Op de rug van de draak

5°C binnen. De Chinezen moeten energie besparen.

Wat een ‘warme’ week , al was het hier héél erg koud! Maar ik ben verwend geweest, en daar genoot ik zo van!

Maandag begon het al goed: de studente van Frank die geselecteerd was voor de voordrachtwedstrijd in Harbin kwam op bezoek met allerlei geschenkjes om ons te danken. Ik begreep niet echt waarom maar blijkbaar wou ze dat. Er worden hier makkelijk cadeautjes gegeven, ook al moeten die gasten dat niet breed hebben! Ze had een typische gerookte worst mee. En Russische popjes, matroesjkas die in mekaar passen: Harbin is een erg Russische stad, zagen we zelf ook, toen we daar in januari waren. Maar het ongelooflijke is dat ze een héél lekker Russisch brood meebracht! Ze was haar teacher Frank ooit tegen gekomen op weg naar de bakkerij en toen had hij uitgelegd dat het moeilijk was voor ons om brood te vinden naar onze smaak: compact brood. En dat had ze onthouden. Inderdaad, het Russisch brood is zalig: te vergelijken met een ouderwets wit Ardeens boerenbrood. Ik heb het onmiddellijk gesneden en diepgevroren : we zullen er gedoseerd van eten, genietend als van een delicatesse…

Dankzij deze goede ziel eten we echt brood!

Ze heeft het niet gehaald op de wedstrijd maar ze kon zo smakelijk vertellen van haar weekend: alle studenten werden ontvangen in een VIJF sterren hotel! VIJF sterren, ze kregen vijf warme maaltijden waarvan drie in het VIJf sterren hotel! Haar ogen straalden licht toen ze het met ronde klanken en zo expressief vertelde! Dit is echt een meisje om te stelen.We filosofeerden wat over het leven, over oud worden of oud zijn, zoal wij (?). Ze vindt ons eeuwig jong door onze ingesteldheid. Ah, als ik nog niet in een mid-live ben kom ik er hier wel in, hoor: al die complimenten omdat we zo’n ‘tof oud koppel’ zijn!Vorige week kreeg ik nog zo’n prachtig compliment, van een jongen van vijftien jaar: hij zei me dat hij dacht dat ik heel erg mooi was toen ik jong was… dankjewel schatje…we blijven lachen én… vooral: zijn we niet piepjong, we voelen ons blij met het leven! (meestal toch…) Dat die jonge mensen zo ontzettend innemend kunnen zijn mochten we nog eens ondervinden met Wang Fan, dat meisje die ooit tien kilo rijst uit haar geboortestreek meesleurde voor ons, als geschenk. We gingen nu uit eten met haar. Ze heeft handjes van een kindje van zeven jaar maar ze is heel intelligent, erg geschikt voor haar studies sociale wetenschappen, denk ik. Ze komt van de buiten en moet bijklussen om haar studies te kunnen betalen. Eerder op de avond vertelde ze dat ze het zo druk heeft dat ze niet eens werk kan zoeken. Later op de avond vertelde Frank dat hij het toch wel heel erg lastig heeft dit jaar met al die opstellen dat hij moet verbeteren. Stelde ze toch wel voor om hem te helpen zeker, daar waar ze zou kunnen! En dat meende ze zo oprecht! Ik was er echt van ontroerd. Ze vertelde dat haar ouders aan het bouwen zijn: ze werden onteigend. Ze kregen grond in ruil, betalen de bouw zelf. Het huis zal ongeveer 100.000 RMB kosten (10.000euro), de familie bouwt er niet echt zelf aan. Toen we vroegen hoe de meeste mensen reageren op onteigening antwoordde ze dat de meeste boeren tevreden zijn, dat ze genoeg geld krijgen en blij zijn met de nieuwe woonst. Het probleem is dat boeren snel tevreden zijn met wat geld en een nieuwe identiteitskaart van stadsbewoner; ze beseffen onvoldoende hoe moeilijk ze werk zullen vinden om later te overleven; de uitgekeerde som is immers niet voldoende voor hun hele leven. Dinsdagnamiddag kreeg ik bezoek in mijn atelier van de directeur en eerste secretaris van de kunstafdeling van deze unief. Ze waren onder de indruk van mijn werk en boden alles aan wat aan te bieden viel: een atelier bij in de kunstschool , een eigen tentoonstelling, hun materiaal gebruiken en… een job als leerkracht! Ik zei dat ik dat wel wou, als ik ooit op pensioen ga. Ze zeiden dat ik dan welkom ben. Tot over twintig jaar! Maar om hen tegemoet te komen stelde ik voor een conferentie te geven voor de laatstejaars studenten en de leerkrachten. Daar waren ze erg tevreden om. Ik moet toegeven dat ik op zo’n momenten vergeet dat ik niet eens deftig Engels praat.Mijn chronisch tijdgebrek door het fijnschilderen is toch soms spijtig… gelukkig doe ik het zo ontzettend graag en heb er nooit spijt van als ik aan het werk ben, integendeel, spijt dat de dag zo vliegt, dat wel. Ik werk nu weer tot tien uur per dag en neem ’s middags nauwelijks rust om te eten: de manier waarop Chinezen eten stimuleert dat wel!Eerder beloofde de directeur me een week mee te nemen naar de buiten om landschappen te schilderen. Ik vond het erg vervelend dat ik daar niets meer van hoorde en nam nu de kans om dit uit te klaren. Tot hun opluchting want zij zaten er ook mee verveeld. Het bleek een cultuurmisverstand te zijn: zelf kwamen ze niet om zich niet op te dringen, ik durfde omwille van dezelfde reden niet gaan. Jammer, ik had willen meegaan. Ze beloofden me in de lente aan te spreken. Dat is echt een prachtig initiatief, twee maal per jaar trekken ze met de studenten enkele weken in de natuur om landschappen te schilderen. Dat ik een vrouw ben van uitpraten als iets fout dreigt te lopen breekt me soms zuur op, maar is meestal toch positief. Zelfs in China! Zo kreeg ik woensdag bezoek van dé man van het secretariaat, Owen plus de partijsecretaris: ‘cleaning-inspection’. Daar ik dat maar een raar beestje vond en deed ik iets heel erg on-chinees: ik vroeg Owen de volgende dag ronduit wat dat te betekenen had. En even onverwachts antwoordde hij me lachend en zonder omhalen: ‘o, mijn collega wou je werk eens zien!’ Woensdag ontmoet ik Suky terug, het meisje van het huwelijksfeest. Ze bedankte ons nogmaal voor onze aanwezigheid. Het is duidelijk: vreemdelingen op je huwelijksfeest hebben past perfect in het showgehalte: we vernamen vandaag zelfs dat we hier herhaaldelijk op de televisie getoond werden als bezoekers op een trouwfeest! (dat van de zondag). De ceremoniemeester van het feest gebruikt de opnamen als televisiereclame voor zijn business. Daar had hij wel eerst onze toelating mogen voor vragen!Suky vertelde dat zo’n lange Cadillac huren 3000 kwai (300 euro) voor twee uur kost. Gezien je hier alle prijzen maal vijf mag doen om te begrijpen wat dit voor hen is… niet weinig! Dit soort huwelijksfeesten bestaat sinds de opendeurpolitiek, sinds de jaren ’80. vroeger betaalden de ouders het huwelijk maar gezien dit nu de spuigaten uitloopt betaalt het koppel mee. Ik was blij te horen dat de dag voor de trouwertjes wel tot 17 uur, 18 uur duurt: nadat de genodigden weg zijn eet het koppel nog samen met de ouders. Daar zij tijdens het feest van hot naar her lopen met sigaretten, snoep, drank en hun omslagen ophalen is dat de enige oplossing. Van de school krijgt ze twéé weken verlof, niet weinig. Zij zouden naar Hongkong gaan, op huwelijksreis. Zouden, want daar ze gisterenavond haar handtas gestolen werd is ze haar identiteitspapieren kwijt. Het huilen stond haar nader dan het lachen. Maar er was meer. Ze nam me apart bij de arm, het moest eruit, ze had het niemand durven vertellen: enkele weken voor haar huwelijk werd ze 30.000 kwai (3.000 euro) gestolen! Ze hadden meubels gekozen. Zij ging ze betalen: iemand sneed haar handtas open in de bus en haalde haar portefeuille eruit! Arm meisje, ze voelde zich zo’n slechte echtgenote, zo mislukt op voorhand. Vandaar natuurlijk dat ze zo gestresseerd was op haar huwelijksdag: ik voelde dat er iets niet juist zat. Ik had heel erg met haar te doen en was blij dat ze me later op de dag nog eens opbelde zodat ik haar wat raad kon geven. Ik hoop zo voor haar dat ze het kan anders benaderen want geef toe, zo een start met een man die je nog nauwelijks kent en zo jong zijn… lastig. Dat ik hier zomaar over haar grote geheim praat is geen probleem: Chinezen hebben minstens drie namen. Ik onthou die Engelse maar als je dan bijvoorbeeld vraagt naar Owen, blijkt niemand hem te kennen, ook al is hij de spilfiguur van de school …Daarbij moet gezegd dat schrijven in een taaltje dat hier niemand kent toch OOK zijn voordelen heeft! Maandag mijn grote vriendin gehoord, zalig! Woensdag hoorde ik mijn zus uit Ysland en vrijdag hoorde ik mijn dikke vriend (sorry!). Totnogtoe had ik alleen mijn ouders aan de lijn gehad. Nu ben ik werkelijk verwend. Mijn ‘dikke vriend’ gaf me weer raad als steeds! Ooit las ik : ‘ik heb geen vrienden alleen maar leermeesters’ maar ik zeg liever: ‘mijn leermeesters zijn mijn vrienden, mijn vrienden mijn leermeesters’, ik ben hen dankbaar. Maar wat had ik plezier tijdens dat laatste telefoongesprek: hij belde toen ik net uit de kleren gegaan was in het badhuis en tussen tien andere naakte dames stond. We kletsen een uur, velen stonden mee te luisteren naar dat Vlaams taaltje maar daar trok ik me niets van aan. Maar na een uur bekende ik in welke toestand en welke omgeving ik daar stond: de reactie was kleurrijk! Of ik geen fototoestel met cameraatje had?Ik zwom voor de eerste maal met echt plezier! De school zou ons dit weekend trakteren op een weekendje Benxi: een uitstap voor de buitenlandse leerkrachten. Maar wegens te weinig belangstelling werd het afgelast. Exuberante Jennifer, kleurrijke Jim, hartveroverende Nolan, grappige Sato en alle andere actievelingen die nu over de wereldbol verspreid zijn, wat missen we jullie! Het is hier momenteel vrij saai: meestal brave familietjes, nogal elk op zich. Maar deze twee laten zich niet doen: we vertrekken zaterdagmorgen zelf naar Benxi!Ook al liggen de grotten van Benxi slechts 120 kilometer hier vandaan, het kost ons weer drie uur per taxi en twee bussen voor we er geraken, de steden uit en in rijden slorpt de meeste tijd op. We bezoeken per bootje de onderwater rivier met zijn grotten. Indrukwekkend. Aan de ingang hangen foto’s van andere knappe grotten in de wereld: onder andere een Belgische grot die ik niet ken!

We maken boven een prachtige wandeling op de berg. Toch wel lastig dat het weer via trappen gaat. Nu vind ik voor dit ene keertje dat de jongen van 15 gelijk heeft: ik wàs jong! De herfstsfeer is zalig! Op de unief zoek ik al de hele week naar bladeren om door te lopen, die krispen zo fijn onder je voeten. Maar ze zijn er te naarstig en vegen de bladeren te snel weg. Nu kan ik mijn hartje ophalen. En stel je voor: we komen in een dal terecht waar het muisstil is en waar we helemaal alleen zijn. Is dit China, en slechts een goeie 100 kilometer van bij ons?

‘Eté indien’ in Noordoost China

Na de grotten zoeken we een klein dorpje Xiao Yu waar heetwaterbronnen zijn. Het is inmiddels donker, het regent, is koud en na een half uur stappen blijken de beloofde twee kilometer er nog vijf extra te zijn, en bergop, vertelt een man die jammer genoeg de andere kant uit moet. Zoiets noemt men een penibele situatie!De enige taxi die passeert profiteert van onze hachelijke situatie en vraagt vier maal de prijs, bovenop het feit dat hij al een passagier had die dezelfde kant op moest. Deze keikoppen laten hem doorrijden, regen, kou, donker… we nemen het erbij maar zijn wel heel erg dankbaar als de man die ons eerder op de vijf kilometer wees ons komt oppikken. Hij reed opzettelijk terug om te kijken of wij niet in de problemen zaten. Bleek dat hij eigenlijk taxichauffeur was maar toch vroeg hij ons voor deze rit niets! In het hotel waar hij ons afzet krijgen we meteen een suite. In het salon moeten we mekaar zoeken! Maar ik kon mijn ogen niet geloven toen ik merkte dat het marmeren bad geen kraan had. De dame neemt me mee doorheen het reuzegroot hotel, tot in de kelder. Het lijkt een spookhotel, we zijn er helemaal alleen. In de kelder brengt ze me in een kamer met een bad waar je met tien personen in kan: of we daar blij mee zouden zijn? Ze laat het vollopen. We genieten van het hete water van een natuurlijke bron, zalig!

Het avondmaal wordt ons op de kamer geserveerd: de aardappelschotel bevat geen aardappelen, de champignonsoep geen champignons maar alles smaakt ons:we hebben honger.

Op zondag gaat Frank pas serieus de avonturentoer op.

Op het platteland, vóór de sneeuwstorm

Hij wil wandelen op een berg, de Guan Men Shan, hier 40 kilometer vandaan in een afgelegen gebied. We geraken er dankzij weerom een stel vriendelijke heren die ons meenemen, en een gammel busje.

Die Chinezen doen het toch maar: je over bergrichels leiden waar je niet zou durven van dromen dat je er ooit op loopt! Naar zo’n richel brengen ze je via een pad met trappen, natuurlijk. Daar sta je dan op de ‘drakenrug’ een trappenpad maximum één meter breed, links en rechts een afgrond van jewelste (Lut, waar hebben we dat nog meegemaakt?), achter je het knapste landschap, voor je drie bergpieken met lyrische namen als oude keizer, jonge keizer en keizerin…

Met de trap kom je overal in China

Daar houden ze van: bergpieken en bomen beschrijvingen geven. Voor een holle boom, zo staan er drie alleen al in onze Tielroodse tuin, vind je het plakkaatje: boom zonder hart. Aan een unieke boom, nog nooit gezien, met een rond gat in de stam staat geen plakkaatje. Onze fantasie slaat op hol! We veronderstellen dat die van de chinezen daar ook zo de spui ‘gaten’ uitliep dat ze er maar geen naam aan gaven!We komen één koppel tegen die zegt dat we moeten volhouden: verderop staat dé rode vlag… weer eindeloos veel trappen verder zeggen twee mannen hetzelfde. Zijzelf zijn gekleed in kostuum en mocassins…

We vinden de rode vlag. Wauw. Maar mijn wauw slaat op de opluchting dat we er zijn, niet op het panorama want er is niet veel te zien daar sneeuw de lucht vult! Sneeuw! Het begint onschuldig. Gezeten op de trappen, luisterend naar de stilte, kijkend naar de pràchtige rode herfstbladen, genieten we nog van die onschuldige vlokjes.

Morgen zo stijf dat we de Chinese toiletten niet kunnen gebruiken…

Maar we komen maar net op tijd beneden. Voor we aan de bushalte komen wroeten we ons doorheen een ware sneeuwstorm, recht in ons gezicht.De bus laat op zich wachten, er hangt geen uurtabel en er is geen schuilhokje. Naast ons twee bevroren koppeltjes, studenten uit Shenyang, die helemaal niet voorbereid waren op dit weer: een meisje staat er in trui, geen muts, niets!Gelukkig vallen de aansluitingen met de andere bussen nu mee, en zijn de bussen warm. Wat we dachten dat autopech was bleek maar een klein probleem: de chauffeur legt zich even onder de bus, rijdt, stopt nog eens, gaat weer liggen, rijdt en rijdt verder. Oef, want het sneeuwt nu erg. Op deze bus schiet ik echt een vlieger af! De buschauffeur zegt aan een extra passagier voor ons te komen zitten op een omgekeerde emmer. De man heeft zo geen zin om bij die ‘lawaai’s’ (vreemdelingen, weet je nog wel) te zitten. De chauffeur dringt aan en ik zeg mompelend in het westvlaams: ‘ja ventje, zet je mo bie die lawaai’s’. het lijkt alsof de chauffeur 220 V door zijn lichaam krijgt! Hij kijkt achterom, kijkt me aan en zegt, in het Chinees natuurlijk: “amai, jij spreekt goed Chinees!” wat ik met een gestreken gezicht beaam. Frank komt niet bij! Hij studeert elke dag uren Chinees en als hij iets zegt hebben ze niet eens in de gaten dat het hun taal is; als ik met mijn 15 woorden mijn mond opendoe,vallen ze achterover: ‘Zo goed Chinees praten, hoe is het mogelijk’. We zijn blij heelhuids thuis te geraken, ook Shenyang ligt een beetje wit. We moeten niet rond de pot draaien: Belgische pralines smaken héérlijk! Een Belg die hier woont en werkt is net terug uit en bood aan spullen voor ons mee te brengen. Superlief! Ik schakelde vrienden in die pakjes bijeenbrachten. Nu leek het alsof de Sint op bezoek was. Dankjewel Lieve, Marc, Marina, Evy en Stijn! Gisterenavond gingen we het pakje ophalen in het Sheraton hotel. Er kwam nog een ander koppeltje iets ophalen, studenten. Blijkt dat hier momenteel 31 studenten van de Gentse universiteit voor vier maanden aan de provinciale universiteit van Liaoning studeren! Niet te geloven! Dit koppeltje kwam voor de helft uit Brugge, jawel en zij had een e-mail adres gekregen van haar moeder van een Frank en Lieve die ook Shenyang zouden wonen, maar ze had hen nog niet gecontacteerd. Of we die soms kennen? Is de wereld klein? Voor we naar de Sheraton gingen wandelden we er even in die buurt, voor ons is dit helemaal de andere kant van de stad. Er is daar een wooncomplex, Riverside, waar poepsjieke villa’s staan, appartementen, een hotel en een winkel. Een stad op zich voor rijke Chinezen en vreemdelingen. Vuitton, Max Mara, Armani:allen aanwezig. Maar geen deftig brood! Ik kocht in de winkel met plezier kaas, olijven en bouillonblokjes maar toch ben ik zo blij dat we hier niet wonen! Trouwens in de winkel van de Sheraton, zag ik een centuurtje dat me heel erg beviel: 310 EURO! Om de hoek vonden we wel een betaalbaar restaurant gespecialiseerd in paddestoelen; nooit zoveel soorten eetbare paddestoelen samen gezien; we trakteren onszelf op champignonsoep, een schotel gestoofde gemengde champignons, en champignonraviolis; alles samen voor 8 euro!

Ons paradijsje was deze avond ons appartementje met de geur én de smaak van de pralines…

En ja, we hebben de koude overleefd tot 1 november. De stoomketels van de universiteit zijn officieel aangestoken, er loopt warm water door de verwarming, de temperatuur in het atelier is opgelopen tot een ‘comfortabele’ 16 graden. Laat de echte winter maar komen!

Een bijdrage van Lieve | Commentaar (1)