Bezoek aan dorp en eierproducent
Met dank aan Anita voor het verslag.
We bezoeken vandaag, 15 juli 2009, een dorp in de buurt van Danfeng. We worden ontvangen door een soort “veldwachter”, hij zegt dat de burgemeester jammer genoeg niet aanwezig kan zijn. Een groot stuk braakliggende grond voor het dorp was bedoeld voor een landingsplaats, maar dit project is (voorlopig) afgelast. Het was bedoeld voor vliegtuigen die ingezet worden voor de landbouw en herbebossing: planten en besproeien. Er zijn nieuwe huizen in aanbouw, bedoeld om boeren, die erg geïsoleerd leven in de bergen, naar het dorp te laten komen. Ze krijgen hiervoor een subsidie van de regering en moeten de rest zelf bijleggen.
De kippenkwekerij van het dorp is een familiebedrijf, gerund door de eigenaar, Mr Lee, met zijn vrouw en 3 kinderen. Als dat aantal ons verbaast, blijkt er nog een andere vrouw te zijn, hij heeft 2 zonen en die vrouw 1 dochter. Vroeger hadden ze liever zonen op het platteland vanwege het harde werk, maar nu is dat minder belangrijk, ze verkiezen hun kind een goede opleiding te geven. Respect voor ouders is erg belangrijk, kinderen zorgen voor hun ouders als die oud zijn.
Er zijn 6000 legkippen op de boerderij, die eigendom zijn van Mr Lee. De eieren worden verkocht aan een tussenpersoon (zakenman), die ze op zijn beurt verkoopt. 1 kip legt 300 eieren op 500 dagen. Daarna worden de kippen verkocht en gebruikt voor het vlees. Het voedsel voor de kippen koopt hij in een andere provincie, hij vindt dit betere kwaliteit dan dat van hier, hoewel het wat duurder is. De prijs voor de eieren is marktbepaald en varieert tussen 2,5 en 3,5 Yuan per pond, nu is het 3 Y. Hij heeft geen loonkosten, zijn gezin werkt in het bedrijf, tijdens de schoolvakanties ook de kinderen. Een kip koopt hij aan 3 Y, voeder per dag per kip kost 0,30 Y. Andere kosten zoals elektriciteit of onderhoud van de gebouwen rekent hij niet mee. Verwarming is niet nodig in de winter, de ramen afdekken met plastiek is voldoende. Hij heeft geen last gehad van de vogelgriep, maar het was toen moeilijk om de eieren te verkopen, hij had inkomensverlies in die periode. De kippenmest wordt verkocht aan boeren als mest voor de fruitteelt en medicinale planten. De kippenkwekerij bestaat 10 jaar, hij had een beginkapitaal van zichzelf (spaargeld) en een lening van de bank van 16000 Y. De rente is 0,3 %. Hij investeerde in kippen, gebouwen, voeder. Hij heeft ook een microkrediet per persoon van de regering. Hij zegt later wel te willen overgaan naar een coöperatief bedrijf, omdat ze dan kunnen samenwerken en mekaar ondersteunen.
Er is geen kwaliteitscontrole vanwege de regering, hij doet zijn best om zo gezond mogelijk te werken. Het kippenvoer bevat enkel voeding, geen antibiotica of medicijnen zegt hij. Hij heeft geen plaats genoeg voor scharrelkippen. Er is communicatie met andere kippenbedrijven over technieken en problemen, niet over prijzen aangezien die bepaald worden door de tussenpersoon (markt). De eieren worden gebruikt in eigen provincie en uitgevoerd naar andere provincies. Voor hij de kippenboerderij begon was hij boer (tarwe en mais), nu heeft hij het beter, vindt hij. Hij woont niet in de kwekerij, maar hoger in de bergen. Hij betaalt geen belastingen, aangezien hij landbouwer is. Op onze vraag of hij veel administratie moet doen, antwoordt hij dat enkel een rapport nodig is in verband met medische verzorging van de kippen, een gezondheidsrapport.
Aan opvolging, eventueel door zijn kinderen, heeft hij nog niet gedacht. Pensioen is er niet, hij zal van zijn spaargeld moeten leven. Het is de gewoonte dat kinderen hun ouders helpen, zo niet kunnen ze wel terecht in bejaardentehuizen. De regering betaalt wel 3000 Y of meer voor alleenstaande ouderen of gehandicapten. Op dorpsniveau wordt soms volgens de leeftijd 10 of 20 Y per maand gegeven, maar niet hier. Het dorp haalt die inkomsten van de regeringstoelage.
Voor gezondheidszorg betalen de landbouwers 20 Y per jaar. De regering betaalt 60 % van de medische verzorging.
De kinderen gingen naar de lagere school in het dorp, nu gaan ze naar het hoger middelbaar of de hogeschool in de nabijgelegen stad, intern. Mr Lee zelf heeft 12 jaar school gelopen en heeft zijn diploma van hoger middelbaar behaald, wat niet zo evident was voor landbouwers toen: in zijn jaar slaagden er slechts 4. Er is 9 jaar gratis onderwijs, daarna betalend (toen 3 Y per jaar). Zijn vrouw is tot 15 jaar naar school geweest (lager middelbaar). Volwassenenonderwijs is er niet in het dorp, hij vindt zich ook te oud voor bijscholing. Op school in het dorp leren de kinderen wel met een computer werken, maar er is geen internet. Er is wel een bibliotheek.
Elke 3 jaar wordt een dorpsraad gekozen, iedereen vanaf 18 jaar heeft stemrecht. De dorpelingen doen voorstellen voor de infrastructuur volgens bepaalde normen, binnen een kader dat de regering bepaalt en betaalt.
We bedanken Mr Lee voor zijn gastvrijheid en medewerking met een fotoboek over België en een foto van onze groep en gaan verder in het dorp op verkenning.
Elk huis heeft zijn tuintje met groenten voor eigen gebruik: tomaten, pompoenen, bonen, aubergines, mais, pepers…, en een varkenshok met enkele varkens waarvan de mest gebruikt wordt voor methaangas voor het gasfornuis. We krijgen een demonstratie hiervan. Van de 400 families in het dorp hebben er 100 zo’n individuele methaangasinstallatie. Een groot percentage van de totale varkensproductie in China is volgens hen afkomstig van deze kleinschalige kweek.
We merken 2 grote gebouwen op: het ene een school, het andere was bedoeld als kantoor voor de geplande luchthaven, maar nu dat project niet doorgaat wordt het omgevormd tot vakantieverblijf voor stedelingen.
We hebben een uitgebreide, lekkere lunch in het restaurant van het dorp, dat ook bedoeld is voor mensen die hun vrije tijd op het platteland willen doorbrengen (“groen toerisme”). We hebben nog de gelegenheid om een gesprek te hebben met de uitbater van het restaurant. Het is een familiezaak met een kok die ingehuurd wordt. De eigenaar heeft 2 dochters die wat Engels praten: de ene heeft juist de middenschool afgemaakt en gaat na de vakantie naar “high school” in Danfeng, een school met meer dan 2000 leerlingen. In de vakantie helpen de kinderen in het restaurant. Het restaurant is een nevenactiviteit, gecombineerd met landbouw (groententeelt). De landbouw gebeurt in de vlakte, ze gaan enkel de bergen in voor hout. Ontbossing is geen probleem, ze planten zelf bomen bij en de regering doet dit ook met vliegtuigen.
Het restaurant draait goed: er komen dagelijks zo’n 20 personen, vooral vanuit naburige dorpen en steden. Er staat een bord langs de baan om reclame te maken en ze geven adreskaartjes mee aan de klanten. De dochter leert internet op school, maar een website zit er voorlopig nog niet in.
De landbouw gebeurt hoofdzakelijk manueel, het planten dan toch, het oogsten gebeurt machinaal. Het vliegtuig om te sproeien wordt nog zelden gebruikt, niet meer dan 1 maal per jaar. Er worden enkel low toxic pesticiden gebruikt, en selectief.
1 keer per jaar is er een meeting van alle dorpelingen, de dorpsraad vergadert regelmatig. De raadsleden worden verkozen, zoals de kippenboer al vertelde, en zijn niet noodzakelijk lid van de communistische partij.
Het gemiddelde inkomen in dit kanton is 1600 Y per persoon per jaar, dus een familie met 4 personen heeft zo’n 6400 Y. Daarbij hebben ze nog hun eigen groenten en varkens. In de bergen ligt dat inkomen lager, hier hoger. Er is geen echte armoede. Een familie betaalt per jaar ongeveer 300 tot 500 Yuan voor elektriciteit. De brommer van de restaurantuitbater kost 4000 Y.
We bedanken ook deze mensen voor hun bereidwilligheid en nemen afscheid om terug te rijden naar Xian.
PS. 1 € = 9.4 Y
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)Bezoek aan een plantage van geneeskundige kruiden
Met dank aan Daisy en Sibylle voor het verslag.
0p dinsdag 14 juli 2009 brengt de groep een bezoek aan een teeltbedrijf van medicinale planten in het dorp Shangshan, nabij Danfeng County, op ±
We spreken er met Mr Liu Zheng Hua, de manager en één van de twee overige aandeelhouders van de firma die er sedert drie jaar actief is. In een vorig leven was hij zelf boer. Het kapitaal dat de vennoten investeerden komt van eigen spaarcenten. Onze gids vertelt ons dat plattelands Chinezen voorkeur geven aan sparen boven consumeren!
De plant die er geteeld wordt is de “Tan Shen”(salvia met rode wortel), waarvan de wortel actieve bestanddelen bevat die goed zijn om allerlei hartkwalen te bestrijden. De plant wordt hier handmatig geplant, de grond wordt bemest met meststof van kippen en na 10 maand machinaal geoogst. De oogst wordt geheel door een bedrijf opgekocht, die de wortels verwerkt tot pillen.
Mr Liu laat 300 mu (=
Het is heet, we staan op het veld en de ene vraag volgt op de andere… de discussie wordt vervolgd in het ‘bureau’ van Mr Liu, die volgens onze indruk eerder een schuur is. De man is nochtans niet van Shangshan zelf, hij woont immers op
Voor het gebruik van de grond moet de firma 1600Y per mu per jaar betalen aan de boeren die hun perceel ter beschikking stellen. In deze prijs zit ook enige arbeid begrepen.
Langsheen het verbouwde perceel dat we bezoeken loopt een irrigatiekanaaltje dat door de dorpelingen aangelegd werd. Voor het water hoeft men niet te betalen, het komt van de nabijgelegen rivier. Er is ook geen belasting te betalen, want landbouw wordt door de overheid aangemoedigd omdat vele dorpsbewoners, jongeren de streek verlaten om o.m. in het nabijgelegen Xian te gaan werken in de industrie.
Wat de afzet betreft, lopen de vennoten geen enkel risico: de kwaliteiten van de plant is – volgens eigen zeggen – van het allerbeste en de markt is zeker: met de firma die de verwerking op zich neemt is er inmiddels een contract van 3 jaar en een kaderoverenkomst van 10 jaar. Het gaat om een groot Chinees bedrijf dat ook naar de USA exporteert.
Naast de
Het inkomen van de dorpelingen is sedert de meer open politiek van de huidige overheid aanzienlijk verhoogd, ze spreken de hoop uit dat deze politiek kan doorgezet worden. In het dorp worden verder ook op grote schaal varkens, kippen, koeien en schapen gekweekt. Toch is de inkomensstijging vooral te wijten aan de inkomens van de inwoners die de hele week in Xian in de fabriek werken.
Economische crisis? Onbekend! Dus zeker geen impact tot zo ver!
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)No ‘beel’, no deal
Vanmorgen in Xi’an bezoek aan de Grote Tempel van de Wilde Gans, een boeddhistische tempel van de Tang dynastie, begin 8ste eeuw AD. Gtote site met pagode van 7 verdiepingenm 64 m hoog plus een tempelcomplex. De pagode is eenvoudig maar indrukwekkend door zijn ouderdom, de tempel is grotendeels recent.
Volgt een verplicht rondje shoppen in een jadefabriek.Hier hielden we een wedstrijd om het meest afbieden, uiteraard gewonnen door Ali die korte metten maakte met een prijs van drie voor een.
Volgende etape: de stadsmuren van Xi’an, met poorten en versterkingen. De stadsmuur is nog intact en omsluit de hele stad. We bezoeken de zuidpoort.Sommige voortvarenden huren zelfs een fiets op de muur om zich drie kwartier uit te leven. Het is echter broeiend heet ( 41 graden) en de meeste anderen geraken nauwelijks uit de schaduw van de stadspoort en bijhorende souvenirwinkels, waarvan de verleiding weer te groot was.
De muur werd opgericht door de eerste Ming keizer in de vijftiende eeuw, om zijn standing te verhogen. Om de kwaliteit te verzekeren wer de gestampte aarde gecontroleerd op zijn hardheid. Was ze slecht, dan werd de arbeider onthoofd; indien de controleur onvoldoende slechte arbeiders vond werd hijzelf onthoofd. Van IKZ ( integrale kwaliteitszorg gesproken) gesproken…Een treffende illustratie van ‘alles kan beter’
Na de zoals iedere keer copieuze lunch en het afscheid van de ‘kleine rode’, de trein op voor een rit van vijf uur naar Luoyang. Naar het mooie landschap van de heuvels en het doorsneden loessplateau kijken. Sommigen toch, anderen zochten de wijsheid in de kan. Een bediende van de spoorwegen kwam als ‘bijverdienste’ onnozele gadgets verkopen; allemaal goed en wel, deze illustere reizigers waren enkel bereid iets te kopen indien de man ook een package deal met ‘beel’ ( pour les Flamands: beer) kon aanbieden.
Na wat omwegen kwam de discussie met onze Chinese student-begeleider al snel op de sexuele gewoonten der Chinese jeugd, met als ultieme vraag een variante op de Clinton vraag: ‘Did you have sexual intercourse with your girlfriend?’ waarop met enige verveeldheid een al even Clintoniaans antwoord volgde :’You know, things are changing in China’.
Om het thuisfront gerust te stellen, iedereen geraakte veilig met zijn valiezen in het hotel.
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)Qin, Han,Tang, koeien, eenden, zwijnen, druiven en meer
Onze gids in Xi’an, Xiao Hong “Kleine Rode”
Vrijdagavond 17 juli en onze eerste week zit erop. Tot nog toe is het weer minder zwoel dan voorspeld. Het programma daarentegen voldoet wel aan de verwachtingen. Kan het nog beter? Op de eerste dagen migraine van Wiebe na is iedereen bovendien in volle form, ook Gino die steeds zelfverzekerder de vele trappen op- en afstormt en vandaag zelfs Sonja in de rolstoel vervoerde.
De rollen omgekeerd
Gisteren bezochten we eerst het provinciaal museum van Shaanxi. Toegang beperkt tot 4000 personen per dag. We werden ingewijd in de geschiedenis van de mens in de provincie via archeologische vondsten. In het dorp Banpo werden neolithische resten gevonden van 6000 voor Christus. Volgden de Zhou, Qin, Han, Tang, Song en nog wat Ming en andere dynastieen.
Invoering Boeddhisme tijdens Tang dynastie
Na de lunch bracht de rit ons naar het dorp Donghan in het kanton Hu, een uurtje rijden vanuit Xian en alweer grotendeels over een nieuze autostrade. Het kanton Hu is bekend voor de boerenschilders die in een naieve stijl het leven op het platteland schilderen. Het dorp Donghan speelde het klaar om provinciaal modeldorp te worden onderneer door de verkoop van dergelijke schilderijen. Bij de ingang van het dorp worden we op borden in het Engels welkom geheten. Hier komen dagelijks groepen buitenlandse toeristen een schildersatelier bezoeken. Maar wij komen om het dorp te ‘imspecteren’ en worden door de burge;eester welkom geheten. Wat krijgen we te zien: een boerderij met serres met vooral druiven en tuinbouw; twee melkveehouders met 15-20 koeien elk, een landbouwer die als bijverdienste ganzeneieren produceert om uit te broeden (mooi spectakel, 1 woerd voor vijf vrouwtjes en dat maal duizend). De boerin tracteerde ons op zelf te plukken perziken.
Vervolgens bezochten we een varkensvetmesterij. Dat verhaal was triest: hij verdiende goed zijn boterham in de handel en stak vier jaar geleden zijn spaarcenten in dit bedrijf; twee jaar geleden stortten de varkensprijzen in elkaar; een tweede stal stond er onafgewerkt bij.Daarna passeerden we langs een druivenkweker die zijn oogst langs de weg verkocht; de verkoopster was een docente Engels aan de universiteit op verlof! Tot slot gingen we een pint drinken op een terrasje onder coca-cola paraplu’s.
Het modeldorp werd in 1993 volledig nieuw heropgebouwd met grote huizen van twee verdiepingen, met voldoende ruimte om bed and breakfast (en diner) aan te bieden aan stadsbewoners die frisse lucht zoeken, waarvan we dan ook dankbaar hebben gebruik gemaakt.
Plattelandsinterieur met flatscreen TV.
Voor het slapengaan kregen we nog een snelkursus papierknippen en bezochten het atelier van de beroemde schilderes Pan. De airconditioning van de slaapvertrekken hielp ons door de zwoelte van de nacht.We hadden ons het verblijf in een boerenwoning wel anders voorgesteld. China blijft verrassen.
Vandaag bezochten we op de terugweg de wereldberoemde terracotta krijgers in Xi’an die pas in 1974 bij toeval werden ontdekt. Onze gids die bij de pinken is, zorgde ervoor dat we toelating kregen met de bus tot vlak bij de ingang van de site te rijden in plaats van op de obligate parking twee kiliometer verder te moeten stoppen. Deze faciliteit verkregen we niet zo maar, maar omdat een van onze medereizigers in een rolstoel reist. Veel meer stukken en brokken dan men zou denken op de foto’s van mooi uitgelijnde soldaten. Maar ook nog drie kwart op te graven. En het echte graf van de keizer, een ondergronds paleis zo groot als een piramide moet nog open gemaakt worden!
In de namiddag bezoek aan de Grote moskee . Xi’an heeft 80.000 moslims. De moskee werd gebouwd conform het model van een Chinese tempel. Zelfs de minaret leek op een gewone pagode. De eerste moskee werd daar al rond 750 AD gebouwd met steun van de keizer.
Na een verfrissende douche kregen we ’s avonds een Tang keizerlijk banket met alle toeters en bellen en live citarmuziek gevolgd door een spetterend muziek-en dansspektakel van de Tangdynastie.
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)Eerste verkenning van het platteland
14-15 juli
Gisteren legden we een eerste contact met de bevolking van het dorpje Shangshan, onderdeel van het kanton Danfeng, waar we ook logeerden.
Het eerste onthaal was hartelijk en versterkend: een heerlijk Chinees middagmaal werd ons aangeboden met typische streekspecialiteiten ( maissoep, vet gemarineerd en flink gepeperd spek, en gebakken varkensvelletjes). Daarna waren we te gast bij een privaat bedrijf dat zich speciliseert in het telen van geneeskundige planten, in het bijzonder de salvia met rode wortel, goed voor angina pectoris.
Plantage geneeskundige kruiden
Daarna zakten we af naar de hoofdplaats van het kanton Danfeng , waar we de massale belangstelling van de lokale bevoliing opwekten. Het hotel was zichtbaar ontredderd en moest halsoverkop naar de politie om formulieren voor vreemdelingen. Vervolgens hebben we in een lokaal restaurant in Hunan stijl onze gastronomische behoeften meer dan bevredigd en dit alles overgoten met aanzienlijke hoeveelheden bier (compensatie voor overmatig vochtverlies natuurlijk…) ; aan dit alles hing evenwel een kostenplaatje: 1 euro per persoon. Daarna genoten we van een feilloze nachtrust, moe en vooral voldaan.
Vandaag bezochten we in hetzelfde dorp een legbatterij (productie van kippeneieren). De hele familie was present: de zaakvoerder, een kwieke veertiger, met vrouw en twee (!) schattige pubers, en niet te vergeten de kranige grootmoeder.
Eierproducent en familie
Het gaat om een familiebedrijf met 6000 legkippen. We hebben de man de oren van de kop gevraagd en de tolken hadden er best een dikke kluif aan.
De echte eierproducenten
Frank modereerde rustig het vragenstellen zodanig dat er geen stalinorgel op hen werd afgevuurd.
Afscheid
Daarna bezochten we het dorp waarin volop geinvesteerd wordt: nieuwe woningen om bewoners van armtierige huizen hoog in de bergen een beter onderkomen te verschaffen, de productie van metaangas uit varkensdrek welke fier werd gedemonstreerd via de zuivere gasvlam van twee bekkens in de keuken.
Traditionele en nieuwe woningen in aanbouw
Te voet zakten we af naar een van de plaatselijke nieuw opgerichte vakantieverblijven waar we kennis maakten met de uitbater/eigenaar en nogmaals de innerlijke mens op een voortreffelijke wijze versterkten. Daarna stond onze gastheer erop ons zijn tweedochters voor te stellen om hun engelse taalvaardigheid te demonstreren met ” My name is…” We rondden ons bezoek af met een gesprek met de plaatselijke veldwachter.
Afscheid van het dorp
Dit is een arm dorp volgens de cijfers, maar het krijgt nieuwe impulsen dankzij de aanleg van een autostrade die de productie op een vlotte manier naar de afzetmarkt kan brengen ( nog twee uur rijden naar Xi’an in plaats van 8,5 via bergwegen). Een mooie illustratie van de ontsluiting van het binnenland door weldoordachte investeringen van de overheid. Daarna stevenden we terug naar Xi’an en ontdekten onderweg dat ook China niet gespaard blijft van files tengevolge van ongevallen op de autosnelweg.
Chinese file
In Xi’an bezochten we de avondmarkt in de moslimwijk waar we logeren. In het plaatselijk gerenommeerde restaurant was tot grote spijt van Luc (en enkele anderen) geen drup alcohol te krijgen.
Een bijdrage van Frank | Commentaar (0)