Moe maar tevreden!

Ook ons bezoek aan de Expo in Shanghai zit er intussen op. Morgen nog een klein dagje vrij rondzwerven in deze overweldigende stad en dan het vliegtuig naar Beijing op.

Vorige keer waren we op weg naar Zhengzhou, hoofdstad van de provincie Henan, na een bezoek aan de facinerende grotten van longmen (400 jaar lang is er tijdens de hoogdagen van hget boeddhisme aan gekapt!) en de nog meer facinerende stuwdam van Xiaolangdi; die dient vooral voor de controle van het waterdebiet van de wispelturige Gele Stroom en er werdt slechts een tiental jaren aangewerkt! De hittegolf is weer terug.

De 14′de juli werd een speciale dag met een bezoek aan het ‘laatste communistische dorp’ Nanjie. Hier is men nog roder dan Mao zelf ooit was, iedereen is er in theorie gelijk en er is niets privé. Het bezoek dat vorig jaar nog een positieve indruk naliet viel deze keer tegen. De toeristische gekleurde ontvangst was beter georganiseerd dan vorig jaar, compleet met hostessen en electrische busjes, maar we kregen eigenlijk niets echt te zien en het dorp zowel als de fabrieken maakte een nogal verlaten indruk. Misschien klopt het wel dat ze sinds 2008 virtueel failliet zijn.

Een lange nacht treinen  naar Hangzhou, een half dagje vrij en dan een prachtige avondmassavoorstelling op het Westmeer in choreografie van de beroemde Zhang Yimou die tekende voor alle belangrijke nationale evenementen de laatste jaren, inclusief de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Die man kan het en het decor is gewoonweg feeëriek. Alles gebeurt letterlijk op het meer, op tien cm onder hte oppervlak zijn onzichtbare loopbruggen aangebracht.

Op 16 en 17 juli wacht ons dan weer het ernstiger werk, met eerst bezoek aan enkele heel moderne fabrieken in het plattelandsarrondissement Shengzhou: een fabriek van luidsprekers en digitale TV’s en een fabriek van zijden dassen. Beiden mikken op hget hoge kwaliteitssegment en exporteren ongeveer 100%. Beiden zijn de grootste van hun genre in de wereld- of zeggen dat toch; veel kans dat je TV-szcherm en  je zijden das uit Shengzhou komen. Wij onthouden dat de Chinezen allang niet meer loutere producenten van camelot zijn; sommigen zijn heel gesofistikeerd geworden, alleen zien we dat niet als consument omdat ze zich wegstoppen achter westerse merken waarvoor ze produceren.

Ook het plattelandarrondissement Yuyao van de naburige stad Ningbo is al heel fel gemoderniseerd, maar het dorp Xiao Cao’E heeft nog een eindje te gaan. Hier zijn nog echte ‘boerenfabrieken, maar hte moderne industriepark is volop in aanleg! Hier leren we van waar al onze vloeibare zeepjes, muggenverjagers en lotions komen: in een wat oubollig fabriekje worden de basisbestanddelen gemengd, worden PET-flessen geblazen , gevuld en dan grotendeels met de hand verder afgewerkt, gkeurd en verpakt. We hebben er een interessant gesprek met het dorpsbestuur. Blijkt dat van de officieel 8000 boeren in het dorp bijna niemand nog de landbouw als belangrijkste bron van inkomen heeft!

Daarmee zit ons studiekarakter van de reis er bijnan op; tijd om een kort bilan te maken; we hebben het ‘gemiddelde’  platteland gezien in Xi’An, Luoyang en Zhengzhou, en het heel rijke platteland in Hangzhou.  Op het weinig overtuigende Nanjie is overal alles privé. Maar in Luoyang zagen we hoe de boeren spontaan hun grond terug poolen in een dorpsondernemeng. En overal ondervonden we dat de overheid een flinke vinger in de pap heeft wanneer het op reglementering van het privé-initiaitef aankomt. Vrije micro-economie, gecontroleerde macro-economie, zei Deng Xiaoping. Of ‘socialisme op zijn Chinees’.

De 18de bezoeken we nog het zijdemuseum en een traditionele theeplantage. Die combineert thee met een stuk toerisme om voldoende inkomen tre vergaren. DE dames uit de groep laten hun koopwoede even los want zowel natuurzijde als Long Jin groene thee moet je nu eenmaal in Hangzhou kopen. De theeboer weigert korting te geven, want in dit dopr worden de prijzen streng door de overheid gecontroleerd; die wil verhinderen dat de boeren mekaar zouden kapot concurreren.

van Hangzhou naar Shanghaiu is het maar drie uur bussen. De eerste avond trekken we gezmanelijk naar de nieuw ingerichte Bund, vanuit de bocht van de rivier heb je een ongelooflijk zicht op de beide ‘s nachts mooi verlichte oevers, het koloniale Puxi van de jaren 20-30 en de nauwelijks tien jaar oude skyline van Pudong met het tweede hoogste gebouw ter wereld.

We besteden twee volle dagen aan de Wereldtentoonstelling, alhoewel de laatste halve dag de gelederen tengevolge van de warmte al flink uitdunnen. De Expo draait intussen op volle toeren , ttz ongeveer 400.000 bezoekers per dag. Alles is piekfijn georganiseerd, boven de wachtrijen zijn sinds mijn eerste bezoek in mei zonneschermen geplaats met verneveling van water; soms zie je de wachtrijen bijnan niet staan, maar in deze toch al vochtige lucht v erkoelt het water nauwelijks. Voor de grote publiekstrekkers zijn er wachttijden van meer dan drie uur. Maar er zijn genoeg interessante themapaviljoenen met veel minder publiek ,dus we trekken onze plan.  Als goede Belgen trekken we zelfs meer dan onze plan, sommigen weten via het restaurant van het paviljoen de files te omzeilen, anderen profiteren van onze zeldzaamheid als ‘grote neuzen’ in dit bijna uitsluitend Chinese publiek om de vriendelijke Chinezen te overtuigen hen via de VIP ingangen binnen te laten. En Lieve die intussen zowat heel Shanghai kent, weet onze hele groep zonder wachttijd binnen te krijgen in het Belgisch paviljoen maar ook in de absolute topper Spanje! Bravo!  Iedereen in de groep vind uiteindelijk zijn gading.

Morgen 22 juli nog wat vrij rondhangen – er is keuze te over tussen musea, de Yuyuan tuin en de oude stad, het platform boven op de tweede hoogste toren ter wereld,  de magnetische zweeftrein aan 435 km per uur,… en ‘s avonds per vliegtuig naar Beijing. Wat ons betreft eist het werk van Lieve zijn rechten op: we gaan morgen kunstgalerijen bezoeken.

Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)

Eindelijk een teken van leven!

We zijn intussen al weer negen dagen in China!  ‘We’, dat is de groep van 28 die op initiatief van de Vereniging Belgie-China voor drie weken het Chinese platteland bezoekt.

Waarom we nog niets lieten horen? Nee, er is niets dramatisch gebeurd, iedereen is in goede doen op wat tourista na. Gewoon elke dag te druk, soms geen internet beschikbaar en regelmnatig uitgeteld van de warmte.

Peking wachtte ons op maandag 5 juli om zes uur ‘s morgens op met een zeldzame hittegolf. ‘Blijf binnen’ raadde de regering de bevolking aan. We lieten het niet aan ons hart komen en begonnen de dag na een slapeloze nacht met een briefing over het platteland door professor Du , Michael Crook en een specialiste van plattelandsgezondheidszorg. Tijd om tijdens de -uiteraard Chinese- lunch, verder kennis te maken met onze Chinese gastheren  en met de Chinese studentes Susan en Ruth die ons gaan vergezellen, en daarna duikt iedereen , op een paar moedige Temsenaren en een verloren Limburger na het bed in om te recupereren. Vrije avond.

Dinsdag wordt het meteen menens:  na een Chinees ontbijt – sommigen zullen dat zelfs na negen dagen nog niet kunnen verteren- wandelen we in de broerige hitte beschermd door zonneschermen plus fantasierijke hoedjes en petjes door de Verboden Stad en over het Tian An Menplein. Lunch in een restaurant met gerechten en spectakel van minderheden uit het Zuidwesten-iets te veel ‘toeristisch’ en dan op naar de altijd impressionante Tempel van de Hemel. Vervolgens rennen naar het station voor de nachttrein naar Xi’An in couchetten tweede klas.

In Xi’An wisselen we bezoeken aan het platteland af met meer toeristisch werk. Eerst twee dagen het plattelandskanton Danfeng, in de bergen op een goede drie uur bussen op de autostrade van Xi’An naar  Shanghai, met bezoek aan een plantage van geneeskundige kruiden, een aantal dorpshuizen gebouwd voor de hervestiging van bergbewoners, een kippenboerderij, het dorpsgezondheidscentrum, een woning die kookt op methaan uit de beerput, een restaurant voor Chinese weekendtouristen; in het ouderlingentehuis geraken we niet want de weg is te modderig wegens de regen die dag. Leerzaam bezoek dat illustreert hoe ‘arme ‘ dorpen niet noodzakelijk arm moeten blijven. Sinds ons bezoek vorig jaar is hier wel niets veranderd. Fantastische avond in het kantonale stadje Danfeng waar wij als toeristische attractie voor de lokale bevolking dienen.

Op de terugweg staan we enkele uren stil in een file wegens een ongeluk in een bergtunnel; een frekwente gebeeurtenis want de lokale boeren staan quasi onmiddelijk klaar met drank en fruit. Wij verbroederen met een bus jonge meisjes die op weg zijn om als gastarbeiders twee maanden lang te gaan werken in de horeca in Weinan, enkele uren verder. We zingen, dansen en spelen spelletje, waarbij dr. Kris zich van zijn beste kant als zanger van Chinese liedjes laat zien. Net wanneer Mark en Katrien een spoedcursus salsa beginnen is de file helaas opgelost. Hilarische dag.’s Avonds bezoeken de moedigen nog de moslimsoek van Xi’An

Na Danfeng de toeristische toppers van Xi’an: terracotta krijgers, provinciaal oudheidkundig museum, fietsen op de stadsmuren uit de Ming periode. Commentaar overbodig. Het regent nog steeds.

‘s Avonds krijgen we een kultureel spectakel over de Tang dynastie die Xi’An groot maakte. Volgens onze experts maar een flauw toeristisch afkooksel. De moeite of niet?

Tijd om af te zakken naar het arrondissement Zhouzhi, op meer dan vier uur rijden, waarvan bijna drie uur langs een smalle bergweg. Daar in een minuskuul bergdorpje met 70 gezinnen krijgen de boeren steun van de regering en het WWF om de roofbouw op de natuur te stoppen en de regio om te toveren tot eccotoerisitische zone voor Chinese toeristen.  De laatste kilometer tot het dorp is onbereidbaar voor omze bus wegens de hoge waterstand omwille van de regen.De hele vallei is tot natuurreservaat uitgeroepen. We bezoeken er een ex- boer, nu hotelhouder die zichtbaar goed boert. Toch lijkt het alsof bijna alle huizen in de regio die kamers verhuren in deze topmaanden van het lokale tourisme nog grotendeels wachten op de verwachte toevloed. Iedereen van onze groep had hier graag een of twee dagen langer gebleven om te genieten van de bossen en de bergen en de frisse lucht, om te wandelen of gewoon te luieren.

Terug in Xi’An halen we na de fesstelijke lunch met verjaardagstaart voor Claire nog net de trein naar Luoyang, ‘slechts’ zes uren sporen, die zo voorbij zijn. In Luoyang wacht ons een nieuwe gids. Na de supervlotte Wanlin (Henry) in Xi’An wacht ons nu de oudere Peter Wang. een man die goed getuigt over het verleden maar minder goed Engels praat. Luoyang is  naast archeologisch belangrijk gebied vooral een middelgrote oude industriestad waar de hervormingen en de stadsrenovatie laattijdig begonnen. Het loopt duidelijk achter op Xi’An.

Wijzelf besteden de eerste dag, na het troosten van onze Hollandse reisgezellin wegens het voetbalverlies,  aan een bezoek aan het kanton Yanshi en bezoeken het dorp Erlitou. Hier komen geen toeristen tenzij een zeldzame Japanner om de sporen te zien van gebouwen uit de Xia dynastie. We discussieren met het gemeentebestuur over de ambitieuwe plannen om een nieuw modeldorp op te bouwen. We hadden gevraagd naar enkele meer formele omtvangsten dan vorig jaar en worden prompt door de top van het kantonbestuur ontvangen. We bezoeken een graanboerderij die gerund wordt door een collectief dorpsbedrijf. Bedoeling is dat alle boeren vqn het dorp binnen drie jaar al hun grond behalve een klein privelapje verpachten aan de firma die  een aantal prestaties in natura levert ter compensatie; de boeren gaan dan elders werk zoeken in de industrie of de dienstensector. De firma doet aan gemechaniseerde landbouw en verwerkt bijna alles tot alkohol, meel en cosmetica. Met de winst wordt de dorpskas in evenwicht gehouden. Ik wordt tussendoor ook nog geinterviewd door de televisie van Yanshi, we gaan in kleine groepjes eten in de huizen van de dorpelingen. Verder bezoeken we nog maar een dorpsgezondheidscentrum, een stuk beter dan in Danfeng . en een fabriek van gemotoriseerde driewielers , een filiaal van een grote groep uit Chongqing dat erg belangrijk is voor de plaatselijke tewerkstelling.

Op de terugweg brengen we de bedienden van de post tot wanhoop omdat iedereen van die malle Belgen postzegels wil in plaats van de gebruikelijke stempels. Iedereen is tevreden over de dag.

‘s Avonds bezoekt een deel van ons de ‘oude stad’, een stadsgedeelte met ‘echte’ oude Chinese huizen, heel populair om niet te zeggen grotendeels verkrot, maar nu ontdekt door het plaatselijke toerisme en met een begin van renovatie. Barbeque met bier van ‘t vat bij de lokale bevolking en het is na enkele regen- en wolkendagen opnieuw broeierig warm.

Morgen 13 juni opnieuw een toeristische dag met de beroemde Longmen grotten en de grote stuwdam Xiaolangdi op de Gele Stroom en dan doorrijden naar de provinciehoofdstad Zhengzhou.  En opnieuw een verjaardagsfeestje. De tijd is voor iedereen voorbijgevlogen en gelukkig is alles tot nu toe vlekkeloos verlopen.

Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)

Ook in 2010 een studiereis

Inderdaad, de kogel is door de kerk, Gung He is akkoord om ons opnieuw te ontvangen en de inschrijvingslijst is hierbij geopend!

 

Vereniging België-China organiseert in 2010 opnieuw een unieke studiereis naar China. 

 “Het was een fantastische reis, een heel intense belevenis omdat we zo dicht bij de mensen konden zijn. Als gewone toerist kan je dat onmogelijk meemaken. Ik ben zo blij dat ik meegegaan ben. “ Tot daar een enthousiaste deelnemer in  2009.

 

Met deze reis ontdekken de deelnemers zoveel mogelijk het ‘echte’ China. De nadruk ligt op het platteland waar nog 55% van de bevolking woont. De reis wordt georganiseerd in samenwerking met de Chinese ngo ‘Gung He’ die aan ondersteuningswerk voor de coöperatieve beweging doet.   

Je vindt verslagen over de reis van 2009 op www.frankenlieve.cn 

Periode: begin juli

Duur: 17 of 18 dagen

Traject: Beijing en omliggend platteland; Xian en omliggend platteland (eventueel te vervangen door Gansu of Ningxia); Luoyang en omliggend platteland (met ondermeer de commune Nanjie); Wenzhou en de geprivatiseerde collectieve bedrijven (eventueel te vervangen door een stad in de Yangtze delta)

Inhoud: bezoeken aan dorpen en voor Wenzhou bedrijven; gesprekken met locale bevolking, af en toe met verantwoordelijken; in Beijing briefing met plattelandsspecialisten van de Academie voor Sociale Wetenschappen. Bezoek aan enkele toeristische toppers in Beijing, Xian en Luoyang.

Voorbereiding: Vooraf vier informatieve zaterdagnamiddagen , zowel met practische aspecten als inhoudelijke informatie over China

Samenstelling: Maximum twintig personen plus twee Chinese en één Belgische begeleider

Verplaatsingen: trein tweede klasse, bus, vliegtuig voor Wenzhou.

Maaltijden: Chinees ontbijt en lunch georganiseerd; avondmaal vrij doch in budget verrekend

Logement: Twee tot drie sterren Chinese hotels; ook overnachtingen in boerenpensions

Verlenging: Mogelijkheid om individueel te verlengen  met toeristisch traject naar keuze

   

Budget: we mikken all-in op 2.000 euros per persoon

 

Belangstellenden contacteren Frank Willems, e-mail franki.willems@gmail.com  , tel 037714470 of 0471482443

Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)

Van Cadillac tot kang

23 juli.

Wenzhou is het paradijs van het privé-initiatief dat hier vanaf de late jaren 80 langs alle kanten opborrelde, de antithese van het communistische Nanjie. ‘

We bezochten de eerste namiddag een fabriek van aanstekers, vervolgens een confectiebedrijf – zie ook al het vorige artikel. Het beeld is in beide grosso modo hetzelfde: luxueuze entree, fabriek met bijna uitsluitend plattelandsmigranten, ‘we zijn vastbesloten de eerste te worden, liefst in de wereld’, kwaliteit is onze grootste troef; onze baas is rijk geworden door hard werken, we zijn een modelbedrijf en respecteren alle arbeidsreglementen en sociale zekerheid strikt, we hebben een heel sterke communistische partij in ons bedrijf. En we lijden niet onder de wereldcrisis want onze grootste markt is het binnenland. Vervolgens bezoek aan tentoonstellingsruimte met bijbehorende fabriekswinkel.

We houden het na deze namiddag al bekeken en vragen of er voor morgen niet iets toeristisch kan voorzien worden in plaats van nog meer bedrijfsbezoeken; moeilijk dus, er is hier verder niet veel te zien of je moet ver rijden. Van deze dag onthouden we vooral hoe de private sector graag zijn succes en rijkdom etaleert, en hoe ze tegelijk alles doen om de Communistische Partij te vriend houden. Zolang de partij vindt dat het goed is voor China kan het, wie tegen de strategie van de partij ingaat, mag het vergeten, hoe rijk en succesvol hij/zij ook was.

De volgende dag, donderdag, brengt toch verrassingen. De schoenfabriek ontvangt ons in hun eigen museum van de Chinese schoen; interessant en smaakvol; en eens iets anders als marketing instrument.

We bezoeken ook het atelier dat er proper en goed georganiseerd uitziet. Na de onvermijdelijke koopronde hier volgt opnieuw een confectiebedrijf; het betere werk met productie voor bekende internationale merken zoals Louis Vuitton en Mark’s en Spencer. Opnieuw gelijkaardig aan gisteren.

Hier bezoeken we naast het atelier ook de logementen van de migranten: met zes in een kamer oorspronkelijk voorzien voor acht. Wie promotie maakt komt in kamers van vier, twee of zelfs één voor de kaderleden van de buiten. De kantine oogt proper maar Spartaans. Migranten werken, eten en slapen in het bedrijf. Een kamer of appartement huren buitenaf is over het algemeen te duur voor hen, want zoveel mogelijk geld moet naar hun dorp gestuurd worden, waar ze soms echte villa’s bouwen.

Na een lunch met vis en schaaldieren aan de rivier op naar onze laatste stop: Fapai, een confectiebedrijf met een eigen winkelketen, ook in het buitenland en volgend jaar waarschijnlijk ook in Antwerpen. Deze keer een marketing verrassing: een fabriek in neo-klassieke stijl, een administratief gebouw met enkele van de auto’s van de baas voor de deur, ondermeer een verlengde Cadillac, en binnenin een zeldzame Rolls, geschenk van een Australisch zakenpartner voor de tiende verjaardag van het bedrijf. De patroon staat overal gefotografeerd, in het klein met de president van China, in het groot met Clinton en Schröder; volgens hun brochure mislukte een poging om ook Kofi Annan tot hier te krijgen. Via een door de baas ontworpen zandbak worden we in een pompeuze ontvangstkamer binnengeloodst met een gigantische ook al door de baas ontworpen vergadertafel rond een mini zwembad.

Privé vertelt de PR-secretaresse aan onze gids dat de baas veel van Chinese cultuur houdt, al dat Westers gedoe dient vooral om naar de Chinese markt toe een ‘exotisch’ imago te creëren.

In Wenzhou nemen we afscheid van twee reisgenoten die alleen verder reizen en vieren we mijn verjaardag vervroegd. Met Chinese alkohol.

Op de luchthaven van Wenzhou worden zoals voorspeld de aanstekers die onze rokers in de fabriek kochten , uit de valiezen gehaald wegens veiligheidsredenen; leeg of vol met gas, argumenteren helpt niet; enkele gladde jongens slagen er wel in achter de rug van de veiligheidsdienst de aanstekers terug in hun valies te stoppen; of het de Belgen of de Nederlanders uit de groep waren laten we de lezer raden.

Vrijdag reizen we vroeg af naar Beijing, waar we willen gaan shoppen en de stad ’s avonds gaan ontdekken. Het lot beslist er anders over. Wegens zomerstormen worden we in Shijiazhuang afgezet en duurt onze reis geen 2.5 maar 12 uur. We arriveren juist op tijd om in bed te kruipen na een avondlijke borrel en snack.

Zaterdag wordt een extra zware dag: Grote Muur met Gino die als keizer naar boven gedragen wordt maar toch als held de moeilijke trappen van een wachttoren beklimt.

Vervolgens de experimentele koeienboerderij van Joan Hinton, een beroemde Amerikaanse vrouw in de Chinese revolutionnaire geschiedenis; het wordt een symbolisch bezoek want Joan is al voorbij de 85 en minder alert. Daarna een enthousiast onthaal in een vormingscentrum voor plattelandsvrouwen, een ngo, en tenslotte een debriefing met Michael en prof Du van Gung ho: een heel open gesprek maar ook deze keer tijd te kort voor de te talrijke vragen.

We brengen de nacht door in een echt plattelandsdorpje, met drie samen slapen op de kang – een stenen bed met ingebouwde verwarming door de rookgassen van een kolenfornuis ( in de winter!), drinken behoorlijk wat lokaal bier en genever, biljarten in openlucht en doen onze gemiste Pekinese aankopen dan maar in de dorpswinkel.

Zondagmorgen is het nauwelijks een uur rijden naar de luchthaven. In het paviljoen bij de lotusvijver maken we eerst nog een romantische foto bij van Ali en Julie, die vandaag hun 32ste huwelijksverjaardag vieren.

We schepen in met nauwelijks dertien want acht anderen zijn China nog niet beu en reizen alleen verder. Ook deze keer verloopt alles op de minuut zoals getimed, de halve wereld rond in 13 uur. Brussel heeft voor ons een stralende zon gereserveerd.

We zijn het er allemaal over eens dat dit een plezante, unieke en leerzame reis was. Wordt vervolgd?

Mijn bijzondere dank voor het blogverslag van deze reis gaat uit naar Luc Desmedt die de meeste foto’s maakte en selecteerde en me avond na avond bijstond bij de redactie met de teksten.

Meer gedetailleerde verslagen van de bezoeken werden gemaakt door verschillende deelnemers, in het bijzonder Anita, Hugo, Sonja, Wiebe, Diane, Daisy ,Sybille… en worden later nog gepubliceerd.

Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)

Kennismaking met de ‘modelbedrijven’ van Wenzhou

Woensdag 22 juli

Vandaag begonnen we met een doorreis per binnenlandse vlucht vanuit Zhengzhou naar Wenzhou. We moesten vroeg uit de veren (5u00) om tijdig de vlieghaven te bereiken. Geen ontbijt maar een eerder bescheiden lunchpakket  viel ons ten deel.

Frank had een tussenlanding gepland in Hangzhou zodanig dat we twee minuten voor het begin van de totale zonsverduistering het vliegtuig konden verlaten en het spektakel bewonderen. Voor velen onder ons was het de eerste keer.

 

 

Het moment suprême dat de zon terug naast de maan opdook (de ‘diamant’) was verbluffend.

Ali was zo onder de indruk dat hij zijn boarding pas verloor. Dan maar met het paspoort alleen proberen! Helaas stond er geen Ali meer op de passagierslijst, want zijn vrouw Julie had zich zonder het te weten met zijn pas ingescheept! Eind goed, al goed, onze schipper Ali is niet per boot moeten doorreizen.

In Wenzhou reden we meteen door naar het eerste bezoek, een fabriek van aanstekers. Wenzhou is de ‘stad van de privé-sector’ in China. Er is alleen lichte nijverheid, bijna allemaal privé. Deze fabriek beweerde dat ze 90% van de wereldmarkt voor metalen aanstekers in handen had.

 

Uiteraard werden we naar de winkel geloodst waar de rokers hun kooplust konden botvieren; rekordaankoop: zeven aanstekers door één sigarenroker.

Vervolgens naar de schoengigant Kangnai, die ook al in Nederland zit en volgend jaar wellicht naar  Antwerpen komt.

 

Ze maken lederen schoenen, sportschoenen en andere lederwaren. Kangnai voert slechts 20% uit. Zoals de andere fabriek is slechts 40% van het personeel uit de provincie , de rest zijn migranten van elders.

 

Voor de migranten zijn er slaapzalen (vier personen per kamer), kantines, biljartzaal, karaokelokaal, basketvelden,…

Beide bedrijven worden als modelbedrijven voorgesteld wegens de hoge kwaliteit van hun producten, waardoor ze de concurrentie uit de markt kregen.  

Een bijdrage van Frank | Commentaar (1)