Van Cadillac tot kang

23 juli.

Wenzhou is het paradijs van het privé-initiatief dat hier vanaf de late jaren 80 langs alle kanten opborrelde, de antithese van het communistische Nanjie. ‘

We bezochten de eerste namiddag een fabriek van aanstekers, vervolgens een confectiebedrijf – zie ook al het vorige artikel. Het beeld is in beide grosso modo hetzelfde: luxueuze entree, fabriek met bijna uitsluitend plattelandsmigranten, ‘we zijn vastbesloten de eerste te worden, liefst in de wereld’, kwaliteit is onze grootste troef; onze baas is rijk geworden door hard werken, we zijn een modelbedrijf en respecteren alle arbeidsreglementen en sociale zekerheid strikt, we hebben een heel sterke communistische partij in ons bedrijf. En we lijden niet onder de wereldcrisis want onze grootste markt is het binnenland. Vervolgens bezoek aan tentoonstellingsruimte met bijbehorende fabriekswinkel.

We houden het na deze namiddag al bekeken en vragen of er voor morgen niet iets toeristisch kan voorzien worden in plaats van nog meer bedrijfsbezoeken; moeilijk dus, er is hier verder niet veel te zien of je moet ver rijden. Van deze dag onthouden we vooral hoe de private sector graag zijn succes en rijkdom etaleert, en hoe ze tegelijk alles doen om de Communistische Partij te vriend houden. Zolang de partij vindt dat het goed is voor China kan het, wie tegen de strategie van de partij ingaat, mag het vergeten, hoe rijk en succesvol hij/zij ook was.

De volgende dag, donderdag, brengt toch verrassingen. De schoenfabriek ontvangt ons in hun eigen museum van de Chinese schoen; interessant en smaakvol; en eens iets anders als marketing instrument.

We bezoeken ook het atelier dat er proper en goed georganiseerd uitziet. Na de onvermijdelijke koopronde hier volgt opnieuw een confectiebedrijf; het betere werk met productie voor bekende internationale merken zoals Louis Vuitton en Mark’s en Spencer. Opnieuw gelijkaardig aan gisteren.

Hier bezoeken we naast het atelier ook de logementen van de migranten: met zes in een kamer oorspronkelijk voorzien voor acht. Wie promotie maakt komt in kamers van vier, twee of zelfs één voor de kaderleden van de buiten. De kantine oogt proper maar Spartaans. Migranten werken, eten en slapen in het bedrijf. Een kamer of appartement huren buitenaf is over het algemeen te duur voor hen, want zoveel mogelijk geld moet naar hun dorp gestuurd worden, waar ze soms echte villa’s bouwen.

Na een lunch met vis en schaaldieren aan de rivier op naar onze laatste stop: Fapai, een confectiebedrijf met een eigen winkelketen, ook in het buitenland en volgend jaar waarschijnlijk ook in Antwerpen. Deze keer een marketing verrassing: een fabriek in neo-klassieke stijl, een administratief gebouw met enkele van de auto’s van de baas voor de deur, ondermeer een verlengde Cadillac, en binnenin een zeldzame Rolls, geschenk van een Australisch zakenpartner voor de tiende verjaardag van het bedrijf. De patroon staat overal gefotografeerd, in het klein met de president van China, in het groot met Clinton en Schröder; volgens hun brochure mislukte een poging om ook Kofi Annan tot hier te krijgen. Via een door de baas ontworpen zandbak worden we in een pompeuze ontvangstkamer binnengeloodst met een gigantische ook al door de baas ontworpen vergadertafel rond een mini zwembad.

Privé vertelt de PR-secretaresse aan onze gids dat de baas veel van Chinese cultuur houdt, al dat Westers gedoe dient vooral om naar de Chinese markt toe een ‘exotisch’ imago te creëren.

In Wenzhou nemen we afscheid van twee reisgenoten die alleen verder reizen en vieren we mijn verjaardag vervroegd. Met Chinese alkohol.

Op de luchthaven van Wenzhou worden zoals voorspeld de aanstekers die onze rokers in de fabriek kochten , uit de valiezen gehaald wegens veiligheidsredenen; leeg of vol met gas, argumenteren helpt niet; enkele gladde jongens slagen er wel in achter de rug van de veiligheidsdienst de aanstekers terug in hun valies te stoppen; of het de Belgen of de Nederlanders uit de groep waren laten we de lezer raden.

Vrijdag reizen we vroeg af naar Beijing, waar we willen gaan shoppen en de stad ’s avonds gaan ontdekken. Het lot beslist er anders over. Wegens zomerstormen worden we in Shijiazhuang afgezet en duurt onze reis geen 2.5 maar 12 uur. We arriveren juist op tijd om in bed te kruipen na een avondlijke borrel en snack.

Zaterdag wordt een extra zware dag: Grote Muur met Gino die als keizer naar boven gedragen wordt maar toch als held de moeilijke trappen van een wachttoren beklimt.

Vervolgens de experimentele koeienboerderij van Joan Hinton, een beroemde Amerikaanse vrouw in de Chinese revolutionnaire geschiedenis; het wordt een symbolisch bezoek want Joan is al voorbij de 85 en minder alert. Daarna een enthousiast onthaal in een vormingscentrum voor plattelandsvrouwen, een ngo, en tenslotte een debriefing met Michael en prof Du van Gung ho: een heel open gesprek maar ook deze keer tijd te kort voor de te talrijke vragen.

We brengen de nacht door in een echt plattelandsdorpje, met drie samen slapen op de kang – een stenen bed met ingebouwde verwarming door de rookgassen van een kolenfornuis ( in de winter!), drinken behoorlijk wat lokaal bier en genever, biljarten in openlucht en doen onze gemiste Pekinese aankopen dan maar in de dorpswinkel.

Zondagmorgen is het nauwelijks een uur rijden naar de luchthaven. In het paviljoen bij de lotusvijver maken we eerst nog een romantische foto bij van Ali en Julie, die vandaag hun 32ste huwelijksverjaardag vieren.

We schepen in met nauwelijks dertien want acht anderen zijn China nog niet beu en reizen alleen verder. Ook deze keer verloopt alles op de minuut zoals getimed, de halve wereld rond in 13 uur. Brussel heeft voor ons een stralende zon gereserveerd.

We zijn het er allemaal over eens dat dit een plezante, unieke en leerzame reis was. Wordt vervolgd?

Mijn bijzondere dank voor het blogverslag van deze reis gaat uit naar Luc Desmedt die de meeste foto’s maakte en selecteerde en me avond na avond bijstond bij de redactie met de teksten.

Meer gedetailleerde verslagen van de bezoeken werden gemaakt door verschillende deelnemers, in het bijzonder Anita, Hugo, Sonja, Wiebe, Diane, Daisy ,Sybille… en worden later nog gepubliceerd.

Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)