OVER JASMIJNGEUREN EN BIJNA-BLOTE MEISJES

Ik zal je niet lang in spanning laten, ik begin maar met het bijna-bloot. Vrijdagavond in het zwembad liepen daar vijf, lange slanke Russische deernes. Meer buitenlanders?! Dat was al een bezienswaardigheid op zich, laat staan hun textiel dat we nog nauwelijks textiel konden noemen. Ze liepen daar met enkele vierkante cm vastgehouden met touwtjes. Ikzelf had net mijn badpak met billetjes dat ik hier ooit kocht niet aan, het contrast zou groot geweest zijn. (om geen fantasie op hol te laten slaan:ik droeg een ander badpak). Geef mij toch maar de fleurige bikinitjes van de Chinezekes: een groot, kleurrijk bovenstuk reikend tot aan de buik en eronder een broekje met een heel kort zwierig rokje eraan: dit is hier de mode en daar staan ze zo schattig mee. Het leukste komt: in de douche- en saunaruimte waar alle vrouwen naakt rondlopen voelden de dames zich te beschaamd om hun alles-verhullende textiel uit te doen…Trouwens deze meisjes merkte ik gisterennacht voor het eerst op in onze universiteit: ze hielden me vorige nacht uit mijn slaap: tot één uur in de nacht stonden ze te roepen en te gillen door hun raam dat zich op een afstand van tien meter van het onze bevindt. Er studeren veel Russen in onze universiteit en die logeren in ons gebouw. Eerlijk, ik vind dit niet de sympathiekste bewoners: ze drinken veel, zijn luidruchtig en gedragen zich vrij hautain. Behalve als je er individueel mee praat, dan vallen ze wel mee.  Frank en ik hebben eens onze tijd genomen om dat badhuis echt te verkennen. Meestal begeef ik me van douche naar zwemmen, van zwemmen naar douche/sauna. En soms laat ik me in bermuda en bloesje steken om me in het gemeenschappelijk gedeelte te laten masseren, in een aparte kamer, dat wel. (laatst had ik een jonge man die me trots liet zien dat hij borsthaar had! Ik kwam niet bij van het lachen maar besefte inderdaad nogal laat dat dit voor deze haarloze mensen vrij ongewoon moet zijn!) Dat er hier veel meer te doen was had ik wel al gezien maar nooit echt goed bekeken.We beslissen om de zelfbediening eens te testen. Grote zaal, vrij intiem verlicht, rotan tafeltjes en stoelen, in het midden een groot podium waar na 21 uur flashy optredens zijn, al dan niet schaars gekleed. We bedienen ons van allerlei, van noedels tot allerlei groenten en vleessoorten (nekken en koppen ontbreken natuurlijk niet) tot taartjes. Jammer dat we wat laat zijn: er wordt hier gegeten tussen 17 en 20 uur: het eten is al koud om 19.30u, ook al staat het op chauffe-plats, onverwarmde… Om 21 uur zegt men dat we moeten weggaan of bijbetalen: het optreden begint. We gaan.

Dat hier ook een gemeenschappelijke sauna voor mannen en vrouwen is, je houdt er je pakje aan, wist ik niet. Het is een prachtige ruimte vol rieten matten, er wordt Chinees schaak gespeeld,de sfeer zit er goed, echt oosters. Voor de ruimte staan zowaar tafeltjes en stoeltjes om thee te drinken. Ik smeed plannetjes: ik zal hier toch eens een nachtje komen doorbrengen met mijn zus! (o, wat kijk ik uit naar haar bezoek! Ik sta te popelen om dit alles met haar te delen en om haar en haar dochters’ reactie te zien op dit alles!) Ja, alle sociaal contact gebeurt in het badhuis. Ik dacht dat het alleen een veredeld ‘rollenbollen’ huis was maar er gebeurt toch veel meer.Die badhuizen, dat is toch wel een fenomeen: hoeveel er zijn in deze stad? Massa’s: grote luxueuze gebouwen met een imponerende gevel met véél bladgoud, overal in de stad vind je er. Alsook, naar oude traditie en om het gebrek aan een eigen badkamer in de oude gebouwen te compenseren, zijn er vele kleine die niet opvallen. Ik mis trouwens in het zwembad mijn badmeesters. Allen zijn ze weg. Wat zou er aan de hand zijn? Nu, ik kan wel rustiger zwemmen, dat is dan wel het voordeel! Zaterdag werd een heerlijke dag! Terwijl we poetsten stopte ik de winterkledij weg, haalde de zomerkledij uit. Een jaarlijks ritueel dat me steeds vlinders bezorgd! En hier zeker, ik loop al de hele week zo zot als een kanon want we haalden de dertig graden! Daarenboven kregen we terug een kaart van de post: er ligt een pakje. (Ik vermoed wat het is: de merino trui die ik in Nieuw Zeeland bestelde.) Leuk alibi om te fietsen. Ik wil fietsen via ons prachtige Beilin park, koffie meenemen, Monique-chocolade mee, een leesboekje en ons onder een boom flokken. Klinkt al heerlijk op zich maar dat we dan ook nog zoude getrakteerd worden in het park op een indringende, sensuele jasmijngeur, overtreft zelfs mijn dromen: alle bomen staan in bloei. Zo zit ik jasmijn te snuiven, te lezen, te genieten van chocolaatje en koffietje, terwijl onder de boom naast ons een man Chinese trompet speelt. Om jaloers te worden op je eigen schaduw, toch?… Het pakje is de trui. Blij dat die aankwam. We fietsen langs de Carrefour: van de boycott is niets te zien, het was een oproep via internet. Het gaat erom dat de Carrefour en ook the Bodyshop, overgenomen door Loreal, geld geven aan de daila lama. Dit zal wellicht geen geld zijn om een nieuw hoedje te kopen… Ik verbijt mijn zin in een stokbroodje en ben solidair, al compenseer ik mijn opoffering met… een ijsje bij …Mc Donalds. Foei! Terwijl we buiten ons ijsje verorberen zien we een jongetje dat de rugzak uit onze fietsmand wil stelen, hij ziet ons nochtans zitten op een meter van de fiets. In de moderne wijk, rond de markt ontdekken we een enorme supermarkt waar alleen thee verkocht wordt. Ik kan niet weerstaan en sla er zelfs mijn voorraadje voor België op: een fluweelzachte groene thee: Long Jin (Drakenbron) van het Westelijke Meer (50 euro per kilo) . Later kom ik beslist terug voor jasmijnthee. (ik zal extra koffers mogen kopen, wat is het hard om te beseffen dat alles vergescheept moet worden)

Als we aan de provinciale schouwburg naar het programma staan kijken willen zwartverkopers ons een kaart verkopen: er begon net een spektakel. Welk wordt maar niet duidelijk. We twijfelen en de prijs zakt van 20 euro naar 5 euro. Het blijkt een soort wijkfeest, georganiseerd door de ‘club van eigenaars van de Tienduizend Gasten verkaveling’. Er wordt op amateuristische manier gezongen, gedanst, toneel opgevoerd. Ook het mooie salsa dansende koppeltje, een kleinzoon met zijn oma van 67 gekleed in het nodige minirokje en topje, ontbreken niet. De avond wordt afgesloten als naar gewoonte: een houterig emotioneel toneeltje, eerder dialoogjes, waarin mama, papa, oma, opa geëerd worden en voor deze gelegenheid: waarin herhaaldelijk gezegd wordt hoe gelukkig ze zijn in hun nieuwbouwappartement. Even dachten we dat het een promotiestunt van een immobiliënburo was maar het bleek dat er niets verkocht werd. Ik ben blij dat ook meegemaakt te hebben, vooral de zingende en dansende kleintjes zijn om te stelen, en vooral blij dat ik zo de binnenkant van het moderne theater eens zag.

Vóór het theater, op de ‘grote markt’ van Shenyang, wordt actief gevliegerd, gedanst, gerapt, ‘gepluimd’ (ik koop er mij ook eentje en zal dat eens uit proberen met Frank). Kun je je voorstellen welk aroma aan de pan ontsnapt als ik het deksel van mijn kookpot optil en hoe ik me dan voel? Dat sterke moment van snuiven aan walmen van gesnipperde lente-uitjes, gember, look en vijfsterrenkruid. Ah, zo lekker. Even intens en opwekkend als die ontsnappende geur die direct erna oplost, strelen de bloesemgeuren me terwijl we naar huis fietsen. ‘he, rook je het?’ ‘nu je het zegt, ja…’ Een stop aan het fruithoekje waar we verwelkomd worden op een ‘Waar zijn jullie zolang gebleven? En vanwaar komen jullie nu? En kom maar snel terug, wacht niet zo lang meer’. Een stop bij mijn bloemenmeisje: ‘Ah, je bent daar weer? Vanwaar komen jullie? Wat hebben jullie gegeten? Eten jullie rijst of alleen maar aardappelen?’ Ze snauwt nogal en Frank begreep het laatste woord niet. Energiek gaat ze in de keuken rommelen: ‘Ah ja, een aardappel, ja dat kennen we.’ ‘Eten jullie dat in stukken en gekookt of rauw geraspt?’ (wordt vaak gedaan in China, met vinaigrette en wat koriander erdoor, lékker!) ‘En je kleren zijn weer zo zot’ zegt ze lachend. Tussen al haar aframmelen duw ik erdoor: ‘Ik nam zes witte lelies en drie gele’. ‘Ik moet het allemaal niet weten, neem wat je wil en geef me 14 yuan, het is allemaal goed’ Ze geeft me er vijf terug op mijn briefje van twintig. Ik gaf haar een foto van ons twee die ik liet ontwikkelen, ze gilt het uit en vindt zichzelf zo lelijk. Je kan niet anders dan in je bed nog liggen lachen als je aan die meid denkt. Zondagmorgen gaan we voor de eerste maal buiten aan de vijver ontbijten, en ons boekje verder lezen. In de namiddag willen we een experiment doen: een doos opsturen naar België. In welk postkantoor kan dit? Zijn er dozen, hoe groot zijn die? Hoeveel kost het? Hoe lang doet het erover en zal alles er nog inzitten bij aankomst? Al zijn onze ervaring van hetgeen we ontvangen heel goed, we hoorden diverse verhalen over het terugsturen van spullen: er zou wel eens wat verdwijnen. Ik vul de doos met gewone en enkele aantrekkelijke spullen voor controleurs en douaneambtenaren… Het versturen zelf valt mee: het kan vanuit het postkantoor op onze universiteit, het kost ons 25 euro voor elf kilo, tarief trage post. Al mag ik niet bedenken hoeveel dozen ik zal nodig hebben, al zullen we sowieso terug een kist laten opsturen. Maar goed, dit is al interessant om weten. De rest zijn echt zorgen voor later… We fietsen nog even tot aan het centrale plein waar het enorme beeld van Mao staat; daar vlakbij is een van de grootste boekenwinkels. Eventjes meer dan een uur heen en evenveel terug, we draaien er onze hand niet meer voor om. Maar toch dom dat we zo laat kwamen, het is 17u en het sluit om 18 uur. Ik verzeil ook op verzoek van mijn zus in de kunstafdeling , iets wat ik eigenlijk probeerde te vermijden. Te martelend. NOG een doos meer te versturen?! Ik zal deze week eens terug komen. Pas nu zou ik dat op mijn eentje durven, kun je je voorstellen dat het zolang duurde? Ja, met mijne Frank om me heen ben ik groot en zelfs grootsprakerig hoor, maar om alleen te fietsen in deze reuzenstad tussen alleen Chinese karakters en met een voor mij onleesbaar stadsplan, ik durfde het niet. Maar nu begin ik goed de weg te kennen. Het werd tijd. Toch nog een jaartje blijven? Grapje… We eten in de drukke winkelstraat. Neonverlichting alom.Onder de winkelstraat, in de oude schuilkelder-gangen waar nu allemaal winkeltjes zijn heerst meer de sfeer van de Marokkaanse soeks. Gezien het bijna sluitingstijd is, acht uur, is het er niet zo druk vind ik het er wel leuk. Het soek-achtige vol zotte kleurtjes en prints op de kledij, trekt me meer aan dan de chique winkelstraten boven. We kopen op de valreep een jeans en twee hemdjes voor Frank en ook hier wil ik terugkomen, mét hem want alleen zou ik beslist nooit meer de goede uitgang vinden! Mét hem ook niet, maar dàt is niet erg. (het wordt werkelijk tijd dat ik terug beroep kan doen op een bruikbare lees- en schrijftaal waarin ik mijn onafhankelijk karakter kan botvieren! Deze situtatie is wel romantisch maar ik zal blij zijn terug helemaal op eigen benen te staan en Frank blij niet meer voor mij ‘te moeten zorgen’ denk ik. Al hoop ik dat hij terug zal kunnen wennen aan zijn vrije vogel!) We duizelen even bij de gedachte waar we vorige week zondag vertoefden: op het platteland in een heel andere wereld maar alles op fietsafstand. Ik slaap er zelfs slecht van: lichtjes en boerendorpjes wisselen mekaar af in mijn gedachten, massa’s postdozen flippen voor mijn ogen, massa’s kleren en prints, het moeilijk schilderij dat ik moet aanpakken passeert de revue…

Maar met de kalmerende geur van jasmijn nog in mijn gedachten wordt ik toch monter wakker, klaar om de week aan te pakken… en het schilderij.