn vader. We hebben al snel spijt van deze out-fit! Bij de -2°C lopen de Harbinners erbij alsof de lente volop bezig is!
De hoge temperatuur, de hektische sfeer rond de bushalte en het feit dat we hier staan zonder informatie over de stad, zelf geen stadsplannetje (de reis door het zuiden had Frank zo perfect voorbereid dat ik er nu stomweg vanuit ging dat hij deze trip ook zo uit zijn mouw zou schudden…) maken het aankomen nogal verward. Maar we worden gered door een schatje van een taxichauffeur en een goed idee: we laten ons naar een hotel dicht bij de ijssculpturen brengen. En die blijken gelukkig in een tof deel van de stad gelegen. Oef…
Daarenboven blijkt het idee van Frank om onmiddellijk de ijsculpturen te gaan bezoeken voor ze weggesmolten zijn niets overdreven! Het is al donker voor we er aankomen en dit is een goede zaak: de verlichting comoufleert dat vele sculpturen serieus aangetast zijn door de hoge temperaturen!… Dit hebben ze hier nog nooit meegemaakt: zo luidt het alom. Al zijn wij toch onder de indruk van wat we zien! De sculpturen zijn heel erg knap! Het park is gevuld met beelden door gastlanden gemaakt: iedereen zette zijn beste beentje voor! Je gelooft je ogen niet. Het is een sprookje!
Sommige zijn bijzonder fijn uitgewerkt en staan er nog, andere zijn neuzen, hoofden of armen kwijt… wellicht afhankelijk van de kwaliteit van het ijs, de manier van opbouw -sommige gegoten, de meeste gekapt- en de positie tegenover de zon, natuurlijk. Er staan dus veel beelden, moderne en traditionele, maar ook grote kastelen met al dan niet een gigantische glijbaan uit ijs (wie daarvan glijdt lacht niet echt bij aankomst, dus wagen wij ons niet), een doolhof, historische gebouwen uit ijs gemaakt, pagodes, kerken, paleizen, … Je zou in en op al die ijsarchitectuur mogen wandelen maar nu niet meer: er is instortingsgevaar. Jammer dat we niet vroeger kwamen, maar goed dat we niet later kwamen…
Intussen vriezen mijn voeten zowat af, en ben ik dankbaar voor mijn erfstuk dat ik daarnet nog verwenste: de temperatuur is gedaald tot -12°C.
We slenteren door de prachtige winkelwandelstraat vol oude, recentelijk gerestaureerde Russische gebouwen. Her en der staan in de stad ook ijssculpturen. Vooral het varken steelt ons hart!
We wandelen nog langs de Song Hua: in december 2005 haalde deze plek bij ons het nieuws omdat er giftige stoffen in de rivier terecht kwamen door een fabriek geloosd. Miljoenen mensen riskeerden zonder drinkwater te vallen. Maar ook de eerstvolgende stad die gelegen is in Rusland, Kabarovk, was in gevaar want de Song Hua loopt in de Amour. Maar dat moet niet zo slecht afgelopen zijn want het vervolg van het verhaal stierf toen in de pers een stille dood.
Harbin zelf zat toen vier dagen zonder leidingwater, de stad werd met tanks bevoorraad.
Frank accentueert zijn rus-imago: hij koopt een lederen pet, met oorkleppen. Mij doet hij me nu eerder aan den Kamiel denken… al staat de pet hem!