Plons!

EEN TIBETAANS SPROOKJE in China

PLONS!’

Er woonden eens zes hazen aan de over van een meertje, gelegen midden in een bos met papajabomen. Toen de vruchten rijpten viel er een papajavrucht in het water en die zei ‘plons!’De hazen, die dit geluid nog nooit gehoord hadden, schrokken geweldig en stoven uiteen. Een vos zag ze weghollen en riep hen na: ‘wat is er aan de hand?’‘de plons komt’ hijgden de hazen en holden door. Nauwelijks had de vos dit gehoord of ook hij nam een aanloop en stoof weg.Nieuwsgierig zag een aap vanuit een boom de vluchtende vos en vroeg: ‘waarom heb je zo’n haast?’‘de plons komt!’ riep de vos buiten adem, zonder echter langzamer te gaan lopen.De aap dacht niet lang na en vluchtte weg. Van tak naar tak slingerend en dan weer eens over de grond huppelend, baande hij zich een weg door het struikgewas alsof de duivel hem op de hielen zat.Het bericht verspreidde zich vliegensvlug onder alle dieren in woud en steppe.De een hoorde het van de ander. Tenslotte leek alles op de vlucht te zijn. De herten vlogen met lange, uitgestrekte sprongen over alle hindernissen heen, de buffels stampten in grote kudden over de vlakten. Met een geweldig gedreun donderden de neshoorns en olifanten voort, beren, luipaarden, tijgers en leeuwen joegen naast elkaar door het woud, en knorrend volgden de varkens er achteraan. De vluchtende dieren kwamen tenslotte aan een berg, aan de voet waarvan een leeuw met lange manen lag. Toen hij al die dieren zo zag voorrazen, riep hij naar een leeuw: ‘waarom heb je zo’n haast, broer? Waarom loop je zo hard? Je hebt toch klauwen en scherpe tanden?’‘de plons komt!’ riep de leeuw en wilde weer doorlopen.‘de plons? Wie is dat dan ? en waar is hij?’‘dat weet ik ook niet’, zei de andere, die kletsnat was van het zweet. ‘rustig dus maar’ zei de oude, ervaren leeuw. ‘we moeten de zaak eens grondig onderzoeken. Waar komt dat bericht vandaan?’‘de tijger kwam voorbij en die heeft het me verteld, ‘ zei de leeuw, die nu stil was blijven staan. Er was een stagnatie gekomen in de lange rij vluchtende dieren. De oude leeuw gebruikte die gelegenheid, ontdekte met zijn scherpe ogen in de algemene wanorde de tijger en vroeg hem, waar hij gehaard had van de plons. ‘ik heb het van het luipaard,’ zei de tijger. Die bekende dat hij door de bruine beer gewaarschuwd was en die had het bericht weer van zijn neef, de zwarte beer. Ook de olifanten, de neushoorns, de waterbuffels en de herten werden ondervraagd, tenslotte ook de vos en het varken maar niemand wist het juist over de plons. De vos dacht, dat hij het van de zes hazen aan het meer gehoord had.De leeuw met de lange mannen was oud en ervaren en ondervroeg daarom de zes hazen. ‘we hebben hem gehoord! Met onze eigen oren hebben wij de plons gehoord’ zeiden de hazen en boden aan, alle dieren naar de betreffende plek te begeleiden.

Op bevel van de oude leeuw brachten de hazen nu alle dieren naar het meer in het papajabos. ‘hier hebben we hem gehoord’ zeiden ze en keken angstig om zich heen. Op dat zelfde ogenblik viel een papajavrucht ‘plons!’ van de boom in het water. De oude leeuw zei rustig en met humor: ‘er is een papaja-vrucht in het water gevallen. Die heeft “plons” gezegd. Willen jullie er niet weer vandoor gaan?’ toen begonnen de dieren te lachen en haalden opgelucht adem, de hazen werden voortaan niet zo erg meer geloofd.

Werkelijk op het lijf van Frank geschreven! Ik geef eerlijk toe, vaak erger ik me een beetje aan zijn onderzoekende geest en ben ik tegenover hém de oude leeuw… ik geloof hem niet steeds en toch… dan valt die papaja vrucht in het water en moet ik hem wel weer geloven…mijn ‘oude’ leeuw…de man van het onderzoek, veel meer dan de man van het idealisme.

t’ Is winter

Vorige week heb ik de enige, oudere leerkracht die ik hier zie rondlopen uitgenodigd in mijn atelier, gewoon, omdat hij steeds erg lief is als hij passeert. Ik wrong me tot nog toe in alle bochten om een beetje Chinees met hem te praten, blijkt nu toch wel dat hij veel beter Engels praat dan ik Chinees, niet dat dàt moeilijk is. Maar de Chinezen zijn beschaamd om Engels te praten. Ik zo onnozel om Chinees te proberen praten!De meeste mensen hier durven niet makkelijk iets vragen maar als ze eenmaal de drempel over zijn is er geen houden aan. Hij gréép letterlijk naar mijn schilderijen! ‘Wat kost die?’ Natuurlijk, dat is steeds de vraag. Hij bekeek elke foto aan mijn muur, en vraagt wie het zijn. Hij valt achterover als ik ‘my sons’ toon: ‘so handsome’ zegt hij. Ja, jongens, nu hoor je het eens van een ander! Hij vindt dat mijn mama maar een lelijk gezicht trekt op de foto. Hij is opgelucht als ik kan zeggen dat die man die zo mooi bij me staat mijn neef is: hebben wij geluk , hé Marc, dat we dat altijd kunnen zeggen? Maar consternatie als ik zeg ‘mijn zus, haar man and their grandchild’ ‘black man?!’ wel, wel…Hij heeft een boek over Mao bij zich, zo zie ik aan de foto van de cover. Ik wijs ernaar. Hij zegt: ‘Mao, our great man’.Een papaja vrucht valt in het water. Plons, zegt ie. Soms heb zelfs ik de neiging om de hazen te geloven. Ik, een kind van mijn tijd die over Mao nooit iets goed hoorde ben nog steeds verwonderd als ik dat hier zo vaak wel hoor. Het is interessant te zien hoe men hier op die geschiedenis, op die politiek reageert. De eerste die rancuneus reageert moet ik nog ontmoeten. Kritiek hoorde ik wel. Het is zeker niet dat ze zo antwoorden omdat ze moeten, dat is uitgesloten. Of de volgende generatie nog wakker zal liggen van Mao, of van de noodzaak van het sociale van dit land is de vraag. De dingen die positief zijn vinden ze normaal. Ik moet soms terugdenken aan een jongen die we ooit in Praag leerden kennen. Hij dweepte erg met hét westen. Maar hij was geschokt toen ik hem vertelde dat wij veel moeten betalen voor elektriciteit, water, verwarming. Daar had hij geen idee van…hij had alleen oog voor de luxeproducten die zijn land overspoelden. Maar goed, laten we hopen dat het sociale hier niet vergeten wordt. Tenslotte hoor ik die hoop ook uit de mond van Chinese dertigers en veertigers die een eigen wagen hebben, een eigen business… Anderzijds zijn er redenen om ons zorgen te maken. Dat het niveau van het onderwijs hier ondermaats is, is deze week nogmaals gebleken. Frank vroeg er nog eens naar om volgend trimester Europese cultuur te mogen geven, en enkele dagen gelden kreeg hij bericht van decaan Fan dat het geregeld is: hij heeft zes klassen. Maar hij kreeg ook enkele tips: praat over de manier van eten in het Westen, de omgangsvormen, hoe mensen reageren op situaties… met andere woorden: een niveau dat wij zouden zien voor het middelbaar? Als je het over Europese cultuur voor een universiteit hebt, denk je toch hier niet aan?De geest van de jongeren wordt erg plat gelegd door romantische muziek alom, verhalen over romantiek en love, ontelbaar vele tijdschriften met hetzelfde niveau als die bij ons waar schoonheidsidealen en flashy beelden en beloftes zoet houden, je toelaten te leven alsof er geen realiteit is, reality-shows op de televisie zodat je al blij kan zijn dat het een ander overkomt, en veel ‘happy family’ verhalen tv4 niveau van bij ons. De overgang van die half twintigers die zo lang kind blijven en dan plots in het werk geraken of trouwen moet enorm zijn. Ik zag deze week mijn ‘vriendinnetje’ Suky, van wie we het trouwfeest meemaakten. Jeetje, de realiteit bezorgde haar binnen die drie weken al een andere blik! Ze zegt nu al dat ze helemaal niet dacht dat het zo was. Haar man en zij, maken geen ruzie, leren leven met elkaar, zo noemt ze het. Ze schrikt dat hij zo vaak en tot diep in de nacht weg gaat met ‘business relations’… (wetende dat de badhuizen met dito behandeling hier zowat het enige is waar vertier is, in de nacht. Want hoeveel wagens ik ook zie staan op de parking: het zwembad heb ik steeds zowat voor mij alleen…hoe zou dàt komen?) Daarenboven ving ik tussen door op dat ze geld ‘krijgt’ van haar man (hun geld dus)… ‘Hoezo… jij hebt een voltijdse job als leerkracht? Jij bent een volwassen, onafhankelijke vrouw?’ ‘yes, but maybe life for Chinese women es different?’ Begot neen kind, ook bij ons is het nog zo, als je niet voor jezelf opkomt… Voor dergelijke situaties staan jullie nu te ver: het is aan jouw generatie om na te denken en iets te doen of niet te doen…Met dat meisje wil ik nog wel eens een koffie drinken: Och arme, dat meisje, of och arme, die man?! Donderdagavond maakte ik me erg nerveus in het badhuis. Plots zeiden ze me dat mijn kaart niet meer geldig was. Al was ik overtuigd dat ze nog geldig was tot in februari, ze beweerden van niet. Ik discussieerde (ze kennen geen woord Engels) lang maar niet lang genoeg, vertelden mijn Chinese kennissen hier. Ik begaf te snel en kocht een nieuwe (100 euro, een enorm bedrag voor hier). Toevallig zag ik de volgende dag de Chinese vrouw die destijds bij de eerste aankoop vertaald had voor me. Zij bevestigde dat ik het juist voor had en ging mee naar het badhuis om verder te discussiëren. Ze legden haar doodgemoedereerd uit dat er een nieuw afdelingshoofd was en dat zij de regels even veranderde! En dit terwijl ze me gisteren daar publiek stonden te behandelen als de grootste leugenaar als ik zei dat de kaart nog lang geldig was! Ik eiste mijn geld terug maar tevergeefs. Ze kwamen af met een oplossing waar ze van weten dat die mij geen voordeel oplevert: de geldigheid wordt verlengd tot september 2008: dan ben ik allang weg uit Shenyang. Het moet toch niet makkelijk zijn om zaken te doen met de Chinezen. Toch niet als zij in een machtspositie zitten. Er wordt echt wel gelogen zonder een oog te verpinken, beloftes gemaakt zonder gevolg…Moet eens aan een Chinees zakenman vragen hoe hij het ervaart met ons zaken te doen. Frank werd vorige week ook à volonte geconfronteerd met bedrog: een aantal leerlingen schreven hun opstel doodgemoedereerd over van internet. Ook al verwittigde hij dat wie dat doet meteen nul krijgt. Dat ziet hij direct, teacher Frank moet je niets meer leren: google is plots zijn vriendje. Toch waren er die het deden. De slimste schreven over van een oud, verbeterd opstel of uit een boek… dan heeft hij niets aan zijn vriendje en kan hij niets bewijzen…Terwijl hij aan het lesgeven was zat er eentje doodgemoedereerd naar een film te kijken op de pc voor haar. Nota bene: eentje dat net nul op haar huiswerk gekregen had. Frank reageerde schitterend: hij kan dat scherm, op zijn scherm aan klikken zodat alle leerlingen plots naar die film zaten te kijken. Algemeen gelach… het verstomde een beetje toen hij hen vroeg hoe hij nu moest reageren. Ze vonden dat hij haar nog een kans moest geven. Dat is het nu net: ze kunnen wel een beetje liegen en bedriegen maar zijn dan op momenten zo ontwapenend, zo innemend… dat is natuurlijk waarom vele zakenmensen hier wel graag werken.Vandaag bij het verbeteren klaagt hij steen om been: daar nu niemand meer overschrijft heeft hij véél meer verbeterwerk… och arme. Vorig weekend vrijdagavond zaten we rond de tafel met een zalig mix gezelschap: iemand uit Zambia (een dokter die hier specialisatie endocrynologie volgt), een leraar Engels uit Kameroen, een professor ‘economie van het onderwijs’ uit India, een jonge lerares uit Singapore., wit uit de States, zwart uit de States, deze Belgen, en veel Chinezen.

Zes nationaliteiten

Ed had dit georganiseerd; een Amerikaanse leraar, vorig jaar collega en buurman, nu in een andere faculteit. Het was een beetje een genante situatie: we verwachtten dat hij officieel zou vertellen dat hij samen met Bo is. Dit was in oktober de roddel van de campus omdat hij zes en vijftig is, ooit in de States trouwde en scheidde, hier opnieuw getrouwd is, en nu op Bo viel, een studente van 28 jaar… maar toen we hem vroegen waarop we mochten toosten was er geen reden, zei hij, behalve mekaar eens ontmoeten. Tegen het einde van de avond zag iedereen Bo met iets teveel nadruk over haar buikje wrijven. Jawel! Jeetje, een half jaar geleden kon ze hiervoor nog van de universiteit weggestuurd zijn: het reglement is maar deze zomer veranderd. Allen zaten we met de vraag: waarom hebben ze ons dan toch samen getrommeld? Ja, mensen met verborgen levens kunnen raar doen, dat weten we.

De zwangere ‘verloofde’ stopt zich wel degelijk weg

Ik praatte graag met de zwarte tafelgenoten. Daar kun je mee lachen! We voelen mekaars humor zo makkelijk aan! Jim, waar we vroeger al over mailden en die we nu moeten missen omdat ze in een ander gebouw woont en elders lesgeeft was weer om te stelen! Met een gestreken gezicht haalt ze fijne grappen uit! Ook met die zwarte dokter praatte ik graag. We hadden het over de behandeling van diabetici hier: die is goed , insuline is er en in moderne vormen toe te dienen maar voor mensen op het platteland is het soms moeilijk te stockeren en duur. We hadden het ook over aids-preventie: hij bevestigde wat ik vermoedde: mensen zijn te weinig op de hoogte. Maar de aanwezige Chinese dokteres wees ons op de realiteit: China is héél erg groot, heeft vele problemen, heeft weinig geld voor al die problemen en al die mensen maar is volop bezig dit allemaal stap per stap aan te pakken. Ik hoop hen nog eens te ontmoeten. Zaterdagavond werd het culinair met een Belgische kennis en zijn Chinese vriendin: hij kent een Tibetaans restaurant. Daar onze culinaire ervaringen in Tibet onder nul lagen waren we benieuwd. Ik kan je verzekeren: het was een maaltijd om duimen en vingers af te likken! Het eierengerecht was afgezien van het stuk plastiek dat erin zat, overheerlijk, de gewokte bloemkool het proberen meer dan waard (wok veel lookteentjes, gember en het groen van pijpajuin. Voeg kleine trosjes bloemkool toe en kruiden: heerlijk!) en de brede schaal waarin stukken gans gemengd met massa’s kleine knalrode, geroosterde pepers en even ontelbaar veel laurierblaadjes lagen: een festijn voor oog en smaakpapillen. Maar niets van dit, noch van wat op de kaart stond noch de danseressen die Indisch en Thais dansten had iets met Tibet te maken. We hadden wel een bijzonder prettige avond, samen!

‘Tibetaanse’ avond

Al was het zondag min tien, we waagden ons nog op de fiets. In het postkantoor hadden we weer touche! Zoals te verwachten was dit weer een belevenis. Het eerste postkantoor, een groot, had niet genoeg postzegels: we mochten de brieven achterlaten, ze zouden ze afstempelen. Maar daar ik denk dat de mensen bij ons liever een postzegel zien , daarenboven vertrouw ik dat niet zo gezien slechte ervaring in andere landen. We stopten aan een klein postkantoor. De postmeesteres heette ons in het Engels welkom in China en in haar postkantoor en wou ons willens nietes helpen: ze grabbelde alle oude postzegels samen die ze maar vond, zodat wij aan onze bedragen kwamen! Ik heb spijt dat ik geen brief naar mezelf stuurde! Die prachtige,oude postzegels –duidelijk afgeweekt in een vorig leven – staan zo in contrast met het moderne van deze maatschappij, de hele omslag kwam door dat allegaartje oude zegels veel te oubollig over maar het willen een oplossing vinden àls ze willen, kost wat kost: dat straalt er wel van! We moesten ze er met de lijmstok opkleven. Onze dame toverde verder nog een kaart van Europa boven en toonde ons zonder aarzelen België en zijn hoofdstad ‘Buluseire’. En ze bleek zelfs enkele woorden Frans te spreken! Gelach alom als ik haar dankte met xiexieni, merci, thank you.Zoiets zie ik bij ons op de post nog niet direct gebeuren. Terug de kou door. Ik denk niet dat er nog veel zal gefietst worden dit jaar…we gaan het museum op het marktplein bezoeken. Voor het binnen gaan ontdooi ik Frank met een opgespaarde Chocotoff (dank je bakker Anné!). Het zat letterlijk en figuurlijk even onder nul. Soms is het lastig als hij iets ingewikkeld moet kopen, zoals die postzegels. Dan moet hij zich concentreren op zijn taal, dan vraag ik wat en dan wordt hij nerveus… we kunnen het ons voorstellen!Een prachtig museum, erg modern, erg groot waar ik vooral van de tijdelijke tentoonstelling genoot. Een tentoonstelling over de Chinese kalligrafie. Zowel geschreven als gekapt in steen: prachtig. De steen is meestel grijze graniet, heel erg massief, wel vijftien cm dik en zo afgewerkt dat de rand opzij over een lengt van wel twintig centimeter afgeslepen is zodat het vlak waarop gebeiteld ligt, hoog ligt. Moeilijk uit te leggen , hoor. De stenen sierden oude graftombes. Knap. Ik had er geen idee van hoeveel verschillende schriftuur er bestaat: strakke, losse, heel erg decoratieve waarvan je kan echt niet geloven dat iemand dit kan lezen.De oudste stenen waren van de Tang dynastie, de achtste eeuw.Dat we deze tentoonstelling net nu bezochten leek wel een vingerwijziging: Frank vertelde me deze week dat kinderen op zevenjarige leeftijd al 1500 karakters moeten kunnen schrijven. Ik had zo te doen met die mensen: ze moeten hier echt veel inspanning doen om te leren schrijven en ik was bijna te winnen voor het idee dat men in de jaren 50 erover discussieerde om het Chinees schrift te vervangen door het onze. Maar hier werd meer dan ooit duidelijk dat je evengoed de ziel uit de mens kunt snijden. We moeten terugkomen om het deel van de permanente tentoonstelling over de historie verder te bezoeken. Men toont hier de streek vanaf de tijd van de holbewoners: met levensgrote hologrammen en alles… knap gedaan. Hier werd duidelijk dat ook de uitvinding van de naald belangrijk was! Vuurstenen, ja, werkgereedschap, ja, maar een naald? Zonder naald geen kleren en geen kans om buiten te overleven in deze winters. Daar had ik nog niet bij stilgestaan!Verder prachtige zalen met traditionele ambachten: het mooiste lakwerk, de mooiste cloisonné, bamboesculpturen, ivoorsnijwerk dat ik ooit zag (ja, ik weet het: dat zei ik beslist ook in Shanghai. Maar dat komt omdat ik dat eigenlijk niét echt graag zie en er iedere keer van verstomd sta hoe mooi het wél is.) Ik zag er ook aardewerk dat ik nog niet eerder zag: geëmailleerde kruiken in de vorm van de olie- en waterzakken gemaakt van dierenhuiden diede nomaden gebruikten. Knap, hoor.

Schatten uit het museum

Of we de kou maar beter in één keer trotseren en ons uurtje doorfietsen om thuis pannekoeken te bakken of ons laten verleiden onderweg te stoppen was een vraag. Het werd het laatste. Er komt geen eind aan: de gepaneerde en gefrituurde lotusschijven met gehakt waren overheerlijk en het vissoepje met fijne champignons in de bouillon net wat we nodig hadden om warm te worden en te blijven tot thuis. Al moest ik gas terugnemen: Frank kan niet volgen: hij at te rijkelijk.Hij is nu wel echt overtuigd dat hij regelmatig moet zwemmen met mij, anders loopt al dit culinair genieten niet goed af!Maar toch sluiten we maandag ons culinair weekendje af met zijn overheerlijke pannenkoeken, hoor! Over de middag, in de kantine, hebben we tegenwoordig veel plezier met Wilson, een Chinese kennis. Hij geeft momenteel les over ‘body language’, en vraagt regelmatig uitleg.. Hij leest dat zo in boeken maar als je één van onze gebaren zo ziet, uit zijn context, is het heel grappig. Ik raad hem dan ook aan aan zijn studenten te zeggen voorzichtig te zijn met ‘body language’ en het eigenlijk alleen maar te gebruiken met mensen die je erg graag ziet!Fascinerend te zien dat bepaalde gebaren die wij zo vanzelfsprekend vinden hier niet begrepen worden, écht niet. Als ik zo met mijn handje schud naar de redder in het badhuis die me wat deftig leert zwemmen (waardoor ik bijna niet graag meer zwem!), om hem te zeggen dat ik het moeilijk vind, begrijpt hij dat gebaar niet, zo heb ik nu begrepen! Of een gebaar kan hier iets totaal anders betekenen. Zoals ons vingertje om iemand te wenken. Dit betekent hier dat je iemand uitdaagt voor een vechtpartij! Hun wenken is met het handje schudden alsof wij zouden teken doen: ga maar naar buiten…zo mocht ik in 1987 al ondervinden! Sociale contacten leggen zijn eigenlijk de enige reden om naar die koude kantine te gaan waar men het woord ‘afwisseling’ en ‘creatief’ niet kent. Daar sprak Frank de partijsecretaris aan over het missioneren door sommige buitenlanders. Zijn antwoord was duidelijk: ze weten het. En in ‘the English corner’ mag het, maar in de les niet. Blijkbaar weten die leerkrachten dat heel goed: ze brengen hun echtgenotes mee naar de English corner die dan ook hun best doen maar nu weten we ook waarom de bijbel niet in de les gebruikt wordt maar in bijlessen, en uitgedeeld wordt om extra te studeren. Een Chinese collega die we goed kennen, zei toen de partijsecretaris weg was: misschien hebben ze niets anders om les te geven… een erg hoog gehalte van lichtgelovigheid. Het ging over taboes in the English corner, deze week. Frank en ik dachten over de taboes in het westen, want dat zouden ze zeker vragen. Vragen hoeveel je verdient, is bij ons een groot taboe, hier is dat anders. Verder bedachten we: Arm zijn , je politieke overtuiging –in Amerika nog veel erger dan bij ons- , het gebruik van het woord doodgaan ligt ook moeilijk… en zo bedachten we een en ander. Een goede gelegenheid om hun taboes te weten te komen. Nogal ontgoocheld kwam Frank terug: ‘In China is het cijfer vier taboe – het wordt met de dood geassocieerd. En is het waar dat in Europa 13 taboe is?’ Bedroevend niveau. Denken ze echt nog als kinderen, of zijn de taboes hier misschien nog zo sterk dat je er gewoon niet over spreekt? Terwijl Frank naar the English corner ging zat ik in de kleine schouwburg van onze muziekschool. Jiali nodigde me uit. Zij bezocht Parijs, Rome, Amsterdam, studeerde in Amerika, trouwde met een Chinees maar liet man en intussen volwassen dochter daar achter: ze wou liever terug in China wonen. De grootste reden? Het gekende verhaal bij mensen die lang weggaan uit hun land: heimwee.Je kan hier bijna met niemand praten of ze hebben in het buitenland gestudeerd, denk maar nooit dat die gasten hier niet weten hoe de wereld in mekaar zit! Dit is misschien een fundamenteel verschil met die jongeman uit Praag?Nu geeft ze hier les, zestien uur. Ze leeft in een afgesloten hoek van de campus: daar is een wijk met mooie appartementen en villa’s voor de belangrijke Chinese professoren. Heimelijk hoop ik dat ze me eens uitnodigt maar ik weet nu al dat ze dit wellicht niet zal doen.Ik vroeg of ze een man had en ze zei: ‘niet écht een echtgenoot, als je me begrijpt’. Ik had haar eerder op de dag uitgenodigd om mijn atelier eens te bezoeken , dit deed ze met vijf van haar studenten dus ging ik nu maar supporteren voor hun optreden. Ik was een beetje ontgoocheld als ze bij haar collega’s ging zitten, ze doet steeds zo enthousiast als ze me ziet, ik had haar wel wat beter willen leren kennen. Wel zo’n twintig leerlingen zongen elk apart een lied, klassiek Chinees of Europees. Sommige met pianobegeleiding, anderen met muziek van een opname. Het publiek, meestal medestudenten was meedogenloos als altijd: binnen en buiten lopen, telefoneren en praten, ik was al blij dat er eindelijk eens iemand teken deed dat er moest gezwegen worden, in een body language die ik begreep en zij zo te horen ook , al was dit maar voor even; de zangers werden luid uitgelachen als ze teveel aan de rand van hun jas wriemelden omdat ze nerveus waren, of als er teveel gel in het haar zat. Maar diezelfde persoon kreeg tussen het zingen door applaus en geroep als hij iets knap zong. Intussen is koning winter helemaal baas: alles ligt wit. De temperatuur valt mee als het sneeuwt, nul. Als het niet sneeuwt schiet het omlaag tot min elf. Zolang je dan de koude wind niet in je gezicht krijgt valt dat mee. Ik testte mijn Chinese jas uit en ik kan het zelf niet geloven: mijn schapenvacht delft het onderspit. De Chinese jas is lang, dat is zijn allergrootste troef en gevuld met dons. Maar zo licht dat ik nooit had kunnen geloven dat ie warm was. Ik vond het al spijtig dat er geen vachtje rond de rand van de kap was maar Lieve zou Lieve niet zijn: ik naaide er een zacht sjerpje uit imitatievel rond dat ik toevallig mee had, net de juiste lengte. Lieve blij, natuurlijk! Ik en ‘kattepiekes’ dat is iets historisch…ik weet dat mijn moeder nu gaat lachen! Ik moet niet buiten kijken om te weten dat het gesneeuwd heeft: ik hoor het aan het gekir en het gelach tot in mijn atelier! De leerlingen ruimen massaal de sneeuw. Met de schop sneeuwruimen beschadigt minder de stoepranden dan machinaal, en kost niets. Zout gooien , zoals wij doen is slecht voor het milieu en gebeurt in weinig landen. Maar het is een zicht hoor, die scheppende jongeren! Binnen wordt het vaak niet warmer dan 17 graden, en na halftien ‘s avonds voel je het frisser worden: dan wordt niet meer gestookt. Ik las net de Standaard: ‘milieu: zorg van de rijke landen, zegt China’. Dan wordt steeds gezegd dat China vindt dat ze de kans moeten krijgen om zich te ontwikkelen en dat China begrip vraagt omdat de westerse landen onbelemmerd konden vervuilen om rijk te worden. Dat klopt. Maar ze zeggen er dan wel bij dat dit niet betekent dat ze hun best niet gaan doen. Dat lees je er niet bij in onze kranten.Als het waar is dat de huisverwarming een van de grootste vervuilers is bij ons, dan hebben we hen niets te verwijten, in elk geval! Toen ik die licht mosterdkleurige gele winterjas kocht, enkele weken geleden dacht ik er niet aan dat ik ermee zou eten, kortom: die van de hele dag niet zou uitdoen, net als alle Chinezen doen. Ze zitten met jassen, dekens en pantoffels in de klas. Tot negentien graden verwarmen zou iets leuker zijn, maar de 22 graden die je bij ons vaak treft hoeft eigenlijk niet en is niet altijd verantwoord. Zelfs de groenen bij ons durven er geen agenda punt van maken om de mensen bij ons aan te sporen een trui meer te dragen…en de verwarming iets terug te schroeven…En ik , ik geef toe met rode wangen: ik verwarm bij! Tot 18,19 graden. Daar beneden kun je je niet voorstellen hoe de kou door je lichaam sluipt als je stil zit. Ik ben dan zo geconcentreerd aan het werk dat ik dat niet eens in de gaten heb.Hun bewust en karig omgaan met alles waar hout in zit, is ook opmerkelijk en niet slecht. Potloden zijn duurder dan balpennen, dik papier en zeker toiletpapier is hier ronduit duur. En dat overzeese producten hier duur zijn is eigenlijk ook niet onlogisch… Vanavond zijn we uitgenodigd bij een Amerikaans koppel met twee kinderen, om er te eten. Dit is de eerste maal dat we ergens thuis (in ons gebouw) eten. De avond is achter de rug. Wat een belevenis was dit weer! We zaten plots niet meer in China maar in het oosten van de States! In dat piepkleine appartementje zaten we met negentien mensen te eten! Dit is al onvoorstelbaar maar hoe de dame en de heer des huizes erin slaagden om dat gigantisch lekker eten te bereiden in een keukentje (gelukkig een halve meter groter dan het onze) met één, jawel, één kookplaats gaat mijn inlevingsvermogen ver te boven! Het feest werd georganiseerd naar aanleiding van Thanksgiving Day. Dus er was ‘kalkoen’. Kalkoen in China?

Wanneer je heel goed keek kon je zien dat Gretchen twee maal twee kippen aan elkaar genaaid had! Zo kwamen twee ‘kalkoenen’ op tafel met elk vier poten! De farcie was onvoorstelbaar lekker!

De gastvrouw en haar ‘kalkoen’

En wat ze er nog allemaal bij bereidde: champignonsoep, aardappelpuree, boontjes, pompoenpuree, slaatje, maissla, pasta, saus, … om het geheel af te ronden mét een zelfgebakken cake met veel gedroogd fruit erin, appelsla met knalrode gel erdoor en koffie of thee voor iedereen.. Hoedje af! Het verzamelen van zoveel servies alleen al leek onwaarschijnlijk: ze hadden alles gekocht! Nochtans blijven ze hier maar vier maanden. We zaten samen met zeven man uit de States: hun familie bestaat uit twee opgeschoten pubers die onvoorstelbaar positief ingesteld zijn en altijd rondlopen met een lach van oor tot oor en glinsters in hun ogen. Daarbij kwam hun oudere dochter op bezoek die op een andere plaats in China studeert. De hele familie was zeven jaar geleden al in Shenyang, op deze universiteit omdat vader en moeder toen hier lesgaven. Het beviel hen zo dat ze het overdoen…Verder waren er nog twee Chinees studerende Amerikanen uitgenodigd, een jongen uit Vietnam, eentje uit Peru, eentje uit Ghana, een meisje uit la France, een koppel met twee kinderen uit Japan, onze buur, ook een Amerikaan en zelfs een Chinees. Iedereen at met hetzelfde genot: Chinees eten is héérlijk maar dit smààkt! Na het eten werden tafels naar beneden gebracht, ik bracht de helft van de afwas mee en een half uur later leek hun appartementje weer op een appartementje. Ja, ik miste vandaag heel erg een vriendin voor een babbeltje op een terrasje met een kopje koffie, ik ben hier nu meer dan twee maanden en voel het. En al vloeide er een traantje als ik naar een vriendinnetje mailde maar ik legde haar uit dat ik kan missen én blijven genieten, hoor! Zeker weten: we krijgen teveel terug.

Onze Japanse en Amerikaanse buren. Gastheer in de achtergrond.

Zaterdag kwamen de Belgische studenten terug om naar onze diareeks over Zuid China te kijken. Weer een prettige dag! We hadden twintig toeschouwers, waaronder zeven Amerikanen, de zes Belgische studenten en de rest Chinese vrienden. We maakten er een gezellige namiddag van met koffie, thee en snoepjes. Allen zaten zo relaxt dat we de dia’s nog wat lieten verder lopen met beelden van mijn tentoonstellingen in Ekeren en Brugge: een studente uit Belgie herkende op mijn tentoonstelling een ex-leerkracht van haar! Grappig om dit in China te zien. Met de Belgen gingen we naar een opmerkelijk restaurant dat we zelf al eens bezochten: het is een reuze serre en echte maar vooral plastieken tropische planten; je wordt er ontvangen door minstens acht gasten in narrenpakjes op rolschaatsen die je welkom toeroepen, het eten wordt opgediend door schaatsende jongens met bangelijk veel schotels op armen en handen of… met zo’n tien karaffen van een twee liter bier. In dit restaurant is een brouwerij en onze jongeren genoten met volle teugen van de ‘Hoegaarden’. Ook het bruin bier was lekker. Met een enthousiast groepje had men heerlijke schotels gekozen.! We stonden er met zijn allen weer sprakeloos naar te kijken: én mooi, én o-zo smakelijk. Alleen te veel zoet; Frank had wel door dat ze wat eenzijdig bestelden, maar keek gezien zijn persoonlijke voorkeuren de andere kant op Ik was aangenaam verrast van de jongeren te horen dat ze zo genieten van het Chinese eten dat ze nog geen Pizzahut binnengingen. ‘wel al eens een MacDo, als de zin naar een frietje te groot werd…’ dit kun je geen Belg kwalijk nemen!Straks beginnen ze aan de examens, er was al wat koorts te merken. Allen vinden ze hun tijd hier tekort. En ja, jammer dat ze teveel onder elkaar bleven, verzuchtten ze: het is niet de beste manier om echt Chinees te leren maar als ervaring toch niet te missen. Dit meemaken op die leeftijd is prachtig. Ook de ervaring om zo met dertig Belgen vier maanden op te trekken is een ervaring. Alles wordt in zo’n groep die erg afgewezen is op elkaar sterk uitvergroot en toch moet je verder met elkaar. Dit is best interessant als uitdaging!Ik miste in het restaurant de watervallen maar niet de drie of vier zeehonden die in een veel te klein bassin trucjes doen om een hapje te krijgen. Schattig, natuurlijk, pijnlijk, natuurlijk. Ik had bij het naar huis rijden barstende hoofdpijn van het vertellen: de kans om eens voluit te kunnen gaan in mijn eigen taal kon ik écht niet laten liggen!Voor 27 december zien we mekaar misschien nog eens. Het zou leuk zijn. Dan keren ze Belgie-waarts. Sommige maken eerst nog een reis door het zuiden van China. Bij de redenen om naar huis te verlangen is er herkenning: een leuk cafeetje, een babbeltje met anderen…maar mochten ze daarna kunnen terugkomen naar hier : graag… we kennen de weg nu!

Een bijdrage van Lieve | Commentaar (0)

Lieve geveld maar Frank schrijft voor twee… misschien wat lang maar hopelijk interessant

Schande over mij, meer dan een maand niets meer laten horen of lezen. Maar ik genoot zelf van Lieve haar kleurrijke verhalen. We zitten hier niet stil, elke dag brengt boeiende gebeurtenissen, ‘dat moet zeker op de blog’, maar aan het schrijven geraken is nog wat anders. Zou het verbeteren van honderden opstellen van mijn studenten al mijn eigen schrijfenergie soms opzuigen?
Oktober stond hier helemaal in het teken van het vijfjaarlijkse partijcongres. Dat is een heel belangrijke gebeurtenis, het politieke programma voor de komende vijf jaar werd vastgelegd en de topfiguren die het moeten uitvoeren benoemd. Behalve de feestelijke activiteiten voor de opening van dat congres – we woonden er één bij, Lieve schreef erover- is het hier de ene partijvergadering na de andere. We staan verbaasd dat er hier op de universiteit zoveel leden van de partij rondlopen; elke dag komen we wel een van onze kennissen tegen die op de middag naar een vergadering van zijn afdeling moet. Vóór het congres begon werden de leden zo te zien gebriefd over de belangrijkste rapporten; na het congres werden er op plaatselijk vlak verkiezingen gehouden voor de kernploeg die het programma zal bekend maken en lokaal uitvoeren. Verder komen we niet veel te weten over de inhoud van de vergaderingen, zoals in elke politieke partij worden de leden geacht diskreet te zijn over de interne keuken.

Maar we geven het niet op…de Chinese pers publiceert alle rapporten. Het programma is in een notedop samen te vatten: ‘ontwikkeling op wetenschappelijke basis van een harmonieuze maatschappij’. De huidige president Hu Jintao blijft nog vijf jaar president en gaat dan op pensioen. Het merendeel van het negenkoppige kernkabinet zit in een gelijkaardige situatie. Dus zijn er nu al een reeks jongeren – prille vijftigers- verkozen in het politiek buro om binnen vijf jaar het roer over te nemen; twee daarvan, waaronder de gouverneur van onze provincie, zijn de favorieten om in 2012 partijleider te worden.

Het rapport met het programma lezen valt niet mee: tientallen bladzijden droge tekst over hoe ze van China een welvarend, milieubewust en sociaal rechtvaardig land willen maken. Maar het wordt wel degelijk uitgevoerd, met plannen die tien en twintig jaar vooruit kijken, en aan een snelheid waar onze mond van openvalt. Als je daarna de pers leest over de vaudeville in België waar politici zondebokken zoeken voor werkloosheid en dalende inkomens, vandaag de Walen, morgen de Chinezen of de Polen…en daarom het land willen laten springen, waar Vlaamse industriëlen omwille van de lieve winsten en om verlost te geraken van de Waalse syndikalisten de nationale solidariteit willen kelderen, …tja, dan denk je toch dat die vermaledijde Chinese communisten het niet zo slecht doen. Hier is het de uitgesproken bedoeling dat de rijkere provincies de armere financieel en materieel bijstaan; waarom zou die solidariteit niet in Belgie en in Europa kunnen?

Vorige week hebben we onze fotos over Tibet getoond, op een scherm in een klaslokaal. Men had ons dat al van verschillende kanten gevraagd, maar op de bewuste dag bleken de meeste van onze Chinese of buitenlandse vrienden en collega’s wel iets anders te doen te hebben. Gelukkig was onze vrouwelijke Russische collega er, met een ‘Napoleon’, een lekkere Russische taart. De afwezigen hadden om meer dan één reden ongelijk! Ons groepje werd ook uit onverwachte hoek aangevuld: 10 studenten sinologie uit Gent die hier aan een concurrerende universiteit voor vier maanden hun Chinees komen perfectioneren. Nadien gingen we met hen en ons Chinees vriendinnetje Wang Fan uit eten; ze kloegen namelijk dat ze te weinig kans kregen om echte Chinese specialieiten te gaan proeven en daar zou Wang Fan dus wel eens voor zorgen. Pech! De kleinere restaurants in onze buurt hadden geen ronde tafel vrij voor dertien personen. We trekken er per taxi op uit naar een groter restaurant waar Lieve en ik ooit eens goed onthaald werden. In zo een degelijk restaurant moet je beneden bestellen; daar liggen alle etenswaren in indrukwekkende rijen uitgestald. Geen sinecure om voor 13 personen een menu samen te stellen, zeker wanneer velen vegetariërs zijn, want in de meeste groenteschotels wordt er toch wat vlees verwerkt. In China eet het hele gezelschap aan dezelfde schotels, er zijn geen individuele gerechten; wanneer je met een kleine groep bent, bestelt iedereen om beurt een gerecht, dat dan gedeeld wordt; voor grotere groepen bestelt de gastheer -uw nederige dienaar kreeg deze eer toegewezen- evenveel schotels als er eters zijn , plus één extra.

De eetzaal boven hield een verrassing in petto: vandaag was het hier ‘Culturele Revolutie’ avond. We hadden al gehoord dat sommige restaurants daar goede zaken mee deden, maar nu zaten we er midden in! De zaal versierd met een reuzefoto van Mao, de muren bedekt met posters van de Culturele Revolutie, op het podium liederen, toneel en dansen van de Culturele Revolutie compleet met rode wachters en al. Een hoogtepunt was het optreden van een imitator van toenmalig eerste minister Zhou En-lai. Het publiek zong en danste enthousiast mee; de meeste zijn vijftigers, die zijn misschien zelf nog rode wachters geweest; ze klappen met hun houten lepels, op het platteland aten ze destijds met houten lepels.

De ‘Belgische vrienden’ worden ook hartelijk welkom geheten en verzocht op het podium een staaltje te komen geven van onze traditionele zang- en danscultuur; hoe we ons samen met onze dappere jonge kompanen uit deze hachelijke positie konden redden verzwijg ik liever, maar de Chinezen konden er wel mee lachen. Wij ook! Op het einde van de avond komt ook de weerstand tegen de Japanse bezetters in de wereldoorlog aan bod, de ‘slechten’ worden door heel de zaal uitgejouwd en de lepels dienen deze keer als projectielen.

Achteraf proberen we bij enkele van onze Chinese vrienden te achterhalen hoe het kan dat de bij ons verguisde Mao hier zo populair is en zelfs de Culturele Revolutie blijkbaar niet eens zo gevoelig ligt. Ze verstaan ons eerst niet goed. Dat Mao de held van China is is toch voor iedereen evident? Zeker voor de ouderen, de jongeren weten eigenlijk niet zo veel meer van hem en zien hem stilaan als een figuur uit de geschiedenisboeken. De Culturele Revolutie is wat ingewikkelder: Lerares Bonestaak is er erg tegen, haar vader was destijds prof aan de unief en moest met een narrenkap paraderen; volgens haar zijn de bezoekers van het restaurant mensen die de geschiedenis niet kennen – een twijfelachtige redenering gezien hun leeftijd. Ons vriendinnetje Wang Fan zegt hetzelfde, maar moet nadien toegeven dat zijzelf met haar 21 jaar, zoals alle andere jongeren, eigenlijk niets weet over die periode. Zoals gewoonlijk komt onze Chinese collega Wilson met het meest plausibele antwoord; de Culturele Revolutie was niet goed want door te veel met politiek bezig te zijn werd de economische ontwikkeling vertraagd; intellectuelen en leidende figuren werden bekritiseerd en geraakten in moeilijkheden, maar alles bijeen waren er daar in die tijd niet veel van; voor de gewone boer, arbeider of jongere was de Culturele Revolutie dikwijls een boeiende periode waarin er meer naar hen geluisterd werd dan anders. Zijn vrouwelijke collega aan tafel is het met hem eens: vroeger bekeek zij ons nauwelijks en nu is ze plots enthousiast.Nog een weetje uit de buitenlandse pers over de jongeren die nu gepromoveerd zijn – in de regering: zij zijn van de generatie die destijds de roodgardisten leverde en hebben waarschijnlijk actief meegedaan, in tegenstelling tot de oudere leiders van tien jaar terug, die zelf eerder slachtoffer geweest waren.

De voorbije maand was culinair. Op de campus begon een jonge Chinees zomaar een Italiaans restaurant. Zonder mozzarella, parmezaan of mascarpone weliswaar, maar de tiramisú smaakt als echte – of zouden we die smaak al vergeten zijn? Juist ten noorden van de campus, aan de rand van het vroegere dorp, een reeks nieuwe restaurants, waaronder een luxueuze Chinees, een westers ingericht barbecue restaurant en een design fastfood geval met reuzenscherm en schommelstoelen; de snelle verstedelijking en verburgerlijking van onze buurt is verbijsterend! Vanavond lieten we ons verleiden tot nog maar eens een bekend ravioli restaurant waar we voorbijreden; 16 soorten raviolis, waaronder de exclusieve raviolis met garnalen en zeekomkommers, een soort vieze reuzenslakken die in kleine stukjes gehakt best meevallen.

Gisteren ‘soirée francophone’, Lieve was niet tegen te houden, ook al had ze de hele dag in bed gelegen, met koorts, geveld door de Chinese ‘gan mao’ oftewel griepachtige verkoudheid. Het evenement ging door in een nieuw Frans restaurant, de Dartagnan, met een Franse patron, in een straat waar we nog weinig kwamen; er is daar ook een belangrijke moslimgemeenschap met eigen moskee, een markt, restaurants enz., zeker stof voor verdere verkenning. De Dartagnan zat behoorlijk vol, op een gegeven moment stonden we samen met twee Algerijnse meisjes die hier handel komen studeren, een Kameroenese student en een van de Centraal-Afrikaanse Republiek, plus een franstalige Canadees. Nog zelden zo een bont gezelschap gezien, want ook echte Fransen, Chinezen, Zwitsers enz. ontbraken niet op het appel. De onvermijdelijke Fransen van Michelin waren er natuurlijk, maar ook kleinere firma’s; al ooit gehoord van een firma die schilden bouwt om tunnels te boren? Die laten hun machines voor heel de wereld nu in Shenyang fabriceren, in samenwerking met een lokaal staatsbedrijf. Algemene teneur van de avond : we vinden het tof in Shenyang te wonen, het is hier écht Chinees.

Rond tien uur begon iedereen honger te krijgen, de wachttijden voor voedsel werden onoverzichtelijk lang en wij trokken naar andere oorden; om vast te stellen dat bijna alle restaurants intussen gesloten waren; we konden alleen nog bij een Koreaan terecht, eten aan een tafeltje van 40 cm hoog, gelukkig hadden ze eronder een put in de vloer uitgespaard zodat we met onze voeten weg konden!Over Koreanen gesproken, we wandelden vorige week door onze lokale Koreaanse wijk en trokken ook daar een restaurant binnen. Gevoelige zielen en hondenliefhebbers slaan best de rest van deze paragraaf over. Koreanen zijn namelijk verzot op honden, en na veel aarzelen hebben we ons gewaagd aan stoofvlees op zijn Koreaans; Lieve vond dat het wat van konijn weg had, ik dacht eerder aan kalfsvlees.We vragen ons met stijgende paniek af wat er gaat gebeuren eens we terug in België zijn en we bij gebrek aan goedkope restaurants weer elke dag ons eigen potje moeten koken…

Het winteroffensief twee weken geleden duurde maar enkele dagen, en nu profiteren we van het frisse maar overwegend zonnige weer,om elke vrije dag te gaan fietsen. De andere topic waar veel van onze fietstochten rond draaien is natuurlijk de bouw. Voor wie het niet wist, ik begon ooit mijn loopbaan als bouwkundige. Op TV had ik gezien hoe de ingenieurs de faraonische tempels in Egypte moesten verplaatsen wegens het stijgende water van de Assoean-stuwdam, en zulke werken trokken me wel aan, dus maar bouwkunde gestudeerd. Natuurlijk kreeg ik nooit de kans aan zulke prestigieuze projecten mee te werken. De ‘hoogtepunten’ van mijn carrière waren bruggen en bruggetjes in Libië, grote hallen op het vliegveld en een telecommunicatietoren in Bagdad; de laatste twee zijn allang vakkundig weggebombardeerd door de Amerikanen.

Hier in China beleef ik mijn tweede jeugd. Wat hier aan bouwprojecten gerealiseerd wordt is een première, nergens en nooit vertoond. En we zitten er met onze neus op. De uitbreiding van onze campus is zo goed als af, in minder dan zes maanden. Waar op één mei nog een dorp stond, zijn nu al de eerste appartementen van een nieuwe stadswijk bewoond; de nieuwe lagere school werkt al! Een fabriek voor gesofistikeerde GSM’s – bestemd voor de uitvoer – is op 1 November een eindje verder opgestart. Ook de hoofdwegen voor Nieuw Noord Shenyang liggen er intussen al, brede lanen kompleet met wegmarkeringen, de groene zone er rond is in aanleg, overal zijn er bouwwerven, alleen het verkeer mankeert nog.

We fietsen van bij ons bijna een uur door de nieuwe zone en velden waar voor de laatste keer de maïs geoogst werd, voor we op boerendorp botsen dat in een valleitje verscholen ligt; nog niet gevonden door de sloophamer? Lieve is er meteen verliefd op.. Ze was niet tegen te houden en fietste door elke verhard én onverhard wegeltje dat het dorp rijk was. Hoe enthousiast ze daarbij wordt moet ik je niet vertellen, zeker nu elke binnenkoer volgestouwd ligt met kolen en prei en bakken gele maïs die in fel contrast staan met de knalgroene of hoogblauwe ramen en luiken van de boerenwoningen.

De dorpsbewoners moeten lachen bij dat soort ‘lawaai’ (vreemdelingen), op een mannenfiets dan nog! Goed voor hen dat hier geen dorpscafeetjes zijn of Lieve maakte hun dorp nog onveiliger. Ook haar ‘koeienboerderij’, nu gelegen vlakbij de oprukkende flatgebouwen, heeft het op wonderbaarlijke wijze tot nog toe overleefd.

Met de nieuwe wegen kunnen we er nu wel helemaal rond rijden; achter de pittoreske ‘boeren’ingang bevindt zich een veel groter bedrijf dan we dachten, wellicht worden de onderhandelingen over de onteigeningsvergoeding hard gespeeld.Lieve kon haar ogen niet geloven. Humor ten top voor haar toen ze de koeien net uit lieten wat voor een hallucinant zicht zorgde, die koeien langs een muur van flatgebouwen en kranen.

Stilaan krijgen we ook meer kansen om met de Chinezen te discussiëren over hun land. Met mijn oude vriend Yang en met Bonestaak had ik het elk apart over de Olympische Spelen. In een Amerikaanse krant las ik dat er veel westerse organisaties clandestien militanten willen sturen om in Beijing te komen protesteren: voor Falungong, voor de afsplitsing van Tibet en Oost-Turkestan, tegen Chinese investeringen in Birma of Soedan, voor meer ‘democratie’ op zijn westers, enz. enz.; de krant verlekkerde zich nu al op de foto’s en video’s van Chinese politiemannen die buitenlandse demonstranten hardhandig aanpakken. Yang en Bonestaak reageren bijna identiek. Die Olympische spelen zijn de trots van elke Chinees; we zullen de wereld laten zien wat we kunnen. De Spelen zijn er om de vriendschap tussen de volkeren te bevorderen; buitenlanders moeten dat feest niet komen verbrodden door zich te moeien met dingen die hen niet aangaan; doen ze het toch dan zal onze politie dat varkentje wel wassen, wees gerust. Yang voegt er wel aan toe dat men een alternatief zou moeten vinden voor de éénpartijstaat; één partij die altijd aan de macht is, wordt niet genoeg gecontroleerd, fouten worden niet snel en grondig genoeg rechtgetrokken. Bonestaak is partijlid; ze geeft zelf toe dat ze van politiek weinig afweet – ik heb al ondervonden dat het klopt – maar is partijlid uit een gevoel van vage solidariteit. Xiao Dan, een andere vriendin-collega, is ook lid; als jongere is ze enthousiast toegetreden; ze zegt dat ze er vooral leerde een eerlijke en goede persoon te zijn maar nu ze de veertig nadert vraagt ze zich af of ze dit zonder de partij ook niet gekund had. Ann, een Chinese vrouw van 42 jaar, die in Londen en Toronto studeerde, en hier een familiebedrijf in industriële verfwaren runt samen met haar broer, is overtuigd dat China socialistisch moet blijven, dat het Westen zich niet mag opdringen. Rare ‘kapitalisten’, die Chinezen.

Mijn Franse studenten zijn stilaan zover gevorderd dat de besten een echt gesprek aankunnen. Vorige week had ik een onderwerp gevonden dat hen aansprak. ‘Le couple idéal’. Wat daar allemaal uitkwam! Vrouwen moeten het huishouden doen en mannen geld verdienen. Ik wil trouwen met een man die geld heeft, een huis en een auto, en dan een meid nemen en hele dagen televisie kijken of gaan shoppen. Mijn man moet veel geld verdienen, me helpen bij het huishouden, met mij gaan shoppen, op reis gaan, enz. Ik wil trouwen met een piloot, want mijn vader zegt dat piloten een goede partij zijn. Of ze het allemaal meenden betwijfel ik, maar bij sommigen leek het wel echt. Gelukkig waren er ook veel in de klas die tegen die standpunten protesteerden. Vrouwen en mannen moeten gelijk zijn, vrouwen moeten ook geld verdienen. Een huwelijk moet op liefde gebaseerd zijn, niet alleen op het bezit van een huis en een wagen. Wil je trouwen met een buitenlander? Nee, ik kan wel verliefd worden maar trouwen niet, want de culturele verschillen zijn te groot. Ja, als hij maar geld genoeg heeft.

In de Engelse klas is het schrijven van formele brieven afgewerkt; we zijn nu bezig met de echte opstellen. De eerste reeks, rond vrije onderwerpen en een viertal voorgestelde thema’s , was ontgoochelend. Enkelen schreven hun opstel gewoon af van het internet. Een behoorlijk aantal haalde ideeën van het internet, zonder eigen inbreng. Ik vind die gasten van 21-22 jaar soms wel heel onrijp; misschien omdat ik zo weinig contact hebt met jongeren van die leeftijd bij ons? Zeg nu zelf: Wat leerde China van Europa? Moderne ‘Europese’ architectuur en fastfood! Jawel! Beschouwingen bij een schilderij van Munch: Geen enkel eigen idee, gewoon een artikel van het internet geparafraseerd Hoe veranderde het leven in Shenyang in de laatste tien jaar? Mensen hebben meer auto’s en besteden meer aandacht aan een gezond dieet. Rond het laatste onderwerp waren er wél betere ideeën: het milieu is veel beter, de economie moderner, de mensen rijker en de sociale kloof veel groter, maar daar wordt aan gewerkt. Voor- en nadelen van het Chinese onderwijs: Te veel blokwerk, niet gericht op toepassing in het echte leven; maar door dat vele blokken zijn de Chinezen wel kampioen in internationale intelligentiewedstrijden; en er studeren te veel jongeren af, de concurrentie voor een job is te groot.

Bij de vrije onderwerpen zat al even weinig interessants: mijn familie, mijn jeugd, mijn huisdier, mijn kotmaten; Chinese gewoonten, Chinees eten, mijn lievelingsgerecht. Twee of drie studenten bespraken het nut van mondeling Engels of de milieuvervuiling, spijtig genoeg stonden hun teksten vol algemeenheden. Eén had het over zijn toekomst, één enkele over de werking van de Verenigde Naties.En één studente verzoette mijn dag met een artikel over chocolade; één van de Chinezen die de lekkernij ontdekt hebben en eraan verslingerd geraakt? De rayon chocolade en pralines (merk BELGIAN) in de supermarkten groeit hier zienderogen! Voor de chocolade hoeven we ook al niet terug te keren, maar ze tippen toch nog niet aan de overheerlijke die wij onlangs ontvingen, daarenboven missen we onze ‘matinettes’ en ‘muizenstrontjes’ wel,… we komen terug.

We hebben nu ook een ‘English corner’, één keer per week anderhalf uur. Daar zit je als buitenlander inderdaad ‘gecornered’. Vijf buitenlanders tussen 150 Chinese eerstejaarsstudenten, die al minstens zes jaar Engels geleerd hebben en het verbazingwekkend goed spreken. Een speciale ervaring van ‘aap in de zoo’ of ‘clown in het circus’, maar goed, het publiek is enthousiast en de laatste keer mocht ik zelfs handtekeningen weggeven! Verontrustender is de samenstelling van de groep buitenlanders. Buiten mijzelf vermoed ik sterk dat de vier anderen stuk voor stuk clandestiene missionarissen van één of andere evangelische sekte zijn? Worden gewone leraars niet uitgenodigd of hebben zij onvoldoende belangstelling? Het is alleszins angstwekkend wanneer zo een eerstejaars je vraagt of de bijbel lezen de beste weg is om Engels te leren; of wanneer je zo een buitenlander hoort zeggen: “Wanneer ik een probleem niet zelf kan oplossen, dan bid ik” Of als ik nog naïef zou denken dat het alleen om bidden gaat: wanneer ik praat over de Amerikaanse overheersingpolitiek zegt een student spontaan dat hun aanwezige leraar daar zeker niet mee akkoord is; missionering schouder aan schouder met Amerikaanse politieke propaganda. Van een andere collega weet ik dat de clandestiene missionarissen studenten om allerlei redenen bij hen thuis uitnodigen, soms zelfs koken, en dan bijbels cadeau geven; elke week houden ze privé kerkdiensten. Ik sprak er deze week met Bonestaak over en die zei dat ze het wist, ze had er trouwens al aan gedacht zelf eens een religieuze dienst bij te wonen. De communistische partij is van politiek veranderd, ze bestrijden de godsdienst niet meer, de erkende kerken worden beschermd. Maar blijkbaar wordt niet-erkende sekten ook niet veel meer in de weg gelegd zolang ze niet Falungong noemen; beseffen ze niet welke invloed dat op de jeugd heeft?

Deze week kreeg ik nog een ander staaltje van de Chinese maatschappij. Een studente was afwezig en had ook geen huiswerk gemaakt. De klasverantwoordelijke kwam me het probleem uitleggen. Arme familie, enig kind, vader overleden, grootouders onlangs overleden, de moeder licht mentaal gehandicapt, leeft van de openbare onderstand en is nu opgenomen voor een kankeroperatie. De studente moet voor haar zorgen, maar heeft geen officieel verlof gekregen, want dan moet ze wegens langdurige afwezigheid haar jaar overdoen. Ze hebben niet het geld om de operatie te betalen, de ziekteverzekering die ze heeft betaalt maar een klein deel van de kosten. De universiteit heeft daarom een gift gedaan, en ook bij de studenten en leerlingen is er een geldinzameling gebeurd voor het gezin. Voor arme mensen is dit een typisch geval: bij grote medische kosten hebben ze geen of onvoldoende verzekering; ze vallen terug op giften of leningen van familie en kennissen, of op steuncampagnes in werkkring, wijk en via lokale media. Oplossingen op zijn Chinees. Ik moet wel veel werken als leraar, maar het is echt een fantastische manier om een land te leren kennen…

Een bijdrage van Frank | Commentaar (1)

Op de rug van de draak

5°C binnen. De Chinezen moeten energie besparen.

Wat een ‘warme’ week , al was het hier héél erg koud! Maar ik ben verwend geweest, en daar genoot ik zo van!

Maandag begon het al goed: de studente van Frank die geselecteerd was voor de voordrachtwedstrijd in Harbin kwam op bezoek met allerlei geschenkjes om ons te danken. Ik begreep niet echt waarom maar blijkbaar wou ze dat. Er worden hier makkelijk cadeautjes gegeven, ook al moeten die gasten dat niet breed hebben! Ze had een typische gerookte worst mee. En Russische popjes, matroesjkas die in mekaar passen: Harbin is een erg Russische stad, zagen we zelf ook, toen we daar in januari waren. Maar het ongelooflijke is dat ze een héél lekker Russisch brood meebracht! Ze was haar teacher Frank ooit tegen gekomen op weg naar de bakkerij en toen had hij uitgelegd dat het moeilijk was voor ons om brood te vinden naar onze smaak: compact brood. En dat had ze onthouden. Inderdaad, het Russisch brood is zalig: te vergelijken met een ouderwets wit Ardeens boerenbrood. Ik heb het onmiddellijk gesneden en diepgevroren : we zullen er gedoseerd van eten, genietend als van een delicatesse…

Dankzij deze goede ziel eten we echt brood!

Ze heeft het niet gehaald op de wedstrijd maar ze kon zo smakelijk vertellen van haar weekend: alle studenten werden ontvangen in een VIJF sterren hotel! VIJF sterren, ze kregen vijf warme maaltijden waarvan drie in het VIJf sterren hotel! Haar ogen straalden licht toen ze het met ronde klanken en zo expressief vertelde! Dit is echt een meisje om te stelen.We filosofeerden wat over het leven, over oud worden of oud zijn, zoal wij (?). Ze vindt ons eeuwig jong door onze ingesteldheid. Ah, als ik nog niet in een mid-live ben kom ik er hier wel in, hoor: al die complimenten omdat we zo’n ‘tof oud koppel’ zijn!Vorige week kreeg ik nog zo’n prachtig compliment, van een jongen van vijftien jaar: hij zei me dat hij dacht dat ik heel erg mooi was toen ik jong was… dankjewel schatje…we blijven lachen én… vooral: zijn we niet piepjong, we voelen ons blij met het leven! (meestal toch…) Dat die jonge mensen zo ontzettend innemend kunnen zijn mochten we nog eens ondervinden met Wang Fan, dat meisje die ooit tien kilo rijst uit haar geboortestreek meesleurde voor ons, als geschenk. We gingen nu uit eten met haar. Ze heeft handjes van een kindje van zeven jaar maar ze is heel intelligent, erg geschikt voor haar studies sociale wetenschappen, denk ik. Ze komt van de buiten en moet bijklussen om haar studies te kunnen betalen. Eerder op de avond vertelde ze dat ze het zo druk heeft dat ze niet eens werk kan zoeken. Later op de avond vertelde Frank dat hij het toch wel heel erg lastig heeft dit jaar met al die opstellen dat hij moet verbeteren. Stelde ze toch wel voor om hem te helpen zeker, daar waar ze zou kunnen! En dat meende ze zo oprecht! Ik was er echt van ontroerd. Ze vertelde dat haar ouders aan het bouwen zijn: ze werden onteigend. Ze kregen grond in ruil, betalen de bouw zelf. Het huis zal ongeveer 100.000 RMB kosten (10.000euro), de familie bouwt er niet echt zelf aan. Toen we vroegen hoe de meeste mensen reageren op onteigening antwoordde ze dat de meeste boeren tevreden zijn, dat ze genoeg geld krijgen en blij zijn met de nieuwe woonst. Het probleem is dat boeren snel tevreden zijn met wat geld en een nieuwe identiteitskaart van stadsbewoner; ze beseffen onvoldoende hoe moeilijk ze werk zullen vinden om later te overleven; de uitgekeerde som is immers niet voldoende voor hun hele leven. Dinsdagnamiddag kreeg ik bezoek in mijn atelier van de directeur en eerste secretaris van de kunstafdeling van deze unief. Ze waren onder de indruk van mijn werk en boden alles aan wat aan te bieden viel: een atelier bij in de kunstschool , een eigen tentoonstelling, hun materiaal gebruiken en… een job als leerkracht! Ik zei dat ik dat wel wou, als ik ooit op pensioen ga. Ze zeiden dat ik dan welkom ben. Tot over twintig jaar! Maar om hen tegemoet te komen stelde ik voor een conferentie te geven voor de laatstejaars studenten en de leerkrachten. Daar waren ze erg tevreden om. Ik moet toegeven dat ik op zo’n momenten vergeet dat ik niet eens deftig Engels praat.Mijn chronisch tijdgebrek door het fijnschilderen is toch soms spijtig… gelukkig doe ik het zo ontzettend graag en heb er nooit spijt van als ik aan het werk ben, integendeel, spijt dat de dag zo vliegt, dat wel. Ik werk nu weer tot tien uur per dag en neem ’s middags nauwelijks rust om te eten: de manier waarop Chinezen eten stimuleert dat wel!Eerder beloofde de directeur me een week mee te nemen naar de buiten om landschappen te schilderen. Ik vond het erg vervelend dat ik daar niets meer van hoorde en nam nu de kans om dit uit te klaren. Tot hun opluchting want zij zaten er ook mee verveeld. Het bleek een cultuurmisverstand te zijn: zelf kwamen ze niet om zich niet op te dringen, ik durfde omwille van dezelfde reden niet gaan. Jammer, ik had willen meegaan. Ze beloofden me in de lente aan te spreken. Dat is echt een prachtig initiatief, twee maal per jaar trekken ze met de studenten enkele weken in de natuur om landschappen te schilderen. Dat ik een vrouw ben van uitpraten als iets fout dreigt te lopen breekt me soms zuur op, maar is meestal toch positief. Zelfs in China! Zo kreeg ik woensdag bezoek van dé man van het secretariaat, Owen plus de partijsecretaris: ‘cleaning-inspection’. Daar ik dat maar een raar beestje vond en deed ik iets heel erg on-chinees: ik vroeg Owen de volgende dag ronduit wat dat te betekenen had. En even onverwachts antwoordde hij me lachend en zonder omhalen: ‘o, mijn collega wou je werk eens zien!’ Woensdag ontmoet ik Suky terug, het meisje van het huwelijksfeest. Ze bedankte ons nogmaal voor onze aanwezigheid. Het is duidelijk: vreemdelingen op je huwelijksfeest hebben past perfect in het showgehalte: we vernamen vandaag zelfs dat we hier herhaaldelijk op de televisie getoond werden als bezoekers op een trouwfeest! (dat van de zondag). De ceremoniemeester van het feest gebruikt de opnamen als televisiereclame voor zijn business. Daar had hij wel eerst onze toelating mogen voor vragen!Suky vertelde dat zo’n lange Cadillac huren 3000 kwai (300 euro) voor twee uur kost. Gezien je hier alle prijzen maal vijf mag doen om te begrijpen wat dit voor hen is… niet weinig! Dit soort huwelijksfeesten bestaat sinds de opendeurpolitiek, sinds de jaren ’80. vroeger betaalden de ouders het huwelijk maar gezien dit nu de spuigaten uitloopt betaalt het koppel mee. Ik was blij te horen dat de dag voor de trouwertjes wel tot 17 uur, 18 uur duurt: nadat de genodigden weg zijn eet het koppel nog samen met de ouders. Daar zij tijdens het feest van hot naar her lopen met sigaretten, snoep, drank en hun omslagen ophalen is dat de enige oplossing. Van de school krijgt ze twéé weken verlof, niet weinig. Zij zouden naar Hongkong gaan, op huwelijksreis. Zouden, want daar ze gisterenavond haar handtas gestolen werd is ze haar identiteitspapieren kwijt. Het huilen stond haar nader dan het lachen. Maar er was meer. Ze nam me apart bij de arm, het moest eruit, ze had het niemand durven vertellen: enkele weken voor haar huwelijk werd ze 30.000 kwai (3.000 euro) gestolen! Ze hadden meubels gekozen. Zij ging ze betalen: iemand sneed haar handtas open in de bus en haalde haar portefeuille eruit! Arm meisje, ze voelde zich zo’n slechte echtgenote, zo mislukt op voorhand. Vandaar natuurlijk dat ze zo gestresseerd was op haar huwelijksdag: ik voelde dat er iets niet juist zat. Ik had heel erg met haar te doen en was blij dat ze me later op de dag nog eens opbelde zodat ik haar wat raad kon geven. Ik hoop zo voor haar dat ze het kan anders benaderen want geef toe, zo een start met een man die je nog nauwelijks kent en zo jong zijn… lastig. Dat ik hier zomaar over haar grote geheim praat is geen probleem: Chinezen hebben minstens drie namen. Ik onthou die Engelse maar als je dan bijvoorbeeld vraagt naar Owen, blijkt niemand hem te kennen, ook al is hij de spilfiguur van de school …Daarbij moet gezegd dat schrijven in een taaltje dat hier niemand kent toch OOK zijn voordelen heeft! Maandag mijn grote vriendin gehoord, zalig! Woensdag hoorde ik mijn zus uit Ysland en vrijdag hoorde ik mijn dikke vriend (sorry!). Totnogtoe had ik alleen mijn ouders aan de lijn gehad. Nu ben ik werkelijk verwend. Mijn ‘dikke vriend’ gaf me weer raad als steeds! Ooit las ik : ‘ik heb geen vrienden alleen maar leermeesters’ maar ik zeg liever: ‘mijn leermeesters zijn mijn vrienden, mijn vrienden mijn leermeesters’, ik ben hen dankbaar. Maar wat had ik plezier tijdens dat laatste telefoongesprek: hij belde toen ik net uit de kleren gegaan was in het badhuis en tussen tien andere naakte dames stond. We kletsen een uur, velen stonden mee te luisteren naar dat Vlaams taaltje maar daar trok ik me niets van aan. Maar na een uur bekende ik in welke toestand en welke omgeving ik daar stond: de reactie was kleurrijk! Of ik geen fototoestel met cameraatje had?Ik zwom voor de eerste maal met echt plezier! De school zou ons dit weekend trakteren op een weekendje Benxi: een uitstap voor de buitenlandse leerkrachten. Maar wegens te weinig belangstelling werd het afgelast. Exuberante Jennifer, kleurrijke Jim, hartveroverende Nolan, grappige Sato en alle andere actievelingen die nu over de wereldbol verspreid zijn, wat missen we jullie! Het is hier momenteel vrij saai: meestal brave familietjes, nogal elk op zich. Maar deze twee laten zich niet doen: we vertrekken zaterdagmorgen zelf naar Benxi!Ook al liggen de grotten van Benxi slechts 120 kilometer hier vandaan, het kost ons weer drie uur per taxi en twee bussen voor we er geraken, de steden uit en in rijden slorpt de meeste tijd op. We bezoeken per bootje de onderwater rivier met zijn grotten. Indrukwekkend. Aan de ingang hangen foto’s van andere knappe grotten in de wereld: onder andere een Belgische grot die ik niet ken!

We maken boven een prachtige wandeling op de berg. Toch wel lastig dat het weer via trappen gaat. Nu vind ik voor dit ene keertje dat de jongen van 15 gelijk heeft: ik wàs jong! De herfstsfeer is zalig! Op de unief zoek ik al de hele week naar bladeren om door te lopen, die krispen zo fijn onder je voeten. Maar ze zijn er te naarstig en vegen de bladeren te snel weg. Nu kan ik mijn hartje ophalen. En stel je voor: we komen in een dal terecht waar het muisstil is en waar we helemaal alleen zijn. Is dit China, en slechts een goeie 100 kilometer van bij ons?

‘Eté indien’ in Noordoost China

Na de grotten zoeken we een klein dorpje Xiao Yu waar heetwaterbronnen zijn. Het is inmiddels donker, het regent, is koud en na een half uur stappen blijken de beloofde twee kilometer er nog vijf extra te zijn, en bergop, vertelt een man die jammer genoeg de andere kant uit moet. Zoiets noemt men een penibele situatie!De enige taxi die passeert profiteert van onze hachelijke situatie en vraagt vier maal de prijs, bovenop het feit dat hij al een passagier had die dezelfde kant op moest. Deze keikoppen laten hem doorrijden, regen, kou, donker… we nemen het erbij maar zijn wel heel erg dankbaar als de man die ons eerder op de vijf kilometer wees ons komt oppikken. Hij reed opzettelijk terug om te kijken of wij niet in de problemen zaten. Bleek dat hij eigenlijk taxichauffeur was maar toch vroeg hij ons voor deze rit niets! In het hotel waar hij ons afzet krijgen we meteen een suite. In het salon moeten we mekaar zoeken! Maar ik kon mijn ogen niet geloven toen ik merkte dat het marmeren bad geen kraan had. De dame neemt me mee doorheen het reuzegroot hotel, tot in de kelder. Het lijkt een spookhotel, we zijn er helemaal alleen. In de kelder brengt ze me in een kamer met een bad waar je met tien personen in kan: of we daar blij mee zouden zijn? Ze laat het vollopen. We genieten van het hete water van een natuurlijke bron, zalig!

Het avondmaal wordt ons op de kamer geserveerd: de aardappelschotel bevat geen aardappelen, de champignonsoep geen champignons maar alles smaakt ons:we hebben honger.

Op zondag gaat Frank pas serieus de avonturentoer op.

Op het platteland, vóór de sneeuwstorm

Hij wil wandelen op een berg, de Guan Men Shan, hier 40 kilometer vandaan in een afgelegen gebied. We geraken er dankzij weerom een stel vriendelijke heren die ons meenemen, en een gammel busje.

Die Chinezen doen het toch maar: je over bergrichels leiden waar je niet zou durven van dromen dat je er ooit op loopt! Naar zo’n richel brengen ze je via een pad met trappen, natuurlijk. Daar sta je dan op de ‘drakenrug’ een trappenpad maximum één meter breed, links en rechts een afgrond van jewelste (Lut, waar hebben we dat nog meegemaakt?), achter je het knapste landschap, voor je drie bergpieken met lyrische namen als oude keizer, jonge keizer en keizerin…

Met de trap kom je overal in China

Daar houden ze van: bergpieken en bomen beschrijvingen geven. Voor een holle boom, zo staan er drie alleen al in onze Tielroodse tuin, vind je het plakkaatje: boom zonder hart. Aan een unieke boom, nog nooit gezien, met een rond gat in de stam staat geen plakkaatje. Onze fantasie slaat op hol! We veronderstellen dat die van de chinezen daar ook zo de spui ‘gaten’ uitliep dat ze er maar geen naam aan gaven!We komen één koppel tegen die zegt dat we moeten volhouden: verderop staat dé rode vlag… weer eindeloos veel trappen verder zeggen twee mannen hetzelfde. Zijzelf zijn gekleed in kostuum en mocassins…

We vinden de rode vlag. Wauw. Maar mijn wauw slaat op de opluchting dat we er zijn, niet op het panorama want er is niet veel te zien daar sneeuw de lucht vult! Sneeuw! Het begint onschuldig. Gezeten op de trappen, luisterend naar de stilte, kijkend naar de pràchtige rode herfstbladen, genieten we nog van die onschuldige vlokjes.

Morgen zo stijf dat we de Chinese toiletten niet kunnen gebruiken…

Maar we komen maar net op tijd beneden. Voor we aan de bushalte komen wroeten we ons doorheen een ware sneeuwstorm, recht in ons gezicht.De bus laat op zich wachten, er hangt geen uurtabel en er is geen schuilhokje. Naast ons twee bevroren koppeltjes, studenten uit Shenyang, die helemaal niet voorbereid waren op dit weer: een meisje staat er in trui, geen muts, niets!Gelukkig vallen de aansluitingen met de andere bussen nu mee, en zijn de bussen warm. Wat we dachten dat autopech was bleek maar een klein probleem: de chauffeur legt zich even onder de bus, rijdt, stopt nog eens, gaat weer liggen, rijdt en rijdt verder. Oef, want het sneeuwt nu erg. Op deze bus schiet ik echt een vlieger af! De buschauffeur zegt aan een extra passagier voor ons te komen zitten op een omgekeerde emmer. De man heeft zo geen zin om bij die ‘lawaai’s’ (vreemdelingen, weet je nog wel) te zitten. De chauffeur dringt aan en ik zeg mompelend in het westvlaams: ‘ja ventje, zet je mo bie die lawaai’s’. het lijkt alsof de chauffeur 220 V door zijn lichaam krijgt! Hij kijkt achterom, kijkt me aan en zegt, in het Chinees natuurlijk: “amai, jij spreekt goed Chinees!” wat ik met een gestreken gezicht beaam. Frank komt niet bij! Hij studeert elke dag uren Chinees en als hij iets zegt hebben ze niet eens in de gaten dat het hun taal is; als ik met mijn 15 woorden mijn mond opendoe,vallen ze achterover: ‘Zo goed Chinees praten, hoe is het mogelijk’. We zijn blij heelhuids thuis te geraken, ook Shenyang ligt een beetje wit. We moeten niet rond de pot draaien: Belgische pralines smaken héérlijk! Een Belg die hier woont en werkt is net terug uit en bood aan spullen voor ons mee te brengen. Superlief! Ik schakelde vrienden in die pakjes bijeenbrachten. Nu leek het alsof de Sint op bezoek was. Dankjewel Lieve, Marc, Marina, Evy en Stijn! Gisterenavond gingen we het pakje ophalen in het Sheraton hotel. Er kwam nog een ander koppeltje iets ophalen, studenten. Blijkt dat hier momenteel 31 studenten van de Gentse universiteit voor vier maanden aan de provinciale universiteit van Liaoning studeren! Niet te geloven! Dit koppeltje kwam voor de helft uit Brugge, jawel en zij had een e-mail adres gekregen van haar moeder van een Frank en Lieve die ook Shenyang zouden wonen, maar ze had hen nog niet gecontacteerd. Of we die soms kennen? Is de wereld klein? Voor we naar de Sheraton gingen wandelden we er even in die buurt, voor ons is dit helemaal de andere kant van de stad. Er is daar een wooncomplex, Riverside, waar poepsjieke villa’s staan, appartementen, een hotel en een winkel. Een stad op zich voor rijke Chinezen en vreemdelingen. Vuitton, Max Mara, Armani:allen aanwezig. Maar geen deftig brood! Ik kocht in de winkel met plezier kaas, olijven en bouillonblokjes maar toch ben ik zo blij dat we hier niet wonen! Trouwens in de winkel van de Sheraton, zag ik een centuurtje dat me heel erg beviel: 310 EURO! Om de hoek vonden we wel een betaalbaar restaurant gespecialiseerd in paddestoelen; nooit zoveel soorten eetbare paddestoelen samen gezien; we trakteren onszelf op champignonsoep, een schotel gestoofde gemengde champignons, en champignonraviolis; alles samen voor 8 euro!

Ons paradijsje was deze avond ons appartementje met de geur én de smaak van de pralines…

En ja, we hebben de koude overleefd tot 1 november. De stoomketels van de universiteit zijn officieel aangestoken, er loopt warm water door de verwarming, de temperatuur in het atelier is opgelopen tot een ‘comfortabele’ 16 graden. Laat de echte winter maar komen!

Een bijdrage van Lieve | Commentaar (1)