IK KUS… LEONIDAS PRALINES

Een dagje Peking. Wat ronddolen in oude hutongs. Er zijn er van allerlei aard: zij die nog echt zijn als ooit, zij die verbouwd zijn tot yuppy – trendy woon- en restaurant toestanden, zij die tot neerleggen gedoemd zijn, zij die al half in puin liggen, zij die helemaal in puin liggen met ervoor grote flashy panelen waarop de toekomst blinkt en glinstert…
Om 17U30 hebben we een afspraak met een groep Belgische vakbondsafgevaardigden op studiereis door China: ze willen onze ervaring horen. We eten samen en daarna wordt er gepraat. We hebben erg veel te vertellen. We hopen dat ze het interessant vonden.Ik heb het doosje Leonidas dat ze voor ons meebrachten gekust!
Daar we op voorhand niet wisten hoe laat die afspraak doorging, konden we onze trein niet reserveren. Blijkt dat alle treinen, trage en snelle volzet zijn. Zo verlieten we om 21 uur de bijeenkomst om naar de bushalte te rijden, via het hotel waar we de koffer moesten ophalen. Maar we rekenden buiten het verkeer in Peking! Dat is erger om tien uur ’s avonds dan op de middag! Geen vijf minuten hadden we over: de bus vertrok om 22U30! Een slaapbus, ook weer een ervaring. Ik was wel even in paniek toen ik merkte dat we er geen water konden kopen. De chauffeur was een heel erg lieve man, hij zag dat ik ongerust was en hij hield ergens halt, er werd een winkel voor mij geopend: ik had mijn water. Dit is ook Chinees: als ze willen helpen ze je, hoe dan ook!