Bezoek aan een modeldorp in het kanton Hu.

Met dank aan Hugo voor het verslag.

Donderdag 16 juli ’09

Het dorpsbezoek in Danfeng bracht ons naar een meer welstellende omgeving. Nu trekken we op bezoek naar Hu County, het dorpje Donghan. Dit is armer dan wat we voorheen zagen. We zullen er overnachten bij de boeren. Frank waarschuwt ons dat we ons mogen verwachten aan een arme situatie. Sommige gezinnen slapen met meerdere in een bed. In sommige dorpen zijn er nog lemen woningen en woningen uitgehouwen in de bergwand. Zo’n vaart zal het allicht niet lopen, maar er wordt toch gevraagd om enkel een beetje handbagage mee te nemen, kwestie van geen overlast te bezorgen aan de lokale bewoners.We vertrekken vanuit Xi’An met een laatste blik op het toch wel chique Drum and Bell Tower Hotel.

Na een uurtje rijden buiten de stad komen we aan in Hu County. Maar we rijden daar eveneens door een verstedelijkte omgeving, een zijweg in en nog aansluitend bij deze agglomeratie komen we aan in Donghan (Hu Xian). Hier is het dorp. Er is een ruime parking voorzien aan de inkom van het dorp, en een groot recent gebouw dat het gemeentehuis blijkt te zijn.

We lopen te voet met onze bagage het dorp in om naar de huizen te gaan waar we zullen logeren. Het is een nieuw aangelegd dorp, een dambordpatroon met driegevelwoningen. Een standaardwoning heeft 220 m2 oppervlakte. Beneden kom je binnen in een ontvangst- en leefruimte. We nemen plaats in de ruime zetels, die gericht staan op de plasma tv van zeker een meter, inclusief grote surround sound boxen. Na de obligate thee kunnen we naar onze kamers. Die zijn ruim: 24 m2 voor een tweepersoonskamer met twee brede bedden, kast, weer een tv en een airco. Een gezamenlijke badkamer met douche en toilet is ter beschikking voor de verschillende gasten. Een huis is zo ruim dat heel onze groep van 23 in één grote ruimte aan twee ronde tafels van een goed verzorgde maaltijd kan genieten, wat we die avond ook nog doen.

Dit dorp is pas in 1993-94 opgericht door Shi Ke Xun. Hij was de leider van een dorp hier een eind vandaan, en heeft het plan voorgesteld om een nieuw dorp aan te leggen en naar daar te migreren. Het oude dorp hebben we niet gezien, maar dat bood veel minder comfort. Het nieuwe dorp geldt nu als een model en wordt ook door de overheden zo gezien en gepromoot. De gedenk- en informatieplaten aan de ingang leggen uit hoe het dorp tracht het toerisme te bevorderen. Chinezen die in de stad wonen, komen hier op het platteland verpozen en huren een kamer. Ze kunnen dan de landbouwomgeving zien en de lokale cultuur proeven. Deze vorm van toerisme wordt door de overheid ook aangemoedigd, het is een bijkomende inkomensbron voor de boeren.

Hier is geen gespreksronde georganiseerd met lokale boeren, maar we krijgen wel een rondleiding door het landbouwareaal.

Vele teelten zien we op de velden naast elkaar: mais, soja, sesamzaad, uien, aubergine, tomaat, zonnebloem, peper, meloen, perziken, druiven, enz … allicht ook vele van de groenten die we op ons bord krijgen maar niet herkennen.

Een techniek die in deze streek recent is ingevoerd is de serre. De ommuring van een serre is gemaakt met stenen die lokaal worden geproduceerd. Men graaft daarvoor de leemgrond af waarop ook alle teelten verbouwd worden. De spanten die wel vijf meter overspannen zijn uit beton gemaakt. Over deze spanten worden dan plastiekfolie gelegd om af te dekken. Rieten of strooien matten kunnen erover gelegd worden om zon te weren of om warmte binnen te houden.

We zitten hier op de vlakte maar toch zijn er merkwaardige niveauverschillen. Na een eindje wandelen komen we aan een plots stijl verticaal hoogteverschil van zo’n twee meter. Op die twee meter hoog loopt het veld voort en het is netjes aangeplant tot aan de rand met mais. Dit blijkt de afgraving te zijn voor de leem/grondstof  die diende voor de bouw van de huizen van het dorp alsook voor de serres. Het merkwaardige is dat de ondergrond zo vast is dat deze aarde zo blijft staan als een twee meter hoge muur, het maakt een wat surrealistische indruk.

Verderop staat een koeienstal waar een boer 17 koeien houdt. De koeien staan ofwel op stal of op een klein stuk grond buiten. Ze gaan nooit op de weide want die is er niet, dus worden ze de hele tijd gevoed met veevoeder, en het voer dat de boerderij zelf produceert. Buiten ligt een grote hoeveelheid stro van de boer zelf. Voor een maisveld is een betonnen citern waarin mais en verhakseld loof bewaard wordt als veevoeder. Deze koeien dienen vooral voor de melkproductie en zijn voor lokaal gebruik. Gemiddelde productie per dag bedraagt 35 liter melk. Ze zijn in elk geval een waardevol bezit want een bewaker en twee honden staan in voor bescherming tegen mogelijke diefstal. Een eindje verder verblijft een boerin die eveneens koeien houdt, maar die zijn in de eerste plaats bestemd voor de kweek; we zien dat er nu een kalfje bij staat. Het zijn typische Hollandse-Friese koeien, maar die blijken hier al bijna een eeuw te gast te zijn. De boerin leeft in een eenvoudige lemen woonst vlakbij de koeien en kalveren, ook om haar zaak te bewaken. Haar mooie huis in het dorp verhuurt ze ondertussen aan toeristen uit de stad.

Naast de hoofdactiviteit die bestaat uit verbouwen van graan of maïs ontplooien de boeren ook nevenactiviteiten die soms behoorlijke proporties aannemen. Zo bezochten we een eendenfarm met 4000 eenden die dagelijks voor 2000 eieren zorgen. Deze eieren gaan niet naar de markt voor consumptie – naar het schijnt zijn eenden-eieren niet bijzonder lekker – maar worden aan kwekers verkocht. Een legeend groeit eerst negen maanden op en legt dan gedurende vijf maanden, waarna ze naar het restaurant vertrekt. Naast zovele andere gerechten is ook de eend een Chinese lekkernij. Als we vragen naar de werkverdeling tussen vrouw en man krijgen we als antwoord dat man en vrouw gelijk zijn. Door de mechanisatie lukt het ook om gelijk werk te doen. Maar in de eendenfarm is het werk waarbij meer getild moet worden voor de man en doet de vrouw het kuiswerk.

We vervolgen onze weg en moeten opletten om niet van de sokken gereden te worden door scooters, ook op kleine wegen tussen het land. De meeste van die tuigen hebben net zoals sommige fietsen een elektrische motor waardoor je ze nauwelijks hoort naderen. Gelukkig toeteren ze meestal tijdig.

Dan belanden we bij een varkenskweker, met een stal waarin relatief weinig varkens zitten voor de oppervlakte. De stal is ruim en opmerkelijk proper. De varkensmest komt samen in een betonnen vergaarbak/citern achter de stal. Enkele meters verder ligt de begraafplaats met een aantal zerken. De investering voor de varkensstal is voor een groot deel met eigen middelen gedaan. Maar met wat discreter doorvragen komt het drama voor deze varkensboer aan het licht. Hij was verkoper in de stad en heeft die job laten staan om aan de varkenskweek te beginnen. Zelfs met de bedoeling om na deze stal nog een tweede bij te zetten. Het eerste jaar was de prijs goed, maar daarna stortte de prijs in om twee jaar te laag te zijn, zodat de varkens 30 % onder de productieprijs verkocht moesten worden. De bouw van de tweede stal is daarom gestaakt, en de varkensstapel ingekrompen; vandaar dat die beestjes zo ruim gehuisvest leken. Bovenop kwam nog de ziekte van de echtgenote van deze boer ex-verkoper.

We zagen dus heel wat bloeiende activiteiten en gemiddeld is er zeker een hele materiële vooruitgang, maar de vrije markt resulteert eveneens in dramatische situaties die dikwijls verborgen blijven.

Na onze verdere wandeling langs perziken en druiventrossen belanden we terug in het dorp. Een frisse pint in plastiek bekertjes van een vingerhoed groot is onze welverdiende opkikker. Na dit terrasje gaan we de hoek  om bij een winkel die een typische souvenir van deze streek verkoopt: papierknipkunst. Rond de tafel op een terras mogen we plaatsnemen om die kunst ook eens uit te proberen. We krijgen elk een piepklein schaartje en een rood papier in de handen gestopt en mogen de juffrouw haar instructies netjes opvolgen. Vouwen, knippen en luisteren. We herinneren ons terug die periode in de kleuterklas. Maar het resultaat is …. redelijk tot matig, we mogen tevreden zijn. En dan tovert de juf met een twintigtal knippen een papieren wondertje tevoorschijn: acht rode haantjes in een vierkant! Waarna de hele collectie wordt getoond met echt indrukwekkende kunstwerken erbij. Natuurlijk alles te koop aan de scherpst geknipte prijzen.

Een tweede bezoek leidt nog naar het atelier van de schilderes Pan Xiaoling, die inmiddels al heel wat bekendheid verwierf. (zie www.panxiaoling.com) Zij schildert werken die wat doen denken aan de naïeve kunst (stijl Rousseau). En ze geeft ons ook een demonstratie door erg vlot twee panda’s in een bamboebos op het papier te zetten. Hier hoeven we zelf het penseel niet te hanteren. De muren van het erg grote atelier, dat ook voor schilderlessen wordt gebruikt, zijn behangen met haar schilderwerken. Uiteraard alles te koop aan goede prijzen.

We besluiten naar dagelijkse gewoonte met uitgebreid Chinees avondmaal, dit keer met een boerenaccent.